Mindspinner

Nieuw internetproject

2006-11-22T14:00:00.000+01:00

Zoals jullie weten was ik erg nauw betrokken bij de webkrant van onze school. Als hoofdredacteur met name. Nu heb zelf, met enkele vrienden, een nieuw initiatief uit de gron dgestampt. We schrijven dynamische columns voor zij die een mening nodig hebben :)

www.uzegt.be

Jullie zouden me een groot plezier doen er even rond te neuzen en te zeggen wat jullie ervan vinden. Elke suggestie is er één!

bedankt,

Kristof
ps: Helaas wil dat wezegen dat mijn activiteiten op deze blog tot een minimum zullen herleid worden. Alles wat ik te zeggen heb, zal op deze blog te lezen zijn!

TerLoops

2006-11-15T11:37:00.000+01:00

Mijn vrienden bezoekers,

Eindelijk is het zover: TerLoops gaat online! Na zwoegen en ploeteren, zweten, huilen en bloeden is het zover. Check de site op http://terloops.splinternet.be. Als hoofdredacteur ben ik behoorlijk fier op mijn kind :) Geef gerust jullie mening!

verkiezingen in VS

2006-11-11T12:17:00.000+01:00

Wat bijna onhaalbaar werd geacht, is gebeurd. De Republikeinen zijn hun meerderheid in Congress voor het eerst in twaalf jaar kwijt. De Democraten haalden de grootste overwinning sinds 1974 en zorgden voor een ware machtsverschuiving.
Ik wil het even niet hebben over de gevolgen van deze machtsverschuiving - dat is louter speculeren, dat doe ik op andere plaatsen - maar over de oorzaken van het verlies van de Republikeinen. Algemeen wordt aangenomen dat de G.O.P. (Grand Old Party, bijnaam voor de Republikeinen) afgestraft is omwille van het Irakbeleid én de daaruit volgende onpopulariteit van president Bush. Dat dat zo is, valt niet te betwisten. Maar volgens mij was er méér aan de hand.
De laatste weken voor de verkiezingen heeft de Bush-administration een aantal tactische vergissingen begaan. De grootste was de aankondiging om een "Mexicaanse muur" te bouwen in het Zuiden van Amerika. Het immigratiedebat verdeelt de VS. De conservatieven, die zich het meest vereenzelvigen met het gedachtengoed van de G.O.P., willen een strikte immigratiebeleid en een stop van de instroom van miljoenen illegale Mexicanen. Om deze conservatievelingen te paaien, bleken de Republikeinen erg ver te willen gaan. Los van de absurditeit van het plan en de extreem-rechtse zweem die volgens mij rond hangt, (het is immers aan latino's, en Mexicanen in het bijzonder, te danken dat de VS nog een economische groei kennen) was het een foute strategische zet. Latino's zijn immers een niet te negeren minderheid in de VS. Door de bouw van de muur aan te kondigen, spuwde de G.O.P. een deel van haar kiezers in het gezicht.
Zo stemde slechts een kwart van alle latino's voor de Republikeinen, ten opzichte van 40% in 2004. Een verlies van 15%, of bijna 7 miljoen stemmen. Dat kan wel eens cruciaal geweest zijn. Hopelijk ziet men nu af van de bouwen van die muur.

Mindspinner nieuw leven in geblazen

2006-11-10T20:10:00.000+01:00

Ik wil even de tijd nemen om mezelf op de vingers te tikken. Komt een beetje shizofreen over, maar dat moet dan maar... Het is niet omdat ik het de afgelopen weken ontieglijk druk heb gehad, dat ik deze blog zomaar moet laten verloederen. Vanaf nu ben ik dan ook van plan om terug op regelmatige basis te bloggen. Gewoon, om af en toe wat stoom af te laten. Een blog kan heel wat met een mens doen, zo bewijst Koen Fillet :)
Zoals ik vorige keer heb gemeld, heb ik het hoofdredacteurschap van TerLoops op mij genomen. Volgende week woensdag moet dat ding - dat mij stilaan elke nacht begint te achtervolgen - online staan. (Het adres voor de toekomstige fans is http://terloops.splinternet.be/). Ik heb zelf het voorwoord van de hoofdredactie geschreven, maar verder ook nog een interview met mijn broer, een opiniestuk over de verkiezingen in Irak (misschien interessant voor de lezers van allesamerika), een recensie over Borat én een over An Inconvenient Truth, en tot slot een verslag van de nieuwe show van Theo Maassen. Om kort te gaan: heel wat hooi op die vork. Maar schrijven is nu eenmaal wat ik graag doe.
Verder heb ik mij ook beziggehouden met de satirische pagina. Daar ben ik misschien nog wel het meest benieuwd naar. Samen met mijn vaste grafica Marian - die ook ons logo ontwierp - heb ik wel wat grappige dingetjes bedacht. Nu maar hopen dat de lezers de flauwe humor weten te smaken!
Tot slot heb ik, samen met co-hoofdredacteur Jan en graficus Stijn, de coördinatie van het hele project moeten doen. Niet eenvoudig, maar volgende woensdag volgt het resultaat.

Where's Kristof

2006-11-03T00:07:00.000+01:00

Er zijn meldingen binnen gekomen van woedende menigtes die zich afvragen waar Kristof zit. "Al een maand geen posts meer," titelde een Vlaamse tabloid. In hetzelfde artikel interviews met wanhopige lezers die maar nét geen zelfmoordacties ondernamen.
Voor iedereen een zoektocht à la "where's Waldo" plant te lanceren of - erger nog - ongeregeldheden die doen denken aan de voorsteden van Parijs: alles gaat goed met Kristof. Geen paniek. Slaap op uw beide oren! Ik heb het alleen ontieglijk druk de laatste tijd. Zoals jullie ongetwijfeld nog weten ben ik nog maar eens een jaartje aan het studeren gegaan (na Germaanse talen, een master in American studies én de lerarenopleiding volg ik nu journalistiek aan de Erasmushogeschool in Brussel) en spannende tijden breken aan.
Op korte termijn: Kristof is hoofdredacteur van de webkrant TerLoops. Het eerste nummer zal verschijnen op 15 november. Ik zal jullie - UITERAARD - de link bezorgen van deze journalistieke eye-opener. Naast de algemene co-leiding van het blad neemt kristof ook een aantal schrijfsels voor zijn rekening. Markeer het alvast in uw agenda! 15 november: check TerLoops.
Op langere termijn: in het voorjaar zal ik als stagiair aan de slag gaan bij Zone-magazines (Zone03 voor Antwerpen, 09 voor Gent, 02 voor Brussel). Vandaag ben ik voor de eertse maal naar Asse gereden, om mijn stagecontract te laten tekenen. Een ontspannend ritje zal het niet worden met het viaduct van Vilvoorde op de route, maar een leuke stageplaats is het wél. In de zomer zal ik dan drie maanden stage lopen op de cultuurredactie van De Standaard: dit jaar dus geen grootse reis, of het moet in extremis in het najaar zijn :). Als u in de zomer de initialen KH tegenkomt in de cultuurkatern van De Standaard, dan weet u dat ik het ben.
Aangezien ik behoorlijk wat kleinere opdrachten moet voltooien voor mijn richting, zou het wel eens kunnen dat ik er een aantal op deze blog post. Zo kunnen jullie de rasse schreden mijner vooruitgang steeds blijven volgen.
Om met een emotionele noot te eindigen: Ik heb jullie OOK gemist!

Klik hier voor naaien!

2006-10-03T22:56:00.000+02:00

In het après-Dutroux tijdperk wekken sommige dingen/foto's een ietwat ongemakkelijk gevoel op bij de lezer. Mijn teergeliefde vriendin Marijke was aan het surfen op 't internet, op zoek naar een kookcursus (wat ik toejuich, laat dat duidelijk zijn). Ik keek over haar schouder mee, en op volgende website sprong de advertentie voor een naaicursus me in het oog. Ik weet niet wat mijn lezers hiervan denken, ik had het er alvast moeilijk mee!

01 10

2006-10-03T22:53:00.000+02:00

01 10. Nul één, één nul. Het lijkt wel computertaal, de meest rationele en universele taal op deze aardbol. Helaas voor Tom Barman en de medeorganisatoren van de 1 oktober concerten, is politiek allesbehalve wetenschap.
Barman noemde zijn initiatief ‘een overdonderend succes’. Als we naar de naakte cijfers kijken moeten we de frontman van dEUS gelijk geven. 105 000 mensen genoten in Antwerpen, Brussel, Gent en Charleroi van gratis optredens door de beau monde van de Belgische culturele scene. Dat is, rekening houdende met het hondenweer, veel volk.
Of Barman erin geslaagd is zijn maatschappelijke boodschap van verdraagzaamheid over te brengen op de Vlaamse bevolking, zal echter pas op zondag 8 oktober blijken. Want laten we wel wezen, hoewel Barman en Co er vooraf op bleven hameren dat het concert vooral vóór, niet tégen iets was, is 01 10 in de eerste plaats in het leven geroepen om het electorale succes van Vlaams Belang te stoppen. Daar had Barman aan moeten denken voor hij een scheldtirade aan het adres van Vlaams Belang afstak op de main stage van Rock Werchter 2006. Toen deed de zanger een weinig verbloemende emotionele oproep ‘tegen extremisme en tegen extreemrechts’.
Ondanks de lauwe reacties vanuit politieke hoek gingen de organisatoren onvermoeibaar door met het plannen van hun initiatief. Onder meer Patrick Janssens, als zittend burgemeester van Antwerpen straks sowieso in de spotlights, zag 01 10 niet graag zijn verkiezingscampagne verstoren. Hij vreest dat de concerten een averechts effect zullen sorteren.
Een veel gehoord antwoord van het muzikantenkorps op de kritiek is: baat het niet, dan schaadt het niet. ‘We spelen toch maar wat muziek, meneer’. Daar is echter lang niet iedereen het mee eens. Het verleden heeft ons namelijk met de regelmaat van de klok duidelijk gemaakt dat Jan Met De Pet stemadvies niet erg weet te appreciëren. De Vlaamse burger laat zich in het stemhokje, achter het rode gordijntje, niet bevelen, hoe graag sommigen dat ook anders zouden willen zien. Een gratis streepje muziek meepikken, dat wel, maar voor wie we stemmen, dat beslissen we toch maar liever zelf, meneer Barman.
Met zijn concerten voedt Barman daarenboven de polarisering binnen de Vlaamse maatschappij. En laat dat nu net koren op de molen zijn van Vlaams Belang, een partij die teert op de grote verdeeldheid in Vlaanderen. Hoe meer hun kiezers worden geviseerd en gestigmatiseerd, des te meer kunnen De Winter en de zijnn zich verontwaardigd voordoen over de onheuse behandeling die hen alweer te beurt valt. Zij spelen al jaren de rol van Calimero in de Wetstraat, en ze zijn er dan ook – il faut qu’on le dise - erg bedreven in. Vlaams Belangers houden van de slachtofferrol, het is hun thuis, hun habitat. En Barman heeft hen, ongewild, een extra troefkaart aangereikt, precies een week voor de verkiezingen.
Zondag zullen we zien of 0110 een goed plan was en Vlaanderen wakker geschud heeft. Ik houd alvast mijn hart vast.

Gemeentepolitiek

2006-09-29T11:30:00.000+02:00

Het is donderdagochtend, 10 uur. Gapend en slechtgehumeurd neem ik, zoals elke ochtend, de lift naar de benedenverdieping om de brievenbus te lichten. In de hall zoek ik halfslapend het juiste sleuteltje. Dat durft al eens een minuut te duren, ik heb namelijk een veel te grote sleutelbos. Wanneer het juiste exemplaar eindelijk terecht is en ik het houten deurtje met iets te veel schwung open, valt een stapel folders op mijn rechtervoet. Ik buig me voorover tegen mijn zin en merk op wat ik een korte periode van gelukzaligheid vergeten was: het zijn weer verkiezingen op 8 oktober. Aangezien ik donderdag toch een vrije dag heb, besluit ik alles even door te nemen. Het eerste foldertje dat zich - bij toeval mag ik aannemen - laat lezen, is dat van de partij Lier MM (Meer Mogelijkheden). Daarna volgen de advertenties van Lier Leeft, Lier & Ko, VLD, CD&V/NVA en Vlaams Belang. Na het lezen bekruipt een ongemakkelijk gevoel me.
Pino Chimienti. Ik neem aan dat de naam u niets zegt. Pino Baresi dan? Ook niet? Dat is nochtans een fantastische charmezanger met Italiaanse roots die Vlaanderen overdondert met de ene geweldige meezinger na de andere. Dat wil hijzelf althans graag geloven. En, hoewel zijn muziek niet meteen mijn dada is, de zanger stoort me niet eens. Wat mij irriteert is dat deze man, die ik ervan verdenk niet ontzettend veel kaas te hebben gegeten van politiek, een grote kans maakt om in de Lierse gemeenteraad te sukkelen. De nummer vier van de LMM-lijst, vorige legislatuur goed voor zes zetels, probeert zichzelf te verkopen via de slogan: "alle wegen leiden naar Rome, via Lier". Ben ik de enige die niet meteen de politieke relevantie van deze slagzin kan ontdekken? Neen, Pino boezemt me geen vertrouwen in.
En dan heb ik nog niet over Betty, het gibberende slagersvrouwtje uit Big Brother. Of over Roland Liboton, goeie veldrijder in zijn tijd maar niet meteen de nieuwe DeHaene. Andere politieke
masterminds die dra de Lierse politieke scene zouden kunnen bevolken? Betty Melaerts, Jeanine Helleputte (vrouw van Westerlo-trainer Herman), DJ Wout (van Sylver), Wimmeke Punk (leadzanger van The WolfBanes), Peter Vandevelde (Piet Piraat),...
Allemaal mensen die ik niet meteen het leiderschap over mijn stad zou willen toevertrouwen. Maar wie weet sla ik de bal wel compleet mis, en bewijzen alle Lierse BV's mijn grote ongelijk gedurende de volgende zes jaren.
Het zijn overigens niet alleen de zogenaamde BV's die het bedenkelijke voorrecht hebben het mikpunt van mijn scepsis te zijn. Als ik zie wie van mijn kennissenkring plots op een lijst verschijnt, dan maak ik me ook daar grote bedenkingen bij. Van bepaalde mensen weet ik zeker dat ze niet weten wat het verschil tussen - pakweg - een decreet en een wet is, laat staan dat ik hen in staat zie lid te zijn van een fractie in de gemeenteraad. Ik vermoed dat de meesten onder hen gewoon gebruikt worden als lijstvulsel.
En toch. Hun amateurisme daar gelaten: uit de onsamenhangende folders van de meeste van deze lieden blijkt toch dat ze het goed voorhebben met mijn stad. En wie weet pikken ze snel op wat de politiek van hen vergt, om zo te wegen op het beleid vanuit de gemeenteraad. Dezelfde positieve attitude zien we helaas niet bij de Lierse afdeling van het Vlaams Belang. Deze partij schijnt vergeten te zijn dat het gemeenteraadsverkiezingen zijn, en géén federale. Hun foldertje heeft het immers over partijstandpunten als "het splitsen van België". Is er een Vlaams Belanger in de zaal? Dat hij/zij me dan eens uitlegt wat dit met het gemeenteniveau van doen heeft. De partij weet goed genoeg dat zulke standpunten scoren bij onwetende Vlamingen, ook al hebben ze niets met deze verkiezingen te maken. Het getuigt dan ook van een bedenkelijke ethiek hierop te teren.
Als we dan even overlopen wat de zittende burgemeester en haar medestanders onze stad allemaal hebben aangedaan de laatste jaren - van de verwijdering van de foorkramers, over de geweldig decadente paaseieren op de Grote Markt tot de totaal foute locatie van de parkeergarage - dan is de conclusie dat de politieke spoeling op het eerste zicht wel heel erg dun is in Lier, de enige die ik kan trekken uit het lezen van de verkiezingspropaganda. Maar zoals gezegd: ik hoop dat ik me vergis en dat de nieuwe generatie politici me lik op stuk geeft.
In tussentijd: vergeeft u het mij dat ik de toekomst van mijn mooie stad ietwat somber inzie?

Post-voyagale depressie

2006-09-29T10:55:00.000+02:00

We zijn een weekje terug in het land, en kijk: het mooie weer begint te tanen, de dagen beginnen te korten, en de herfst doet haar intrede in het wereldberoemde Lier. Waar we vorige week nog in het zonnige Washington DC toefden en somstijds moesten stoppen voor een ijsje om af te koelen, zitten we nu in miezerige oorden waar een trui geen overbodige luxe is. Kortom: Belgium all the way.
Een week terug. Zeven dagen waarin heel wat acclimatisering van doen was. Hoe je het ook draait of keert: Amerika is in niets te vergelijken met ons Vlaandeenland. Een joekel van een jetlag maakte de aanpassing er ook al niet makkelijker op. In slaap vallen op de vreemdste momenten, de slaap niet kunnen vatten wanneer normale mensen hun hoofden te ruste leggen: frustratie alom.
Terug komen uit The US of A hield vooral een aantal praktische beperkingen in. Zo kan je geen Nederlands meer spreken, ervan uitgaande dat de mensen om je heen je toch niet zullen verstaan. En geloof, dat was niet vanzelfsprekend. In Heathrow had Marijke het al zitten: ze omschreef een man - terecht - als "verschrikkelijk irritant". Hij bleek in Vlaanderen te wonen. Ach, nu weet ie tenminste wat mensen van hem denken.
Ook kunnen we niet meer doen en laten wat we willen. Terug in België staat gelijk aan terug naar de sleur. We hebben beide het academiejaar 2006-2007 aangevat - Marijke het voorlaatste jaar Sociaal Economische Wetenschappen, ikwelf een voorgezette opleiding Journalistiek (op naar mijn vierde diploma) - met een loden gevoel van weemoed. We beseften het vorig weekend nog niet, maar nu begint het ons stilaan te dagen: het zit er onherroepelijk op. Boston, New York, de Bahama's, Miami,... Wie weet of, en wanneer we er ooit terugkeren? En, geloof me trouwe lezer, dat is een moeilijke gedachte om mee om te gaan als de deadlines op je wachten om de hoek, als je onder een paraplu schuilt voor de Belgische regen, als zo stijf als een hark bent van de eerste training, of als je half uitgeslapen in de cafetaria zit van de ErasmusHogeschool te Brussel (zoals nu op dit moment).
Al bij al zijn we, hoewel een fantastische reis was, toch blij dat we terug zijn. Is het niet omwille van het klimaat, of het feit dat we terug de universiteit frequenteren, dan wel omdat we zo hardleers beseffen hoe schitterend onze reis wel was. You never miss the water untill it's gone, zegt het Engelse spreekwoord, and I econd that motion...

Acknowledgements aan het einde van de reis + aankondiging

2006-09-21T03:24:00.000+02:00

Dit was ze dan, de Amerikareis 2006 van Kristof en Marijke. Het einde betekent altijd: TIME TO GET EMOTIONAL!
Het was echt waar fantastisch. We hebben geweldige plaatsen en steden bezocht, we hebben schitterende mensen ontmoet, we hebben memorabele avonturen beleefd. Ik heb te weinig tijd om hier iedereen te bedanken die ons heeft geholpen deze reis in mekaar te steken, maar ik doe toch een vluchtige poging. Onze ouders, die ons steunen in alles wat we doen. Annemiek, die ons op een blauwe maandag couchsurfing heeft aangeraden op allesamerika.com. Casey Fenton, de uitvinder van couchsurfing.com, een geniaal plan dat de wereld kan en zal beter maken, one couch at a time! Martine van Joker, voor de praktische hulp tijdens het plannen. Henk en Linda, voor het helpen zoeken van slaapplaatsen. Chris en April, voor het sturen van een uitnodiging voor hun trouwpartij waardoor ze het hele proces in gang hebben gezet (zonder het zelf te beseffen). Alle mensen die hun huizen en hun levens voor ons hebben opengesteld: Jesse en Erin (Boston), Ray (Buffalo), De Calnins en hun fantastische entourage (Wisconsin), Debra (chicago), Tom en Caroline (Chicago), Pamela (Nashville), Josh en Mary (Memphis), Chuck en Michelle (New orleans), Mary Ann (Jacksonville), Darryl en Lee (Jacksonville), De Pirate en zijn vrouw (Saint Augustine), Susan (Melbourne), Josh en Sky (Sarasota), Nerlande (Miami), Rami (New York), Kevin - ook voor het helpen plannen - en Eric (New York), en last but certainly not least: Rosi (Washington DC). Ook wil ik mezelf bedanken voor het mijn best doen tijdens het voorbije schooljaar (al deed ik twee richtingen tegelijk) en het zo vermijden van een allesvernietigende tweede zit. KFC Katelijne voor het begrip. Ik wil alle lezers en commentaarachterlaters danken voor het meebeleven van onze trip. Deze Blog was voor mij een vorm van ontspanning en een welkome uitlaatklep en een toffe vorm van dagboek. Ik vond het tof de reis met jullie te delen. Ik ben er ook zeker van dat we hem gaarne zullen herlezen om herinneringen op te halen.
En de allerbelangrijkste: Marijke. Bedankt om deze reis zo geweldig te maken, en om zo fantastisch te zijn. Ik kan me niemand anders voorstellen om deze reis mee te voltooien. Onze eigen versie van Temptation Island is meer dan geslaagd te noemen. Een verstandig iemand zei ooit: "als je wil weten of iemand de juiste is voor jou, ga er eens twee maanden mee op reis". Afijn, ik weet niet of iemand dat ooit gezegd heeft, maar moest iemand het ooit gezegd hebben, hij had gelijk! (edit Marijke: deze wijze raad - die mij altijd bijgebleven is - en die ik waarschijnlijk ooit heb doorgespeeld aan mijn geliefde toen die in een moment van onoplettendheid verkeerde, is toe te schrijven aan de immer respectabele Mr. Verbist, leraar biologie/informatica aan het KA Lier.) Niet dat ik deze reis nodig had om dat te weten.

Aan mijn lezers: het einde van deze reis betekent niet het einde van deze blog. Als ik terug in Belgie ben zal ik een nabeschouwing van de reis maken, ik zal blijven commentaar geven op dingen die me opvallen of storen, ik zal verhaaltjes blijven vertellen over Amerika, maar ook over dicht bij huis,... Kortom: het is de moeite om af en toe is langs te komen.

Rest mij het nog even te hebben over onze cerebrale verwelkoming op de luchthaven vrijdagochtend elf uur in Zaventem. De veiligheidsdiensten hebben ons gevraagd om jullie te vragen het kleinschalig te houden. Gelieve de spandoeken ook niet te expliciet van taalgebruik te maken. De televisieploegen hebben ons ook gemaild met het verzoek tot kalmte aan te manen. Zij willen hun reportage van ons rustig kunnen draaien. Waarvoor dank!

Bizarre foto's

2006-09-21T03:14:00.000+02:00

Soms neem je foto's en merk je pas bij het herbekijken hoe vreemd ze zijn. Ik heb hier twee plaatjes voor jullie geselecteerd die ik er erg bizar vind uitzien. Het eerste is een opname van het Washington monument vanop Capitol Hill (het congress ligt achter mijn rug) en het lijkt alsof een vliegtuig een aanslag wil plegen: het is nog seconden van een inslag verwijderd. Uiteraard is dit een trompe l'oeuil. Het vliegtuig is op weg naar Dulles Internation Airport en vliegt kilometers achter het monument.

De tweede foto is er een genomen vanin het Lincoln Memorial, alweer van het Washington monument. De gigantische obelisk lijkt op dit moment wel een fallussymbool ;) De foto lijkt wel een seksueel getint plaatje, niet waar. Mijn excuses voor de gevoelige zielen en de zwakke magen onder jullie.

Washington DC of: Hoe Veel Memorials Kan Je In Een Stad Bouwen

2006-09-21T01:45:00.000+02:00

Washington is een mooie stad, laat daar geen misverstand of twijfel over bestaan. Fantastische metrosysteem, propere straten, schitterende musea, leuke geschiedenis... Maar ik mis een ziel. Ik word liever bijna onwel door de drukte, dan ongemakkelijk door de stilte. DC is clean, te clean naar mijn aanvoelen. Vele mensen die DC tijdens de dag bezoeken, zijn 's avonds alweer weg: politici, diplomaten, adviseurs,... En wat is dat met al die memorials? Om de vijftig meter staat er een monument dat deze of gene oorlog of president moet gedenken. World War II, Vietnam, Lincoln, Jefferson, Holocaust, Washington,... Trop is te veel, zei een bekend Belgisch politicus van voor mijn tijd ooit. De man had gelijk. Er zijn gewoonweg te veel gedenkplaatsen in Washington DC.
Omdat ik de laatste tijd zo veel getypt heb, ga ik de foto's nu voor zich laten spreken. Ik heb geprobeerd om zoveel mogelijk mooie foto's te trekken tijdens deze reis, dit zijn de mooiste van DC, wat mij betreft. Geef gerust uw vernietigende mening :)

Marijke en Kristof: de restylers

2006-09-21T01:40:00.000+02:00

Mijn goede vriend Koen Van Put (advocaaaaaaaaaaaaat!) vroeg me voor de reis wat kleren voor hem te kopen in Abercrombie. Marijke voelde zich geroepen om zich, Trinny en Susanne-gewijs, de restyler te spelen. Als een bezetene ging ze te keer. Twee T-shirtjes, twee hemden en twee polo's later was de transformatie een feit. Nu nog aanproberen!

Tweetaligheid in Amerika

2006-09-21T01:10:00.000+02:00

"La semana pasada, Estados Unidos y el mundo recordaron el quinto aniversario de los ataques que llenaron de muerte y sufrimiento una mañana de septiembre como ésta."
Ikzelf spreek geen Spaans, dus ik begrijp helemaal niets van dit stukje. Naar wat ik uit bepaalde woorden kan opmaken, gaat het over de Verenigde Staten. De meeste Amerikanen begrijpen al evenmin een letter Spaans, laat staan een woord. En toch vond ik deze tekst terug op de officiele website van het Witte Huis. Ook in de vele luchthavens die we bezochtten tijdens deze reis - al was het in Miami, Chicago of St. Louis - stonden aanwijzingen in twee talen aangegeven. Een bordje met in groot opschrift "Security", en iets kleiner "securidad".
Voor vele Amerikanen, waaronder de English-Only movement, is dit ontoelaatbaar, blasfemie en meer van dat fraais. Amerika is en zal Engelstalig blijven. Voor anderen is Spaans in het straatbeeld een logisch gevolg van een evolutie die al jaren aan de gang is: de opgang van de zogenaamde Hispanics in the US. Door de stroom van Spaanstalige, al dan niet illegale, immigranten vanuit het Zuiden is Amerika verspaanst. En de Hispanics eisen gelijke behandeling.
Hoewel president bush, conservatief als hij is, niets liever zou willen dan enkel in het Engels corresponderen met de bevolking, de grondwet houdt hem gevangen. Immers, in de originele Constitution staat niets over een officele Amerikaanse taal, simpelweg omdat het probleem zich niet stelde in de tijd van de onafhankelijkheidsverklaring, en later het samenstellen van de grondwet. Alle Framers spraken Engels, het gros van de bevolking sprak Engels, en het zag er niet naar uit dat dit zou veranderen. Door de jaren en de verschillende immigratiegolven heen kwam het taalvraagstuk misschien wel aan de orde, maar het was nooit zo precair als nu. Inwijkelingen uit Haiti, Polen of Italia - om er willekeurig een paar te noemen - spraken dan wel hun taal onderling, ze moesten Engels leren om te kunnen functioneren in de maatschappij. Dat is nu veranderd. In sommige staten dreigt Spaans het Engels te verdringen als "werktaal". In Florida waren er zelfs Spaanstalige televisiestations, zij het erg amateuristisch.
Misschien wat cijfers en getallen om aan te tonen hoe belangrijk Spaans is in bepaalde staten. New Mexico is - misschien niet echt verrassend - de stata met het hoogste aantal Spaanssprekenden. Maar liefst ruim 800 000, of 43% van zijn bevolking. California en Texas tellen ook meer dan 30% spaanssprekenden. Arizona en nevada neer dan 20%. Colorado en Florida net geen 20%. Het totale aantal Hispanics in de VS is maar liefst 40 miljoen. In maar liefst 43 staten is Spaans de tweede taal. Indrukwekkend, niet.
Bill Clinton was de eerste president om zijn speeches te laten vertalen in het Spaans, waarschijnlijk om electoraal te scoren. George W. Bush heeft het voorlopig niet aangedurfd om hierop terug te komen. Hij heeft andere katten te geselen, en wil niet nog meer mensen tegen zich in het harnas jagen.
Hoe moet het nu verder met het Spaanse in de Verenigde Staten? Verschillende studies spreken elkaar tegen. Immers, het Spaans mag dan wel de werktaal zijn in bepaalde staten, het is dat enkel onder leden van de lagere klassen. Als Hispanics willen opklimmen op de sociale ladder, zijn ze nog steeds vaak verplicht om Engels te leren. Vele senatoren en afgevaardigden uit bijvoorbeeld Florida hebben dan wel Spaanse roots, ze spreken vlot Engels, ook thuis. Vele derde generatie Mexicanen spreken ook Engels thuis. Het is afwachten hoe de nieuwe inwijkelingen zullen integreren in de - Engelstalige - Amerikaanse maatschappij.
Ik wil gaarne besluiten met een stukje tekst van een komiek ziens show we bezochten in New York: "What's with the Spanish nowadays. Have you heard they want to translate the Star Spangled Banner into Spanish. Yep. That's right. I just hope the first sentence won't be: 'Jose can you see'"

Om het goed te maken: Rocky relocated

2006-09-21T00:45:00.000+02:00

Zoals jullie gelezen hebben is ons bezoek aan Philadelphia deels in het water gevallen, waardoor ik mijn belofte Rocky na te spelen niet hebben kunnen nakomen. En dat viel me zwaar. Ik heb me verontschuldigd en heb beloofd iets te zullen doen om het goed te maken. Bij deze: ik heb Rocky naar Washington DC gebracht. Onder het oog van vele toeschouwers - die uiteraard niet wisten wat er gebeurde - heb ik Rocky nagespeeld op de trappen van The National Archives (waar de originele Declaration of Independence, Constitution & Bill of Rights liggen - zie National Treasure met Nicolas Cage) en van het Supreme Court. Bewijzen? Omdat jullie het zo lief vragen!

Voetbalheimwee

2006-09-20T18:00:00.000+02:00

Nooit gedacht dat het zou voorvallen, maar ik begin het spelletje voetbal wel degelijk te missen. Temeer daar Amerikanen soccer als een vrouwensport beschouwen en, elke keer ik hen vertel dat ik voetbal speel, met een verbijsterde blik het onderwerp veranderen. Ik hou ervan om na een lange dag mijn Smartje in te stappen en richting Katelijne te rijden om te trainen. Ik hou ervan om wedstrijden te spelen en - hoe kan het ook anders - te winnen. Ik kan bijna niet wachten om terug een balletje te trappenm zoals dat heet. Omdat dit voor jullie weinig inspirerende woorden zijn, heb ik een humoristisch stukje voetbal in deze post gestopt: een filmpje, om te lachen met andermans leed. Enjoy.

7 november 2006

2006-09-18T16:25:00.000+02:00

Zoals jullie op mijn blog hebben kunnen volgen, waren een aantal data sociaal en politiek erg belangrijk in de Verenigde Staten de voorbije maanden. Dat besefte ook de president van de Verenigde Staten, ene George Walker Bush.
28 augustus 2006, 1 jaar na Orkaan Katrina. Bush verschijnt in New orleans om alle mensen daar een hart onder de riem te steken, wat - vergeef me de woordspeling - weinig zoden aan de (gebroken) dijk brengt.
11 september 2006, 5 jaar na de aanslagen van 9/11. Bush geeft een - zo denkt hij zelf althans - memorabele toespraak die de mensen alweer moet bang maken.
En toch zijn het niet de data die ik net opgenoemd heb die in zijn hoofd (en dat van elke politici in de VS for that matter) spelen. Neen, alles draait om 7 november 2006, de dag van de "Congressional Elections": de verkiezingen voor de Senaat en het Huis van Volksvertegenwoordigers. De Democraten staan te springen om de controle over het Congres, na 12 jaar, eindelijk terug over te nemen van de Republikeinen. Het is nu of nooit. De populariteit van Bush zakt sneller dan de Titanic, binnen de Republikeinse Partij is net een omkopingsschandaal uitgebroken, de mensen zijn de oorlog in Irak beu en de inflatie baart Jan met de Pet (of John with the Cap) ontzettend veel zorgen.
De Democraten hebben twaalf zetels nodig om het Congres over te nemen, en Bush & Co doen er alles aan om dat te verhinderen. Bijna alles wat George W. rond deze tijd uit zijn mouw schudt, wordt toegeschreven aan Karl Rove, bijgenaamd het Brein van Bush. Rove is een politiek adviseur, of beter DE politiek adviseur. Hij bepaalt wat er binnen de Republikeinse partij gebeurt. En Rove is er niet vies van om smerige truukjes te gebruiken (kijk anders eens naar de film "Bush's Brain"). Omdat Rove weet dat conservatieve kandidaten minder kans maken in de uiteindelijke eindstrijd tegen een - meestal - meer liberale democraat, zorgt hij ervoor dat het Republikeins partijbureau meer liberal kandidaten steunt in de republikeinse voorverkiezingen, ook al betekent dit een verloochening van de eigen ideologie en het verraad aan jarenlange medestanders. Die steun neemt dikwijls de vorm aan van vele miljoenen dollars, vaak doorslaggevend in een politieke strijd. (Onderzoek heeft aangetoond dat degene met het grootste budget in 90% van de gevallen ook de race wint).
Bush zelf maakt - kat in het nauw dat hij is - rare sprongen. Dat hij enkele maanden geleden voor het eerst als president een toespraak hield voor het NAACP, en dat hij aankondigde het homohuwelijk bij wet te willen verbieden, is bizar te noemen. Het meest merkwaardige gebeurde echter tijdens zijn speech begin deze week om 9/11 te "herdenken". Bush riep op tot harmonie in de strijd tegen het terrorisme, en dat terwijl hijzelf drijft op polarisering (het heeft hem zijn tweede termijn opgeleverd). Het was in 2004 zelfs zijn politieke reddingsboei. Dit enkel om het Congres te redden.
Nu, waarom heeft Bush zoveel schrik dat het Congres in handen komt van de Democraten? Enerzijds vreest de huidige president dat het Congres hem niet meer zal volgen in zijn - vaak onnavolgbare - redeneringen en voorstellen. Na 9/11 keurde het Congres bijna alles goed wat door Bush werd voorgelegd. Een verhoging van het budget voor Defensie, done. Een verlaging van de belastingen op vermogen (en dus voor de superrijken), done. De laatste maanden is het Congres echter opmerkelijk minder volgzaam. De president vreest dat een democratische meerderheid in het Congres de situatie nog zal doen verergeren en een voortdurend "njet" betekent, een probleem waar Bill Clinton ook mee worstelde tijdens zijn presidentschap. Anderzijds vreest de president dat een democratische meerderheid zal aansturen op sancties tegen het niet naleven van de grondwet. Bush vreest zogenaamde "senatorial hearings", of zelfs een impeachment (afzetting). Hoewel hijzelf het "breken van de wet" geoorloofd vindt omdat de VS in oorlog zijn, zijn velen het daar niet mee eens. Er is immers nooit een oorlogsverklaring geweest, om een argument aan te halen.
Hoewel hij de Democraten vreest, komt de meeste tegenstand - verrassend genoeg - echter niet vanuit Democratische hoek, maar vanuit zijn eigen partij. Enkele vooraanstaande republikeinen keren zich tegen de president op een aantal belangrijke punten. Zo volgen zij Bush niet in zijn vraag tot het inschrijven in de grondwet van een artikel dat officieel de Geneve conventie moet verduidelijken, maar praktisch gezien betekent dat de CIA verder buiten de wet kan opereren. Aanvoerder van het verzet is ene John McCain, een man met een behoorlijke dosis ambitie en klaar voor het presidentschap zo wordt gefluisterd. Best mogelijk dat deze man Bush zal opvolgen in 2008. (Als het een Republikein wordt, zou ik mijn geld op hem zetten. Wordt het een Democraat, dan tip ik op Hilary - of beter "Billary", daar velen Bill terug willen - Clinton).
Wordt ongetwijfeld vervolgd. 7 november is een datum die de koers van Amerika, en van de wereld kan (en hopelijk zal) veranderen.
In afwachting van het vervolg, tijd voor humor. Comedy Central vond de toespraak van Bush ook bizar en de heerlijk geestige John Stewart heeft er zijn Daily Show aan gewijd. Kijk en lig in een deuk!
Mijn favoriete quote: "Say what you want about this presidency, but after this speech it is officially 15 minutes shorter".

Onze laatste stop en host

2006-09-18T06:44:00.000+02:00

We zitten nu in Bethesda, Maryland. Een gehuchtje op 25 minuutjes van Washington DC, in het prachtige huis van Rosi Midleton. Na onze negatieve ervaring in Philadelphia doet het goed om weer een fantastische gastvrouw te hebben. Ze heeft voor ons gekookt, heeft ons naar Baltimore gereden, ... wat ervoor zorgt dat we deze schitterende reis in schoonheid kunnen eindigen.

Geschiedenislessen tegen 100 km/u.

2006-09-18T06:11:00.000+02:00

Aangezien we in Philadelphia een te dure hotelkamer moesten boeken, besloten we de stad in een dag te bekijken. Helaas betekende dit dat we een aantal dingen moesten overslaan. Met pijn in het hart moet ik jullie dan ook meedelen dat ik NIET, en ik herhaal NIET, op de trappen van het Museum of Art Rocky heb kunnen naspelen. Ik beloof jullie echter dat het zal goedmaken.
We hebben de tweede dag Philadelphia vervangen door een dagje Baltimore, Maryland, flexibel als we zijn. Wat deden jullie daar dan, vragen jullie zich af. Wel, geschiedenislessen tot ons nemen tegen 100 km/u. (vandaar de titel van deze blog). Zij die niet van geschiedenis houden mogen nu verder surfen op het net.
...
..
.
Goed, jullie zijn gebleven, dat betekent dat jullie geinteresseerd zijn in een streepje Amerikaanse geschiedenis. Ik zal deze post opdelen in wat we in Philadelphia gedaan hebben, en - in mindere mate - wat we in Baltimore hebben bezocht.

Philadelphia: cradle of liberty and independence
Hoewel het niet langer een van de toonaangevende steden van Amerika is, is Philadelphia nog steeds erg belangrijk, maar dan vooral vanuit historisch oogpunt. In Philadelphia is het immers allemaal begonnen voor Amerika. In de loop van de 18de eeuw was het Britse Imperium in een geldopslorpende oorlog verwikkeld (again!). De schatkist begon angstaanjagend leeg te ogen. De oplossing die politici toen, en nu nog steeds, op zo'n moment uit hun mouw schudden is: belastingen. De Amerikaanse kolonies werden verplicht belastingen te betalen op goederen zoals postzegels, thee,... en dat zinde hen absoluut niet. Immers, hoewel ze belastingen moesten betalen, hadden ze niks in de pap te brokken. De kolonies hadden geen afgevaardigde in de senaat of het huis van het Britse Rijk. Onder de slogan "no taxation without representation" besloten een aantal vooraanstaande Amerikanen zich te verzetten tegen de Britse Kroon. Ronkende namen als Franklin, Washington, Madison, Jefferson,... kwamen samen in Philadelphia om zich te beraden over de strategie. Na wekenlang beraad besloten ze (56 man) een onafhankelijkheidsverklaring te onderschrijven, op 4 juli 1776. Dit document, in feite een langgerekt persbericht geschreven door Jefferson en verbeterd door Franklin, werd openbaar gemaakt op Independence Square, dat toenertijd uiteraard nog niet zo heette. Een provocatie. De Britse Koning was dan ook woedend en stuurde meer troepen naar Amerika. Het Amerikaanse leger, veel zwakker en geringer in getal dan het Briste dreigde in de pan te worden gehakt. Franklin zocht steun in Frankrijk, en kreeg deze ook. De revolutie werd gewonnen, en Frankrijk was het eerste land om the US als land officieel te erkennen. In hetzelfde Philadelphia werd een eerste grondwet, the articles of confederation, geschreven. Meer dan tien jaar later werd de Constitution geschreven en getekend, in hetzelfde Philadelphia. Hier een aantal foto's van het gebouw en de authentieke kamer waarin dit alles gebeurde. Kiekenvel, niet waar ;)

Baltimore
Vandaag hebben we Baltimore, en dan meer specifiek Fort McHenry bezocht. Op zich is de slag om Baltimore in 1814 niet meteen ontzettend belangrijk. Wat er gebeurde: de Engelsen en de Fransen waren weer maar eens in een oorlog verwikkeld. Amerika wilde neutraal blijven, aangezien handel met beide landen hen veel geld opleverde. De fout die Amerika na de revolutie echter had gemaakt was het afschaffen van de Navy. De handelsschepen konden zo niet verdedigd worden tegen baldadigheden. Toen de Engelsen en de Fransen Amerikaanse handelsscheoen begonnen aan te vallen voor personeel en goederen, konden de Amerikanen hier weinig tegen doen. Na enkele maanden vond een regiment in Baltimore het genoeg geweest. Zij vernietigden enkele schepen en namen enkele Britten gevangen. Het Britse leger trok daarop naar Washington, brandde het huis van de president plat en vervolgde de weg naar Baltimore. Daar wachtten 10 000 Amerikanen hen op. Na een twee uur durend gevecht hield Baltimore stand. Zoals gezegd, op zich niet meteen belangrijk... ware het niet dat een Amerikaanse gevangene genaamd Francis Scott Key vanop een Brist schip een versje schreef over deze aanval. Een gedichtje dat tegenwoordig gekend is als "the Star Spangled Banner", het volkslied van Amerika.

Zij die zich geroepen voelen mogen even rechtstaan bij het lezen van het volkslied ;)
O say, can you see, by the dawn's early light,
What so proudly we hailed at the twilight's last gleaming,
Whose broad stripes and bright stars, through the perilous fight,
O'er the ramparts we watched, were so gallantly streaming?
And the rockets' red glare, the bombs bursting in air,
Gave proof through the night that our flag was still there;
O say, does that star-spangled banner yet wave
O'er the land of the free and the home of the brave?

Eerste negatieve couchsurfingervaring: Hoe Kristof en Marijke wachtten aan een deur die niet openging

2006-09-18T05:41:00.000+02:00

Vrijdagmiddag, Philadeplhia. Kristof en Marijke zoeken zwaar gepakt en gezakt, met te weinig nachtrust achter de oren, naar de juiste metrolijn die hen bij hun nieuwe hosts in Philadelphia moet brengen. De zakken en de weinige uren slaap beginnen door te wegen, ze kijken dan ook uit naar een beetje fysieke en emotionele rust. Helaas zit die er niet meteen aan te komen. De trip met de subway, die overigens een half uur duurt, voert hen door de zwarte ghetto's van Philadelphia. Het uitzicht vanuit de metrostellen voorspelt weinig goeds van de buurt die hun host omschreef als "a main shopping district". De negatieve voorspelling komt uit wanneer de twee als muilezels hun weg zoeken naar het appartement. Overal zijn sporen van geweld zichtbaar. Een huis zonder een ingegooid raam is een uitzondering. Temidden van al dit fraais staat appartement 43a: het stulpje van onze gastheer. Door het besmeurde raam is, naast een deur in de verte, vooral rommel te bespeuren. Ware de twee ratten geweest, ze hadden zich als het ware thuis gevoeld. Helaas behoren de twee tot het species van de homo sapiens sapiens. Boven is een hond onophoudelijk aan het blaffen. Marijke en Kristof zoeken zonder succes naar de deurbel die er niet blijkt te zijn. Aangezien ze geboren zijn in de twintigste eeuw weten de twee jongelingen wat deze situatie van hen vraagt: een flinke tik tegen de metalen deur. Geen reactie. Een tik wordt een mep, en later een poging de deur eigenhandig uit de stijl te sleuren. Als Marijke moe is, wordt ze eerst een tikje aggressief, en daarna moedeloos. De twee besluiten Robert te telefoneren. Helaas neemt de man niet op, hoewel hij hen iets anders had beloofd. De gemoedsgesteldheden van de twee beginnen te muteren: Marijke verandert van ietwat aggressief naar moedeloze wanhoop, Kristof wisselt zijn vermoeidheid in voor een lichte vorm van agressie. Toch besluiten ze, na het achterlaten van een wanhopig voicemailberichtje, nog een halfuurtje te wachten. Het plan ergens iets te gaan drinken wordt opgeborgen. Immers, er is helemaal geen gezellige cafeetje in de buurt en de twee voelen er weinig voor om politieke meningen uit te wisselen met de locale gangsters die deze buurt overduidelijk rijk is.
Een halfuurtje later wordt het besluit genomen: de twee keren terug naar Philadelphia stad, zullen daar afwachten of Robert hen belt, en zullen een plek zoeken om in afwachting daarvan hun rugzakken te plaatsen. Het telefoontje van Robert kwam niet. Kristof en Marijke zagen zich verplicht een hotelkamer te boeken. Een door het aanzien van een nu al huilend Vlaams meisje genaamd Marijke ontroerde receptioniste van het Visitor Center van Philadelphia besloten de twee te helpen. Tot overmaat van ramp bleek Philadelphia echter overspoeld door zakenmensen: amper een kamer te krijgen. 150 dollar voor een brutaal wansmakelijke hotelkamer met een gebroken slot, een bed vol assen, een vuil bad,...

De twee waren echter te moe om te klagen en besloten het geschenk aan te nemen. Ze genoten van de dag Philadelphia en poogden niet meer aan Die Verschrikkelijke Dag te denken. En Robert? Wel, hij belde hen zes uur later op en schreef alles toe aan een misverstand. "Je moet maar durven, gij se klootzak," dacht Marijke, maar goed opgevoed als ze is, zei ze: "geen probleem, we hebben al een kamer geboekt". En daarmee was de kous af.

Planning voor de laatste week

2006-09-15T05:20:00.000+02:00

Het is onze laatste avond in New York en we zijn uitgeput. We hebben - zo kennen jullie ons - niet alles becommentarieerd dat we hebben gedaan. Niets over The Statue of Liberty, Ellis Island, De Broadwayshow Spamalot, Broadway on Broadway, het Gennaro Festival in Little Italy waar we indirect in contact kwamen met de Maffia, de ontmoeting met superster Julie Styles, ons shoppingavontuur, de aankoop van een iPod, de verschillende wandeling door de wijken van New York, Justin Timberlake op MTV TRL, het feit dat we twee films hebben bekeken in een bioscoop op Times Square (the Illusionist: ZIEN! en Wicker Man NIET ZIEN!), onze wandeling over de Brooklyn Bridge, .... Als jullie aandringen kunnen we jullie overstelpen met verhalen, maar dat slurpt veel van onze diebare tijd op ;)

Hoe zit het nu met jullie laatste week? Dat willen velen onder jullie weten. En als jullie nederige dienaar (in afwachting van mijn internationale carrier) post ik het schema voor onze laatste week MET datum en uur van thuiskomst zodat de ontvangstcomites vergaderingen kunnen beleggen, zodat ouders bloemstukken kunnen maken (Marijke houdt van rode rozen), zodat jullie een menu kunnen samenstellen voor een welkomstdinner (frieten aub!), zodat jullie voldoende tijd hebben om spandoeken te maken, zodat jullie tijd hebben om eem verrassingsfeestje te organiseren (we'll act surprised),...

* Morgenvroeg vertrekken Marijke en ik richting Philadelphia, alwaar we de plaatsen zullen bezoeken waar de Grondwet werd getekend en de Verenigde Staten werden gevormd. Ook zal ik voor jullie Rocky naspelen, iets om naar uit te kijken. In Philadelphia zullen wij verblijven bij een rocker (als in: muzikant), met baard. Hij heeft morgenavond een concert en heeft ons al uitgenodigd.

* Zondag nemen we dan de bus naar Washington DC, de hoofdstad van the US en thuis van hun fantastische president... We zullen er The White House bekijken (zij het van ver), verschillende musea bezoeken, meelopen in een politieke protestmars,...

* Donderdagavond nemen we het vliegtuig naar Londen vanuit Washington. Vrijdagochtend rond elf uur komen we aan in Zaventem. Neem even pen en papier en schrijf op: "vrijdagochtend, elf uur, Marijke en Kristof begroeten in Zaventem". We zien jullie dan in real person! Ondertussen houden we jullie op de hoogte van hoe het met ons gaat. Het is al een gekke reis geweest met vele avonturen en we zullen er een wwardig slot aan breien. Das beloofd!

Hoe Kristof en Marijk in het Fox News kwamen!

2006-09-15T04:26:00.000+02:00

"If you can make it here, you can make it anywhere, New York" is zo ongeveer wat Frank Sinatra zong (de echte fans mogen me verbeteren). Wel, om te zeggen dat we het gemaakt hebben is misschien ietwat voorbarig, maar een eerste stap richting sterrendom is gezet. Onder impuls (lees: gezaag) van Marijke spendeerden we ongeveer een uurtje aan de deur van een modeshop in de hoop ontdekt te worden, het is immers Fashion Week in New York. Na het afwimpelen van enkele financieel minder aantrekkelijke voorstellen... Neen, akkoord, de waarheid heeft ook haar (beperkte) rechten. Na het tot vervelens toe staan wachten, besloten we gewoon iets te gaan eten in het Hard Rock Cafe op Times Square. En dan, op een moment dat we het niet meer verwachtten, werden we aangeklampt door een Fox News team. Of we geen commentaar wilden geven over het feit dat, voor het eerst in de Amerikaanse televisiegeschiedenis "jeopardy" en "wheel of fortune" uitgezonden werden in High Definition op een reuzenscherm op Times Square. Uiteraard hebben wij daar helemaal geen mening over, maar een spontane reactie in de trant van: "euhm... I don't know. I don't care... and by the way, I don't think people come to Times Square to watch television, trying to avoid cabs!" Ze legden ons woorden in de mond de dienden te herhalen. "We love Jeopardy and Wheel of Fortune in High Def".

Een leugentje om bestwil zeg maar, en we kregen er zelfs een balpen voor! Een leugentje om onze carriere te lanceren, zodat we uiteindelijk gigantisch bekend, rijk en aantrekkelijk zullen zijn.
En wanneer het zover is, zal ik geen blog meer bijhouden over mijn saaie leven, maar zullen vele fans (vooral tienermeisjes gok ik zo) een blog beginnen OVER mij.Ik kan bijna niet wachten!

Waar zitten jullie nu?

2006-09-14T18:25:00.000+02:00

We hebben het jullie al geregeld verteld, en onze vertelsels gestaafd met foto's: Couchsurfing brengt je op plaatsen die anders niet te veroorloven zijn. In New York hebben we tot nu toe op twee plaatsen verbleven. De eerste drie dagen overnachtten we bij Rami, een Israelisch-Amerikaanse student aan Columbia University, dat is Upper Westside voor zij die thuis zijn in NEw York (voor zij di eniet thuis zijn in NY: dat is waar West Side Story zich afspeelt). Ons appartement was - letterlijk - vlak over Columbia University.
Op dit moment zitten we in The financial District, in een appartementsgebouw met zicht op - u raadt en gelooft het nooit - the Statue of Liberty en the Manhattan Skyline (in feite is het gebouw een deel van the Manhattan Skyline).

Ik post hier met graagte een foto vanuit het raam van de kamer waarin wij slapen. Als we wakker worden is dit het zicht dat New York ons biedt.

US Paranoiaville

2006-09-14T17:34:00.000+02:00

Dit is een vervolg op de legendarische - dat wil ik zelf althans graag geloven - post over hoe Amerikanen er alles aan doen om een rechtzaak te vermijden. Herinner u het opschrift op het wasmachine. Onlangs liepen we op Times Square en daar kregen we volgende leaflet on de handen geduwd. Madame Tussaud's maakt reclame: toeristen krijgen de kans om bekendheden te bekijken in het museum. Kijk zelf even naar de kleine lettertjes naast het sterretje onderaan de folder :)

9/11 herbeleefd: een portret

2006-09-14T16:51:00.000+02:00

Het is maandag. Normaal gezien zit de metro van New York altijd afgeladen vol. Zo vol dat een dakloze in je oor ademt aan de ene kant, en een corpulente dame op je tenen staat aan de andere. Zo vol dat je zo snel mogelijk weg wil. Vandaag niet. Het is rustig en stil. Enkel wat giechelende meisjes en het ritmisch gekabbel van de stalen cabine die contact maakt met de sporen.

Het is 11 september, 5 jaar na wat New Yorkers ietwat ontwijkend omschrijven als "that day". Tijdens "that day" ervaarde de stad een collectief trauma dat nog steeds niet geheeld is, getuige het feit dat het zo rustig is in de metro. Er leeft een vreemde angst onder mensen, er hangt spanning. Terwijl de veiligste stad om met de metro naar je werk te gaan op de verjaardag van 9/11, waarschijnlijk New York is, bewaakt door duizenden agenten (men zegt 10 000) en soldaten. Ook de Coast Guard heeft extra personeel ingezet uit vrees voor een aanval over water. Het is irrationeel om te denken dat je risico loopt slachtoffer te worden van een terroristische aanslag... of niet? Ik probeer me in te beelden hoe het moet geweest zijn voor mensen in Madrid of Londen. Zij dachten ongetwijfeld ook dat zij nooit slachtoffer konden zijn van een aanslag, en dan toch... Ik kijk rond op zoek naar vreemde figuren, iets minder comfortabel en op mijn gemak dan daarnet. Ik lijk wel weer twaalf. Toen keek ik ook onder het bed om te zien of er niemand lag, hoewel ik diep vanbinnen wist dat dat dat niet kon. Ook nu nog voel ik soms aan de deurklink, hoewel ik de deur net op slot heb gedaan. Dit is hetzelfde. Bizarre vragen stromen door mijn hoofd. "Misschien is die dakloze wel een vermomd lid van Al Qaeda?" "Is die man gewoon dik of is dat een bom rond zijn lijf?" Ik stel me voor hoe de rugzak van het oude dametje naast me plots ontploft en ons wegslingert. Ik panikeer, kijk naar het schema van de stops, en zie dat het nog een halte is voor we op onze bestemming zijn. Ik probeer "cool" te blijven, maar kan mezelf er niet van weerhouden oncontroleerbaar heen en weer te schuifelen op mijn harde stoel. Na wat een eeuwigheid lijkt te zijn, bereiken we eindelijk de halte waar we moeten zijn. Ik sta cool op, werp een blik op de rugzak van het dametje, wens haar een goeiedag, en wandel zo rustig mogelijk naar de uitgang. Op het perron lach ik met mijn eigen absurde gedrag en wandel met Marijke aan mijn hand het station uit. We zijn op weg naar de World Trade Center site. We hebben besloten om pas in de namiddag te komen, hoewel er een ceremonie gepland was in de ochtend: familieleden van de slachtoffers die de namen van het geliefden voorlezen. Marijke en ik willen niet overkomen als ramptoeristen en foto's nemen van rouwende mensen. Ik kijk omhoog, naar waar de torens ooit stonden en zie niks dan blauwe lucht. Ik probeer me in te beelden hoe het was toen de torens er nog stonden. 110 verdiepingen hoge mastodonten die de skyline van Manhattan, en elke postkaart, domineerden. Nu, niks meer. Een gigantisch groot gat in het midden van de stad waar na vijf jaar nog steeds niks gebouwd is.

Marijke en ik mengen ons in het gewoel. Mensen van allerlei pluimage zijn op deze dag afgekomen, de meesten helaas om deze dag in hun voordeel te gebruiken (of eerder: misbruiken). Er zijn politieke activisten van beide partijen. Een man die zweert bij een bord dat zegt dat president Clinton verantwoordelijk is voor de aanslagen. Wat verder een andere die Bush en zijn administratie leugenaars vindt. Er zijn ook - hoe kan het anders - mensen die geloven in een complottheorie: dat 9/11 een operatie van de CIA in opdracht van de president was. T-shirts met het opschrift "investigate 9/11" moeten mensen ervan overtuigen dat niet moslimterroristen, maar Amerikanen de gebouwen hebben neergehaald. Waarom? Verschillende redenen. Zo zou de president de aanslag besteld hebben om een oorlog te kunnen beginnen. Anderen zeggen dat de eigenaars geld van de verzekering wilden. Etcetera. Verhitte discussies vinden plaats tussen deze gekken en mensen die vinden dat ze respect moeten tonen op deze dag (waarvan ik er een ben). En toch lees ik hun pamfletje, vol met vragen die onbeantwoord zijn gebleven, en zucht. Waar houden sommige mensen zich toch mee bezig.

Bij het zien van alweer een gek richt ik mijn ogen omhoog en denk aan hoe het moet zijn om vast te zitten honderden meters boven de grond. Hoe het moet zijn de keuze te hebben tussen levend verbranden en in de diepte springen. Het het moet zijn de dood te aanvaarden en je 100 verdiepingen naar beneden te laten vallen. Hoe hard ik ook probeer, ik kan het me niet inbeelden, onmogelijk. 's Avonds - terwijl ik naar the tribute in Light kijk, twee lichtstralen die de WTC-torens voorstellen - laat het idee me niet los. Ik wil weten hoe het voelt...

Het is woensdag. Marijke en ik staan op het Empire State Building, na de ondergang van de WTC-torens terug de hoogste toren in de stad, 1250 feet hoog. We staan op de 86ste verdieping. Ik kijk omlaag. Mensen zijn stipjes, auto's zijn matchboxjes, gebouwen zijn wazige vlekjes. In de verte vormt de Manhattan skyline de horizon samen met het Vrijheidsbeeld en Ellis Island. Na de verplichte audio-tour blijf ik nog even staan vooraleer terug naar beneden te gaan, gewoon, om wat te kijken. In de verte stijgt een vliegtuig op van JFK International Airport. Dezelfde irrationele twijfel als in de metro maandag besluipt me. Wat als terroristen besloten hebben om dit keer de Empire State aan te vallen en dezelfde strategie gebruiken? Wat als ze een vliegtuig in dit gebouw rammen en we vast zitten? In mijn hoofd zie ik de vlammen al door de liftschachten knallen, zie mensen hulpeloos rondhollen, mompelend dat "dit niet aan het gebeuren is". In het begin probeer je jezelf te redden, maar langzaam aan komt het besef: we zitten vast. De trappenhallen zijn duizenden graden celcius warm en gevuld met rook. Helicopters kunnen geen reddingsoperaties op gang zetten omwille van diezelfde rookpluim. Ik leun naar voren en kijk naar beneden. "Je moet al wel heel wanhopig zijn om van zo hoog te springen" Marijke was blijkbaar aan hetzelfde aan het denken. "Inderdaad", zeg ik, voor we naar beneden gaan, naar de begane grond, naar het het velige straatniveau? Or is it.... Paranoia blijkt een besmettelijk beestje te zijn.

5 jaar 9/11.... maar geen Memorial

2006-09-11T17:40:00.000+02:00

Het is nu 5 jaar geleden dat terroristen twee vliegtuigen in de WTC-torens stuurden en duizenden de dood inzonden. 5 lange jaren, maar voor wie Ground Zero bezoekt lijkt het minder lang geleden. Hoewel er vlak na de aanslagen met krachtige rethoriek een snelle heropbouw werd beloofd, is een gapend gat het enige wat bezoekers vandaag de dag te zien krijgen (waar op dit moment alle namen van de overledenen worden voorgelezen: emotioneel). Burgemeester Michael Bloomberg, hoewel razend populair in New York, wordt door de buitenwereld vaak met de vinger gewezen. Er zijn verschillende redenen waarom de heropbouw op Ground Zero zo verschrikkellijk traag gaat. Ground Zero is niet zomaar een project: de ogen van de wereld zijn erop gericht en iedereen wil zijn zegje doen. Families van nabestaanden willen een gigantisch memorial opdat de wereld niet zou vergeten. Bepaalde economisten willen kantoorruimte om het verlies van de miljoenen viekante meters op 9/11 goed te maken. Anderen, ervan overtuigd dat Lower Manhattan bedoeld is om te leven, willen appartementen. Vele mensen willen dan ook hun stempel drukken op de site. Maar de vraag voor de buitenwereld is: wie is nu eigenlijk verantwoordelijk voor de herobouw?
Eerst en vooral heeft burgemeester Bloomberg, hoe graag hij en zijn "buddy" doctoroff dat ook anders zouden willen zien, geen enkele jurisdictie op het stuk land waar vroeger de WTC-torens opstonden. De Stad New York heeft niets te zeggen. Dat gedeelte van Lower manhattan is namelijk sinds mensenheugnis in handen van de Port Authorities, de havenautoriteiten (waarvan Gouverneur Pataki de helft bezit). Zij hebben op hun beurt de gebouwen die op Ground Zero stonden verhuurd aan Larry Silverstein, een ontwikkelaar, in juli 2001, slechts enkele maanden voor 9/11. Het is Silverstein, en Silverstein alleen, die na de aanslagen kon beslissen wat er moest gebeuren op de site. En Silverstein was zich bewust van de zware taak die hem wachtte. Vergadering werden belegd, de nabestaanden werden geraadpleegd, fondsen werden gezocht. Uiteindelijk schreef Silverstein een westrijd uit. Verschillende vooraanstaande architecten moesten een ontwerp insturen en een jury van kenners zou er het beste uitpikken. Als winnaar kwam Libeskind uit de bus, die een cirkel van vijf gebouwen voorstelde met als belangrijkste gebouw de Freedom Tower van 1776 (het jaar van de onafhankelijkheidsverklaring) feet hoog . Vandaag is die toren het enige dat nog van Libeskinds plan overeind is gebleven. Silverstein heeft de architect al zijn macht ontnomen en heeft het plan aangepast. Helaas beschikt Silverstein niet over voldoende fondsen: als ontwikkelaar moet hij hopen op voldoende verhuur van kantoren. Dat is net waar het schoentje wringt. Op dit moment is er een gebouw dat op Ground Zero werd gezet. Een skyscraper van "slechts" 50 verdiepingen. Op dit moment staat het gebouw half leeg. Silverstein krijgt het niet verhuurd. Daarom wacht Silverstein op overheidssteun om het project te financieren. Hij vreest het failliet. Immers, het World Trade Center, stond ook tientallen jaren bijna leeg voor het een symbool van het kapitalisme werd. Silverstein heeft echter zulk een slecht imago dat het politieke zelfmoord zou zijn hem te steunen. De enige optie die de ontwikkelaar had, was een deel van zijn macht af te staan in ruil voor geld. Dat is wat de voorbije maanden is gebeurd. Hopelijk zal het nu vooruit gaan. Een gat is niet wat New York verdient.
(wie wil nalezen wat IK vind dat er met de site moet gebeuren: http://mindspinnerdagboek.blogspot.com/2006/01/911-memorial.html )

The Cruisemeisters

2006-09-09T18:11:00.000+02:00

We zijn op dit moment in New York, en het contrast met onze trip naar de Bahama's kon - qua attitude - moeilijk groter zijn. Hier zijn mensen hard. New York, dat is de "don't bother me"-levenswijze. Mensen in de metro's zijn op weg naar hun werk en willen niet praten. Ze hebben iPods in hun oren, veinzen een boek te lezen, of zetten een zonnebril op. De Cruise, dat is de "vertel me meer"-houding. Mensen zoeken tijdens hun vakantie contact op en praten honderduit tegen iedereen over vanalles en nog wat, koeien, kalveren en andere fauna en flora. De Cruise was dan ook echt ontspannend. We beschouwen de boottrip als "vakantie in de vakantie". Na Miami waren we namelijk uitgeput van het reizen: lange busreizen, vliegtuigtrips, het regelen van slaapplaatsen,... vermoeit een mens. De cruise kwam op het juiste moment.
Ik weet dat jullie zitten te wachten op een verslag van hoe het was, wat we juist gedaan hebben, hoe de stranden in de Bahama's eruit zien en.... hoe bruin we zijn. Dus: without further ado.

Dag 1: the first encounter
Wat ons meteen opviel op The Majesty of the Seas was de luxe. Een casino, twee zwembaden, een outdoor basketbalveld, verschillende bars, restaurants,...

En bovenal: alle eten bleek gratis te zijn. Ken je het gevoel: je kijkt op de menukaart en je twijfelt tussen de steak en de kip. Wat doe je dan op een cruiseschip? Simpel. Beide bestellen. Lekker decadent, ik geef het toe. Maar zoals ik al in een vorige post aangaf. When you're in Rome, do as the Romans do. The Romans bleken in dit specifieke geval veel meer te eten dan goed voor hen was, dus hebben wij hen daarin geimiteerd, en we waren succesvol. Naast gratis bleek het eten namelijk nog erg goed te zijn ook. De eerste avond hebben we het schip verkend, zijn we wat gaan drinken (of zoals de Hollanders dat noemen: wat wezen drinken). Gezellig! Er zijn minder aangename dingen denkbaar dan rustig cruisen, een cocktailtje in de hand, en rustig naar de sterren kijken.
Het enige negatieve aspect aan de eerste dag was de safety drill. Tientallen minuten in vijfendertig graden staan met een reddingsvest om je nek doet je wensen dat het schip zou vergaan: water!

Dag 2: Nassau, the Bahama's
Om acht uur 's morgens kwam het schip de haven van Nassau, de hoofdstad van de Bahama's, binnen. Wij hadden daags voordien een snorkelexcursie geboekt voor de ochtend. Snorkelen is - durf ik nu al zeggen - een nieuwe passie geworden. Eerst een boottochtje van een uur naar het reef, met zicht op de stad.
Daarna het water in. Rustig op het wateroppervlak drijven, met onder je de mooiste vissen/planten die je ooit hebt gezien, is heel erg rustgevend en doet je alles relativeren. Een soort yoga, maar dan zonder al die vreemde poses. Alleen jammer dat er zoveel andere mensen ronddreven.

In de namiddag trokken marijke en ik, onder begeleiding van een tropische regenval om u tegen te zeggen, de hoofdstad van de Bahama's in. Een vreemde stad. Decadent rijk leeft vlak naast zielig arm. Een limo achter een bijna uit-elkaar-rammelende bus, is een normaal gezicht in Nassau. je hebt uiteraard het paradijslijke deel van de stad: de witte stranden, de wuivende palmbomen, de natuur. Maar er is ook het snerige gedeelte: de ranzige hutjes, de bedelaars,...

Na wat rondhangen in het stadje bezochten we een sigarenfabriekje waar arbeiders sigaren rolden met de hand. Een tip van een couchsurfer. Er worden sigaren verkocht die 800 dollar kosten... per stuk. Marijke en ik hebben er een geprobeerd van 20 dollar.

Des avonds was het "the captain's Dinner". Gans opgekleed naar een gratis, decadent schransfestijn gaan is een aanrader! Gezellig, lekker en leuk om mensen te kijken. Needless to say dat wij het mooiste koppel van de avond waren. Oordeel zelf!

Owkay, ik geef toe. Je kan op deze foto niet goed zien of we mooi gekleed zijn MAAR we hebben ons weer in de doeken laten doen en een foto gekocht waarop we beiden in volle ornaat te zien zijn. Als we een scanner tegenkomen een dezer zullen jullie dat exemplaar op deze blog terugvinden!

Dag 3: Cococay, Bahama's
Cococay is een prive-eiland van het bedrijf Royal Caribbean exclusief voor haar gasten. Een eiland uit de boekjes. Als je aan bahama's denkt, dan denk aan eilandjes zoals het deze. Ik ben weer gaan snorkelen. Veel mensen hadden hetzelfde idee opgevat, maar kwamen er snel weer van terug omwille van de vele kwallen in het water. Ik ben dan ook een paar keer gestoken (het voelt als een bij, maar als je er azijn op doet voel je na een paar uur niets meer). Het positieve was dat ik quasi alleen was in het water, tussen een vliegtuigwrak en tientallen prachtige vissen. Ik heb een paar fotootjes geselecteerd om jullie op te zadelen met een gevoel van jaloezie.

's avonds, als op bestelling, was het volle maan. Als je mij het toppunt van romantiek vraagt, zal het antwoord waarschijnlijk volgende zin benaderen: "het rondwandelen op het dek van een cruiseschip in een zalig temperatuurtje van 35 graden, kijkende naar de volle maan, in het gezelschap van de vrouw die je graag ziet". Melig? misschien wel.

Dag 4: Key West, Florida
Key West, ofte Jimmy Buffett's Margaritaville. Een prachtig stukje Amerika vol geschiedenis. We hebben er rondgewandeld, het huis van schrijver Ernest Hemingway, het "Little White House" waar veel vergaderingen worden gehouden door de president en zijn gevolg.

Daarna zijn we - hoe kan het ook anders - gaan snorkelen. Een Catamarantochtje van een uurtje, daarna wat snorkelen. Relaxing!

Daarna zijn we naar de zonsondergang gaan kijken op het bovendek. Een foto om jullie te laten meegenieten.

Dag 5: the goodbye
Of zoals onze buschauffeur het zei: "welcome to the real world people". Met pijn in het hart en voedsel in de maag (we hadden nog snel wat gegeten) vertrokken we naar Miami airport.

En dan nu de belangrijkste vraag: hoe bruin is kristof? Het antwoord komt in een foto waarin VOOR en NA vervat zitten.

Back in the habit

2006-09-09T18:04:00.000+02:00

Ik steel hier even met graagte de titel van de tweede Sister Act-film om aan te kondigen dat ik terug ben! Ik was van plan gisteren al iets te posten, maar onze vlucht verliep - alweer! - niet van een leien dakje. Een oud dametje werd onwel op het vliegtuig en we moesten een tussenlanding maken in orlando, waarna hetzelfde dametje weigerde uit te stappen omdat ze anders niet in Rusland zou geraken. Wij wilden zo snel mogelijk op weg naar new York, maar een huilend oud mevrouwtje, dat breekt zelfs mijn stalen hart ;) Nu goed, eindelijk aangekomen in The Big Apple dien ik eerst een uitgebreid relaas te doen van onze cruise. Daar ik in een internetcafe zit op dit eigenste moment, zal het zeer snel moeten gaan, waarvoor mijn excuses!

Vijf dagen zonder Mindspinner?

2006-09-04T04:26:00.000+02:00

Aangezien we niet weten of er een (gratis) internetverbinding voor handen is op het Cruiseschip, kan het zijn dat we jullie enkele postloze Belgische/Nederlandse regenachtige septemberdagen insturen. We gaan tijdens onze korte bezoekjes aan de Bahama's en Key West uiteraard geen internetcafeetjes bezoeken, dat begrijpen jullie ook wel. Komende dagen zullen wij snorkelen, gratis dineren, zonnen op parelwitte stranden,... It's a dirty job, but someone's gotta do it!

Voor mijn moeder: de mooie foto's van Kristof en Marijke

2006-09-04T01:33:00.000+02:00

Mijn moeder vindt dat ik te weinig mooie foto's post van Marijke en mezelf. "Dan zie ik die mooie landschappen en dan moet gij weer zo'n zotte snuit trekken," aldus moeder Hoefkens. Ik heb mijn blog er even op nageslagen, en ik moet ze gelijk geven. Daarom deze post, voor mijn moeder. Zie het als een late moederdagcadeau (edit Marijke: en een vroege Valentijnscadeau...?), om goed te maken dat ik uit het land was die dag. Allemaal mooie foto's van Marijke en ik, met uitleg van waar en wanneer de foto's genomen werden.

Op het vliegtuig, tijdens de heenreis van Brussel naar New York

Op de Chinatown-bus van New York naar Boston (voor 15 dollar!)

Fotootje in een metrostation in Boston

Fotootje in Faneuil Hall in Boston: the cradle of liberty

In slaap gevallen in de armen van Marijke op de zetel van Jesse in Boston

Foto in de straten van Boston, vlak bij de library

En nog eentje

Tijdens het mountainbiken op Cape Cod, Provincetown

Niagara Falls and us

Niagara Falls and us 2

Niagara Falls and us 3

Kristof en Marijke op het huwelijk van Chris en April in Madison, Wisconsin

Nogmaals

Het limonadekoppel

We krijgen er niet genoeg van!

Onze famous peekesstoemp (een traditie die we wat hebben laten verwateren...) op het strand in Chicago

Chicagostreets

Marijke en Kristof op Navy Pier, Chicago

Kristof en Marijke gefotografeerd in The Bean, een spiegelconstructie in Chicago

Kristof en Marijke in de tuin van de zevende president van the US, Andrew Jackson

Tijdens een boottochtje in Nashville

Vroeger op de avond

Ben en Jerry's ijs in Nashville

Marijke, ik en onze favoriete Chihuahua, Stella, in New Orleans

Kristof en Marijke in Kennedy Space Center, Florida

Op het strand in Sarasota, Florida

Kristof, Marijke en Porsche in Sarasota

De zonsondergang in Clearwater Beach, Florida

Voor de handtekening van Salvador Dali, wiens museum wij bezochten

Tijdens de wedstrijd van de Miami Dolphins tegen de St. Louis Rams

Voor ons hotel in Miami Beach

Kristof en Marijke die een alligator vasthouden in de Everglades

Kristof en marijke in het wereldberoemde, in veel films getoonde Venetian Pool van Miami

Zo, ik hoop dat jullie er nu voor eens en voor altijd van overtuigd zijn dat wij een perfect koppel vormen. En aan mijn lieve moeder: kies er maar een uit voor in de living!

"Op stap op Oceans Drive en een Tour door de Everglades en Miami" of: hoe Kristof en Marijke de fraude te boven kwamen

2006-09-04T01:17:00.000+02:00

Een mens mag niet bij de pakken blijven zitten. 118 dollar is - voor ons - erg veel geld, en het besef in het ootje genomen te zijn (zie vorige post) doet het zelfvertrouwen geen goed. We hadden even niet veel zin meer om iets te doen. En toch. Als reiziger heb je twee keuzes: ofwel zitten kniezen, ofwel hopen dat alles goed komt en optimistisch de rest van de trip aanvatten. We zijn dan ook (eeuwige optimisten dat we zijn! "welke 118 dollar??")verder Miami gaan verkennen.

Zaterdagavond hebben we een stukje gewandeld over Oceans Drive en Collins Avenue, waar alle hippe clubs gelegen zijn. Het was over de koppen lopen (spreekwoordelijk natuurlijk, anders had het nogal lastig geweest). Labor Day Weekend heeft mensen van over heel de US naar Miami Beach getrokken. De tientallen clubs die we passeerden zaten tegen de vooravond afgeladen vol. Het Art Deco district is een van de hipste en coolste plaatsen die ik ooit bezocht. Absoluut de moeite waard om met een groepje vrienden/vriendinnen te herbezoeken over een aantal jaren.

Vandaag hebben we dan maar een nieuwe tour geboekt - bij de vriendelijke dame van Miami Nice Tours - om de Everglades en Miami te bezoeken. Een aanslag op ons budget, maar wel iets dat ik niet gaarne had gemist. Vooral de Airboat ride in de Everglades was de moeite. Na de Tour was er een (pseudo-)worstelshow met alligators.

118 DOLLAR? of: hoe Kristof en Marijke opgelicht werden

2006-09-04T01:05:00.000+02:00

Zaterdagavond, rond acht uur 's avonds. Kristof en Marijke bellen naar Miami Nice Tours om bevestiging te krijgen van een acht uur durende Everglades/Miami City Tour geboekt bij het "reisagentschap" Key2Travel, een erg groot bedrijf aan de Westkust. Er is geen vuiltje aan de lucht... nog niet. Enkele minuten later blijkt dat het zogenaamde Key2travel onze twee reizigers bij de spreekwoordelijke neus heeft genomen. De uiterst vriendelijke dame van Miami Nice Tours wees hen er tijdens het telefoongesprek op dat haar bedrijf al een maand elke vorm van medewerking met Key2Travel heeft opgezegd om redenen die zij contractueel niet mag meedelen. Na wat aandringen blijkt dat Key2Travel problemen heeft haar rekeningen te betalen aan Miami Nice Tours. Vreemd dat Key2Travel daar niet van op de hoogte was, aangezien ze hierover niets gezegd hebben voor ze ons om onze credit card gegevens vroegen. We hebben zo 118 dollar betaald voor een tour die niet meer bestaat, aan een bedrijf dat in kleine lettertjes aangeeft dat tours "not refundable" zijn. We hebben Key2Travel sinds zaterdagavond al talloze keren proberen te bellen/mailen, ook tijdens de kantooruren. Als straks ook de postduif geen succes blijkt te hebben, zijn we ten einde raad. Hopelijk besluiten ze - als eerlijke burgers - onze 118 dollar terug te geven, of blijkt dat Mastercard ons zal vergoeden, anders zijn we - zoals dat heet - in het ootje genomen.

frustratie alom tijdens het telefoneren

Lazen we dat goed? Een cruise?

2006-09-02T18:53:00.000+02:00

Jawel, jullie hebben goed gelezen. Maandag vertrekken Marijke en Kristof op een vijf dagen durende minicruise naar de Bahama's. We zullen met de Majesty of The Seas varen. Voor zij die te lui om op de link te klikken zijn zal ik een korte samenvatting geven: na het boeken van de cruise is alles op het schip gratis, op alcohol en gokken na. Er zijn zwembaden, klimmuren, restaruants, sportfaciliteiten,... Maar liefst 2700 mensen zullen meevaren op het schip. Impressionant, niet?

Onse reisweg zal er als volgt uitzien:
4 september vertrekken we vanuit Miami om 1700 uur naar Nassau, de hoofdstad van The Bahamas, waar we om 0800 de volgende ochtend aankomen. We blijven heel de dag in Nassau en vertrekken om middernacht naar Cococay, een priveresort ook op de Bahamas (waar we waarschijnlijk zullen snorkelen). 6 September vertrekken we dan 's avonds op 1700 uur naar Key West, Florida, waar we om 1045 de volgende ochtend aankomen. 7 September blijven we dan een dagje op Key West. We varen om 1800 door naar Miami, om daar om 0800 uur 's morgens op 8 september de cruise te beeindigen.
Van daaruit brengt een shuttlebus ons naar de luchthaven, van waaruit we naar New York zullen vliegen om de laatste twee weken van onze reis aan te vatten.

Miami report

2006-09-02T18:33:00.000+02:00

Wat hebben Kristof en Marijke zoal uitgevreten in Miami tot dusver, en wat zijn ze nog van plan? Jullie weten dat wij naar de Dolphins zijn gaan kijken (check daarvoor de vorige post). Daarna hebben we overnacht in een hotel in Miami Beach, zodat we de volgende ochtend meteen naar het strand konden.
Nu, op dit moment is het in Amerika Labor Day weekend, het equivalent van onze Dag van de Arbeid op 1 Mei. Het enige verschil is dat waar in Belgie alles dicht gaat op feestdagen, er hier nooit meer te doen valt dan op feestdagen. Er is ontzettend veel volk hier op dit moment. Veel Amerikanen aan de Oostkust kiezen Miami als bestemming voor een verlengd weekend, en daar kan Ernesto niks aan verhelpen. Daarom nemen Marijke en ik het er maar van.
Hier in Miami gaat de thermometer zo ongeveer elke dag strak over de dertig graden. De Heat Index (die ook rekening houdt met vochtigheid) geeft aan dat het aanvoelt alsof het meer dan 40 graden is. In die blistering Heat hebben Marijke en ik godbetert geparasaild, gezwommen in een warme oceaan, over de wereldberoemde Art Deco Ocean Drive gewandeld,...

Nu, wat zijn de plannen nog voor de komende dagen/week? Wel, vanavond hebben we geboekt in de Best Western South Beach, zodat we vlak aan het feestgewoel zitten. We zullen dan ook een stapje in de wereld zetten. Hopelijk kunnen we morgen een tour naar de Everglades/City tour doen, waarna we 's avonds terugkeren naar onze Haitiaanse host Nerlande (die helaas iets te ver van Miami Beach woont).

Maandag zullen we vanuit Miami dan op Cruise vertrekken...

Miami Dolphins

2006-09-02T04:00:00.000+02:00

Donderdag 7 september wordt het 2007 NFL-seizoen op gang getrapt in het Dolphins Stadium (dat is American Football, voor de leken onder jullie). De Superbowl van het seizoen 2007 zal ook gespeeld worden in dit stadion (dat is de finale, voor de leken onder jullie). En volgens de kenners maken de Dolphins een goede kans om de finale te behalen.
Jullie raden nooit wie er aanwezig was, MET Doplhins-pet gekregen van Mary Ann, op de laatste pre-season game van de Miami Dolphins tegen de St. Louis Rams? Inderdaad, WIJ! Hoewel er niet echt veel volk opdaagde, was het toch een fantastische ervaring. Het stadion, de sfeer, de cheerleaders,... Zie hier enkele beelden.

Voorlopig ben ik er nog niet uit of ik het filmpje zal posten waarop ik te horen ben wijlens het (vals) meezingen van the Star Spangled Banner.
Oh ja, de Dolphins hebben de Rams vernietigd met 29-9. Go Dolphins!

Vlaanderen (en Nederland), meet Ernesto

2006-09-02T03:37:00.000+02:00

Normaliter heb ik iets tegen Forwardmails. Elke dag vierduizend flauwe grapjes in je inbox krijgen is niet meteen mijn genre humor. En toch, dit mailtje kreeg ik vandaag geforward van onze vorige gastheer John, en is erg van toepassing op Ernesto. Ik plak het hier.

Florida Devastation after Hurricane Ernesto. This is a very graphic photo. It completely sums up the utter devastation after this powerful storm rolled through.

Ik weet niet wat de Vlaamse/Nederlandse pers jullie van beelden heeft geschonken, maar dit is ons "verhaal". Onze autorit van Sarasota naar Miami bracht ons aan de rand van Ernesto. Buiten wat stevige wind en bakken regen, stelde het niet erg veel voor. Onze vriendin Susan omschreef de storm als "a marshmellow". We hebben een aantal mooie en best indrukwekkende foto's kunnen trekken van binnen in deze "orkaan".

Te laat opgestaan

2006-08-31T15:25:00.000+02:00

Ik wilde nog iets gezelligs posten, maar daar we te laat zijn en we nu onze wagen moeten gaan "afdroppen" stelt dit postje niets anders voor dan: we're ok. We zijn door Ernesto gereden en het was een lachertje. Ik hoop dat er geen mensen zijn die daarvoor hun vakantie hebben afgezegd. Dit gezegd zijnde: We're off.

Marijke en Kristof: de mening van anderen DEEL TWEE

2006-08-30T18:11:00.000+02:00

We zijn nu al een tijdje onderweg: bijna twee derde van de reis zit er op. Overmorgem beginnen we aan de laatste drie weken van onze negen weken durende trip. Kortom: tijd om het lijstje van "wat anderen van ons denken" eens aan te vullen.

Ray, de zwarte leraar Spaans uit Buffalo, New York zei: "Marijke and Kristoff (sic) waren fantastische gasten. Het voelde aan alsof we mekaar al veel langer kenden. Ze zijn alletwee schitterend en als ze een plaatsje nodig hebben om te overnachten, nodig hen uit want je kan je geen betere gasten en vrienden wensen."

Mary Ann uit Jacksonville zegt: "Marijke en Kris (sic) zijn levensgenieters en de perfecte gasten. Wie de mogelijkheid krijgt om hen te hosten of te ontmoeten, zal gezegend worden."

Josh en Mary uit memphis zeiden het volgende: "Marijke and Kristof waren topklasse couchsurfers. Ze vertelden ons al hun verhalen en luisterden geduldig naar de onzen. Ze lieten ons doordrammen over onze saaie stad en duldden ons gezelschap voor een aantal nachten. We hadden een fantastische tijd en hopen hen terug te zien!"

Susan uit Melbourne, Florida vond: "Een fantastische koppel vol levensvreugde, vol nieuwsgierigheid naar de wereld en zijn bewoners. Vrolijk, interessant en een plezier om rond je te hebben. Fantastische gasten. Ik ben blij hen tot mijn vrienden en tot de couchsurfingfamilie te mogen rekenen."

Zijn jullie nu niet trots? ;)

Voor Yoko: de borsthaarcliffhanger

2006-08-30T16:58:00.000+02:00

De vochtigheid van Florida heeft haar werk al goed gedaan. Haren dat er uit de porieen van mijn borstkas te voorschijn komen, daar hebt gij, bezoeker, geen gedacht van! Daarom deze beeltenis. Ik heb - ter uwer hulp - reeds aangeduid waar de nieuwste begroeiingen te vinden zijn.

Ernesto: Oepdeet

2006-08-30T16:36:00.000+02:00

Het spreekwoord dat in mij opkomt nu is: een storm in een glas water. Ernesto is GEEN orkaan (en dus zeker geen orkaan van de hoogste categorie zoals Katrina) maar een tropische storm. Dat gaat nog steeds gepaard met hevige regen en wind, maar niet met een Armageddon. Men vreesde dat de keys in het zuiden van Florida zouden overspoeld worden, maar ze hadden daar niet eens door dat Ernesto passeerde. Momenteel stuwt de storm over Florida met winden van zo'n 40 mph (60km per uur). Zoals een local gisteren tegen me zei: "orkaan? Maar jongen toch, in Belgie hebben ze hardere winden zonder dat ze van een storm spreken". Wij gaan straks doorrijden richting Miami, een autoritje dat zo'n vijf uur in beslag zal nemen. We passeren Naples en de rest van de Westkust, zullend an via de Everglades Florida oversteken naar miami. Ik heb de autoramen ingesmeerd met Rainex, een goedje dat de ramen neerslagvrij zou moeten houden (mijn vader gebruikt dat frequent, en dat werkt best goed). Het zou namelijk kunnen dat we heel wat onweer tegenkomen, maar we zullen voorzichtig zijn! Beloofd!

En NOG meer foto's!

2006-08-30T16:30:00.000+02:00

Marijke heeft de rest van de foto's deze nacht laten opladen op pixagogo. Op dit moment staan er zo'n 3000 plaatjes op de site. Als u drie seconden per foto besteedt, zal u twee uur en een halfje wegdromen. Mooi, niet waar! Bezoek dus nogmaals http://www.pixagogo.com/familie_wouters_hens en klik op de map linksboven met de titel "2006 Amerikareis".

And the winner is...

2006-08-30T05:07:00.000+02:00

Amerika is het land van het kapitalisme. Alles draait om geld, bedrijven willen zo veel mogelijk winst maken. Om dat doel te bereiken worden TV-kijkers en radio-luisteraars overstelpt met reclame. Geen vijf minuten gaan voorbij of een uitzending wordt onderbroken door "commercials". Uitermate saai... tot je op zoek gaat naar: het slechtste reclamespotje.

3. Op de derde plaats komt reclame voor een soort kaaschips. De reclamemakers teren op een verschikkelijk taalgrapje: "Crumbled cheese on it, it's crumbelievable". AUWTSJ. Een verdiende bronzen plak voor deze jongens.

2. Rollenspel is een truukje dat altijd werkt, denk maar aan de oeroude reclame voor dreft. De reclamejongens van Volkswagen hebben dat ook door, daarom introduceerden zij... een Duitser (Volkswagen is immers Duits: origineel!). Een man met de clichenaam Wolfgang (waarom niet meteen Adolf?) moet Volkswagen promoten en doet dat op een hilarisch slechte wijze: hij lijkt wel weggelopen uit Allo Allo. Wolfgang wil je een Volkswagen doen kopen omdat de speakers zo goed zijn dat het wel lijkt alsof je in een technoclub bent. Klinkt erg grappig, dat is het ook, maar helaas was dit spotje ernstig bedoeld.

1. De onbetwiste nummer een in onze ogen is Mitsubishi. De basislessen voor reclamemakers: wat heb je nodig? Iets dat blijft hangen! De jongens van dit specifieke, niet meteen tot de verbeelding sprekende automerk besloten om het aloud retorische middel rijm boven te halen. Enige probleem..... er rijmt niet meteen veel op Mitsubishi. Dan het Engels maar zo verkrachten tot het rijmt... en tot het hilarisch slecht wordt. De slogan, die op de koop toe ook noge eens gezongen wordt, gaat als volgt: "Don't you wishi, you had a Mitsubishi". Puur goud!

Een zonsondergang of twee in Florida in afwachting van Ernesto...

2006-08-29T17:07:00.000+02:00

Hoewel ik hier met de regelmaat van de klok postjes publiceer die quasi onevenaarbaar zijn op vlak van poetische kwaliteit en linguistische inventiviteit, blijft er natuurlijk wel nog steeds zo'n spreekwoord overeind als "een beeld zegt meer dan duizend woorden". Daarom laat ik u meegenieten van een zonsondergang in Siesta Key Beach, Florida. Dit specifieke strand wordt jaar na jaar "verkozen" tot 'witste strand ter wereld'. Als je hier geen zonnebril draagt, heb je na een uur sneeuwblindheid. Omwille van het feit dat het zand hier wit is, wordt het nooit warm, wat erg aangenaam is voor de voetjes. Tijdens deze zonsondergang was het een gezellige 30 graden Celcius. Toevallig was er ook een groepje Tai Chi-beoefenaars op het strand, wat de relaxte sfeer nog meer in de hand werkte, dat spreekt. Geniet mee vanuit uw luie zetel, starende uit het raam en kijkende naar de Vlaamse regen.

De bizarre wolkenformaties zijn mogelijk te wijten aan de opkomende orkaan. Wolken worden dan immers naar het laagste dichtbijzijnde lagedrukgebied gezogen. Voor meer info: mail Sabine Hagedoorn.
Alsof deze foto's nog niet genoeg waren: vandaag zijn Marijke en ik richting Clearwater Beach gereden (veelbelovende naam, niet waar) alwaar wij alweer mooie plaatjes geschoten hebben van nog een zonsondergang. Zeg nog eens dat jullie niet verwend worden.

Hoezee!

2006-08-29T16:17:00.000+02:00

Veer recht van uw stoel, laat alles staan waar u mee bezig bent en doe de kwispeldans want... de eerste foto's van de reis staan op het internet!!!
Alle foto's (letterlijk: ALLE) foto's van de reis tot en met Nashville (dat wil zeggen: Boston, Niagara Falls, Richland Center/Madison, Chicago, Nashville) worden op dit moment op pixagogo gezet. U dient volgende site te bezoeken: www.pixagogo.com/familie_wouters_hens en dan te zoeken naar de folder met de naam "2006 Amerikareis". Opgelet: het betreft nog ongesorteerde foto's. Plaatjes van in Chicago kunnen tussen die van Nashville staan... Als we eens heeeeeel veel tijd hebben, zetten we ze wel eens op volgorde.

Ernesto

2006-08-28T16:15:00.000+02:00

Ernesto.
Het klinkt als een gezellig Spaans restaurantje maar dat is het helaas niet. Ernesto is de recentste orkaandreiging in the US. The weatherchannel, dat zich 24 op 24 bezig houdt met het weer, houdt deze orkaan in de gaten. Het feit dat de lancering van de shuttle Atlantis, die we zo graag hadden bijgewoond, is uitgesteld heeft enerzijds te maken met een blikseminslag op het lanceringspad, en anderzijds met de orkaan. NASA is erg voorzichtig geworden.
Wij bevinden ons momenteel in Sarasota, Florida aan de kust van de Golf van Mexico. Twee van de vier computermodellen die de bewegingen van de orkaan trachten te voorspellen, geven aan dat de orkaan deze streek het hardst zal treffen (zie: http://www.wunderground.com/tropical/tracking/at200605.html). Het probleem met computermodellen is echter dat ze niet altijd accuraat zijn. Orkanen, zo leert het verleden ons, laten zich niet voorspellen. Zelden heeft een simulatie het bij het rechte eind gehad. Als je je in Florida bevindt, zoals wij, dan kan je in feite niet aan de orkaan ontsnappen. De grootte van deze tropical storm kan je op deze sattelietfoto goed zien en vergelijken met de breedte van Florida:

Deze orkaan zou wel "slechts" een orkaan van eerste categorie worden op het moment dat hij voet aan wal zet. De mensen hier maken zich ogenschijnlijk niet echt ongerust. Toen onze gastheer zijn vader inlichtte dat Ernesto Sarasota zou kunnen raken, haalde die schijnbaar ongeinteresseerd de schouders op, en vroeg me hoe onze trip tot dusver verlopen was. Mensen kennen "the drill" hier. Iedereen kent de procedure. Onze gastheer kan zijn huis op tien minuten orkaanveilig maken. Misschien zitten we de orkaan hier wel uit... we houden u op de hoogte. Maak u geen zorgen!

Anders nog een themapark?

2006-08-28T15:52:00.000+02:00

In afwachting van de lancering van de shuttle, waarover later meer, besloten Marijke en ondergetekende nog maar eens een attractiepark te bezoeken (de vierde dag op rij). De gelukkige die zich ditmaal mocht verblijden over onze nakende komst: Busch Gardens in Tampa. Een autoritje van een drietal uren bracht ons in dit zelfverklaarde Africa-replica. Veel valt er natuurlijk niet te vertellen over een themapark, maar toch een fotootje om jullie Amerika's gekste attractie te tonen. Van 200 feet laat men je naar beneden "vallen" (90 graden!):

Het was natuurlijk onmogelijk om onze gelaatsuitdrukking vast te leggen op camera (en 20 dollar neertellen voor een foto, dat doen we niet meer), dus hebben we de acteur in ons weer laten spreken. Hier een foto waarin we veinzen in een attractie te zitten. Geef toe, ge ziet het verschil niet eens!

Busch Gardens staat bekend om zijn zoo-achtige outlook. Kristof en Marijke en gingen de uitdaging aan en verbroederden met de dieren. Vooral ikzelf voelde me erg thuis.

Van Kristof Hoefkens, uw correspondent ter plaatse

2006-08-28T15:40:00.000+02:00

Beste bezoeker,
Het is duidelijk. Als u op de hoogte wil blijven van wat er aan de hand is in (of met) Amerika, dan kan u beter deze blog blijven checken dan te rekenen op het zogenaamde "televisienieuws". Ik blijf het VRT- en VTM-nieuws moeiteloos voor EN bezorg u nog eens een ooggetuigeverslag ook. Couchsurfing, Elvis, New Orleans, de lancering,... Alle items lijken wel door Vlaanderens grootste zenders van deze blog geplukt! Ik verwacht dan ook een jobaanbieding in mijn bus. VRT en VTM: u kan me altijd mailen op Kristof1983@hotmail.com

Geen dank,

uw toekomstige werknemer en correspondent,
Kristof Hoefkens

Space Centers en andere Wet 'n Wilds

2006-08-27T02:57:00.000+02:00

Wanneer ik mij na enkele dagen inactiviteit weer aan de computertafel schaar, krijg ik vele vragen, de meeste in de trant van: "Hoe zit het, gade nu eindelijk nog eens iets posten, tamme kloot?" Daar dien ik dan op te antwoorden dat ik niet erg gaarne bij de naam "tamme kloot" word aangesproken en dat ik "kristof" (of "keizer") verkies. Voor het overige geef ik dan meestal toe aan de verzuchtingen des volks on deze blog up to date te houden.
Welaan dan, bij deze!

Wat hebben kristof en marijke de voorbije dagen zoal uitgestoken in de Floridaanse contreien des Amerikaanse staten?
Vooreerst hebben wij ons beziggehouden met het bezoeken van het zogenaamde Kennedy Space Center, Cape Canaveral. Erg interessante, edoch misselijkmakende ervaring: moest u hier ooit eens passeren, dan raad (zonder dt, voor verdere spellingregels, zie comments onder) ik u AF om ooit een G-simulator te doen. 4 G, dat doet uw lichaam allerminst goed.

Hier in midden-Florida wordt alles in gereedheid gebracht voor de lancering van het ruimteveer Atlantis dat enkele stukken zal aankoppelen aan het International Space Station dat momenteel boven onze hoofden zweeft. De lancering is voor morgen gepland, wij blijven hier in de hoop ze te kunnen meemaken, maar tussen ons: ik vrees dat het weder niet zal meewerken. De voorbije dagen hebben zich steeds naar hetzelfde scenario ontplooid: voormiddagen vol zon, namiddagen vol regen en onweer. Aangezien de shuttle dient op te stijgen rond het klokske van de vieren (en als je weet dat NASA nog steeds getraumatiseerd is door de twee falingen enkele jaren gelden), zie ik het somber in... maar je weet maar nooit.

Daarnaast zijn we vandaag naar de prachtige zonsopgang gaan kijken aan de oceaan. Daarvoor zijn we om zes uur uit onze mest gekropen: wie is er nu den tamme kloot? Daarvan heb ik enkele mooie beeltenissen die de schoonheid kunnen weergeven.

In de voormiddag en een stukje van de namiddag zijn we naar Wet 'n Wild geweest, een wild waterpark. Ik heb daar geen foto's van, daar digitale camera's en water meestal geen goede cominatie zijn. En, daarnet zijn we blijven eten bij onze gastfamilie: erg gezellig! Die mensen wonen aan de rivier. We hebben hier enkele manatees, ofte zeekoeien, zien voorbijzwemmen: mooi! De snoet kan je nog net zien in deze foto. Jaloers? You betcha!

Dierbare vrienden,
Ik weet dat ik iets minder post dan voorheen, maar dat heeft alles met het cruisende gehalte van de reis te maken. We doen zoveel op zo'n korte tijd dat het moeilijk is iets te posten. Maar ik denk aan juliie, elke dag, elke minuut ;) En zodra ik kan, post ik een foto van mijn borsthaar!

Reminder: de New Orleans post!

2006-08-24T03:35:00.000+02:00

Vergeet de New Orleans niet te checken, en als je 'm als eens gelezen hebt, te herbekijken. Ik heb immers foto's aan de tekst toegevoegd. Vragen staat overigens vrij!

Een uitsmijter: het borsthaar!

2006-08-24T03:27:00.000+02:00

Het is omdat ik jullie al een tijdje - naar mijn gevoel althans - te weinig posts heb geschonken EN omdat ik morgen de kaap van de 2000 bezoekers zal overschreiden, dat ik jullie nog eens een foto van mijn borsthaar schenk (een vergiftigd geschenk voor velen, een lang verwacht iets voor anderen (yoko ;)). Er dient wel bij vermeld dat het een foto betreft die in Chicago werd genomen en die dus dateert van begin deze maand. In Florida zal ik er nog een trekken, zodat jullie kunnen vergelijken. How 'bout that! Nu moet ik erkennen dat het hier op deze Chicago-foto nog steeds geen oerwoudachtigvormige bos haren betreft, maar de Floridiaanse vochtigheid zou dra haar werk moeten doen. Ik verwacht er veel van! Desnoods ga ik naar een van de harenimplantaatfabriekjes die hier welig tieren.

Een wist je dat-je!

2006-08-24T03:24:00.000+02:00

Wisten jullie dat de door ons (soms) erg beminde komiek CVDD, oftewel Chris van den Durpel, ook in Amerika bekend is. Toen Marijke en ik in Tallahassee televisie aan het kijken waren, viel onze mond open van verbazing (waardoor het stuk pizza dat zich op dat moment in onze mond bevond, eruit viel). Van den Durpel speelde geen typetje (jammer genoeg: ik vraag me af hoe Firmin Crets klinkt in het Amerikaans Engels), neen, hij maakte reclame voor de door velen gehate en door evenveel geliefde Hummer! Vreemd!

The plan!

2006-08-24T03:11:00.000+02:00

Hoe ziet de trip er nu verder uit? Ik zit hier al een aantal uren te typen, dus ik hou het kort.
Wel, een ruwe schets zal duidelijkheid scheppen.

Vandaag zullen we nog relaxen in dit nederige stulpje te Melbourne Florida. Morgen trekken we nara het beachhouse, waar we nog wat relaxen en ontspannen van al het reizen. Dan, vrijdag, trekken we naar het Kennedy Space center. Des avonds zullen we waarschijnlijk een feestje bijwonen. Zaterdag is nog wat onzeker, maar zou ons naar Orlando kunnen leiden OF op een mini-cruise met enkele rijke mensen alhier. Zondag trekken we dan naar Saracota. Onderweg zullen we waarschijnlijk Busch Gardens, een attractiepark meepikken. Dan, maandag, overnachten we in Saracota en gaan we naar een klein idyllisch eilandje. Dinsdag trekken we in de voormiddag naar Naples om daar de stranden te verkennen. Tegen de avond aan trekken we door de Everglades naar Miami waar we woensdag de wagen inleveren. Dan blijven we vijf dagen in Miami alwaar we vele dingen zullen doen, waaronder: een feestje bouwen, een fietstocht door the everglades, schildpadjes vrijlaten op het strand (speciaal voor Marijke ;)), snorkelen, parasailen, ... Dan vertrekt vijf dagen later onze vijf dagen durende cruise naar de Bahama's. We houden jullie geinformeerd beste vrienden!

Couchsurfing: the ultimate (cheap) experience!

2006-08-24T02:35:00.000+02:00

Ik heb gemerkt dat couchsurfing in het VRT-nieuws geweest is in Belgie. Ik vraag me af of de brieven die ik naar verschilende correspondenten geschreven heb, er voor iets tussen zitten. Ik durf te wedden van wel. ;)
Nu, als je over "couchsurfing" begint, word je vaak met een scheef oog bekeken. De reacties zijn vaak gematigd tot negatief. Mensen vragen zich af of het niet gevaarlijk is te logeren bij gastheren en -dames die je nooit eerder ontmoette. Dit is de post die iedereen definitief moet overtuigen van de fantastische en wereldvernieuwende manier van reizen en leven die couchsurfen is. Neem gerust een kijkje op www.couchsurfing.com terwijl ik mijn verhaal doe.

Via couchsurfing kom je op zo veel verschillende plaatsen terecht, dat het altijd spannend blijft en nooit saai wordt. Een twee maanden durende rondreis dreigt immers soms de monotone kant op te gaan. Die dreiging wordt nu gladjes de kop ingedrukt.
Neem de laatste week. In New Orleans zaten we in een kamer waarvan zelfs een dakloze zou zeggen: "misschien toch maar liever niet". De kakkerlakken waren er zo groot en talrijk dat de residentiele chihuahua zich niet echt veilig voelde, en waarschijnlijk terecht. Van New Orleans ging het met een Greyhound bus naar Tallahassee, waar we een hotelkamer boekten: rustig, gezellig en ruim. Kortom: niks op aan te merken. Daar hebben we pizza laten komen op de kamer en rustig televisie gekeken: relaxt.

Daarna trokken we naar Jacksonville, waar we viavia in contact kwamen met de eigenaar van Venus swimwear: een mens rijker dan de zee diep is, zoals het Vlaamse spreekwoord zegt. Na wat (alweer spreekwoordelijke) vijven en zessen werden we uitgenodigd om te overnachten in zijn nederige stulpje van 11 000 vierkante voet (you do the math!). In dat huis zagen we een pooltafel, een gigantische Griekse hall, een zwembad met jacuzzi en fontein, flipperkasten, vijf slaapkamers, tien badkamers, een bioscoop voor tien mensen,... In zijn garage stonden vier harley's, een porsche, een mercedes, twee ferrari's. Achter zijn huis lag een dok voor zijn jacht. Once in a lifetime. (zijn telefoonnummer houden we goed bij!)

Van daar ging het gisteren naar Saint Augustine, waar we gratis mochten overnachten in een gigantisch cool hostel, een piratenhuis. De eigenaar ziet er ook uit als een piraat is een bijzonder geschifte kerel. ;) We kregen de "tropical room" toegewezen. Een kamer helemaal ingericht als een oerwoud. Fascinerend.

En op dit eigenste moment zit in te typen op het gelijkvloers van een condominium in Merlbourne, Florida met flatscreentv en uitzicht op de haven. Morgen verhuizen we naar het beachhouse, zoals de naam doet vermoeden, vlak aan zee.

We rijden hier trouwens tien dagen rond in een huurauto. We hadden het goedkoopste model gevraagd. Dat was helaas (gelukkig!) niet voorhanden, dus ze moesten ons een gratis upgrade geven. Cool!

En dan heb ik het nog niet gehad over de mensen die we ontmoetten. Fantastische ervaring. We zijn hier aan het netwerken dat het geen naam heeft. Onder de tientallen mensen die we tot onze vriendenkring mogen rekenen horen: een Harvard-student, de broer van de oprichter van couchsurfing, een 17-jarige MENSA-lid, de baas van Venus Swimwear, een barman en stripster, een nek- en rugchirurg, een doctoraatsstudent in de Amerikaanse geschiedenis, de lichtman van de Red Hot Chili Peppers, ... De lijst gaat door. Ik weet niet wat jullie daarvan vinden, maar ik heb daar een prettig Amerikaans woord voor ontdekt: AWESOME!

"We hebben toeristen nodig om te overleven, nu meer dan ooit"

2006-08-22T21:24:00.000+02:00

28 augustus zal het exact een jaar geleden zijn dat Orkaan Katrina New Orleans bijna van de map vaagde. Honderd duizenden mensen moesten verplicht evacueren om te ontsnappen aan de mogelijke overstroming die de stad bedreigde en uiteindelijk 80% van New Orleans onder water zette. Honderd duizenden verloren op een dag hun huis en hun baan. Wij trokken naar Louisiana om uit te zoeken hoe het met een van Amerika's mooiste steden gesteld is, een jaar na datum.

Bij het binnenrijden van New Orleans via Canal Street lijkt het alsof de stad nooit onder water stond. Er staan prachtige palmbomen langs de weg, restaurantjes zijn open, taxi's rijden af en aan en de Superdome is hersteld, een bord kondigt de heropening aan van de sporttempel die als laatst schuilplaats diende tijdens de orkaan. Her en der herinneren de door de overstroming stukgeslagen ramen aan het drama van een jaar geleden. Marijke en ik wisselen blikken: we hadden het erger verwacht, dit valt best mee. Alsof hij onze gedachten kan lezen, informeert Chuck ons: "het lijkt mee te vallen, maar laat het uitzicht je niets wijsmaken. Als je door de straten wandelt zal je zien dat de stad nog vol rommel ligt. Ik heb mijn autobanden al minstens tien keer moeten vervangen de laatste vijf maanden. Er zit een spijker in mijn linkerachterband op dit moment, maar ik wacht liever tot hij klapt."
Marijke en ik besluiten Chucks advies op te volgen en op eigen initiatief de stad te verkennen. We wandelen wat rond in Uptown, de wijk waar het koppel woont en die een jaar geleden ook onder liep. "Wij hadden geluk. Er liep water door ons huis, maar het staat er ten minste nog." Wanneer we de huizen van de buren van naderbij bekijken begrijpen we wat Chuck bedoelt. Er ligt ontzettend veel rommel op de stoep, van sofa’s tot ijskasten en flipperkasten. Niet weggevaagde krijtsymbolen, aangebracht door de National Guard, tonen aan dat sommige huizen nog leeg staan. Andere slogans duiden op de machteloosheid van sommige mensen. Op een houten deur staat een wanhopige kreet van een baasje: “ASAP FEED DOG”.Vele mensen die niet op eigen kracht konden evacueren, werden door de hulptroepen de stad uitgeholpen. Enige voorwaarde: geen huisdieren. Daarom lieten bewoners slogans als deze achter, in de hoop dat iemand hun huisdier zou voeden.

In de voortuinen van verschillende huizen staan de zogenaamde FEMA-trailers, woonwagens voorlopig door de regering geschonken aan de bezitters van getroffen woningen. De gezinnen mogen kosteloos in de trailers wonen tot hun huis - uiteindelijk - weer bewoonbaar is. Genereuze giften stromen binnen van over heel de wereld. "Desondanks is het een stressvolle tijd. Duizenden mensen moeten veel uren kloppen om genoeg geld te verdienen om te overleven. Na hun uren werken ze aan hun huis in de hoop er uiteindelijk terug in te kunnen. Het is een plan voor de lange termijn, maar wat kunnen ze anders? In denk dat het tien jaar zal duren voor sommigen in de wijk terug in hun huis kunnen."

Een rondvraag door de USA Today bevestigt zijn idee. Slechts 16% van de ondervraagden heft de draad terug kunnen oppikken, daartegenover staan de 26% die geloven dat hun leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Ondanks de bittere pil is Chuck nog steeds ontzettend fier een inwoner van New orleans te zijn. Met trots toont hij ons zijn tattoo: een rode leliebloem, het symbool van New Orleans.

Becky, een twintigjarige vrijwilligster, windt zich op als ze ons haar verhaal vertelt. "En het ergste is: dit is niet eens de slechte buurt. Er zijn wijken in New Orleans die verdwenen zijn, weg, waar enkel nog de fundering zichtbaar is. En de regering doet niets om die mensen te helpen. In bepaalde wijken mag je niet komen zonder een masker omwille van de giftige walm die er hangt.”

horror
Michelle en Chuck hebben het nog steeds lastig met wat er gebeurd is een jaar geleden. Een foto waarop zij beiden meewandelen in een protestmars siert de schouw. Ze zijn zwijgzaam en zelfs wat asocial, maar na een paar glazen wijn komen de verhalen.
“We zaten een half uurtje buiten de stad tijdens de orkaan. Na de breuk in de dijk zaten we met zijn allen rond de radio in de hoop iets te horen over onze wijk. Elke keer we hoorden dat een bepaalde straat overstroomd was, arceerden we de kaart in gedachten. Toen we hoorden dat onze straat onder water stond, viel de radio uit. We moesten afwachten. Het meest verschrikkelijke was dat de radio hulpkreten bleef spuwen. Mensen riepen: ‘help me! We zitten op het dak” of ‘we zitten hier met een baby en kunnen nergens heen’. En ik wilde terug schreeuwen: ‘er komt geen hulp’. We waren zo machteloos. Onze familie horde drie dagen niets van ons. Mijn kinderen (Michelle is gescheiden nvdr.) wisten niet of ik nog in leven was. Verschrikkelijk. Toen ze eindelijk met me konden telefoneren, huilden ze, net als ik.”

toerisme
Chuck werkt, net als zijn vriendin Michelle, in de wereldberoemde Bourbon Street, een straat die 25% van de inkomsten van de staat Louisiana genereert. Orkaan Katrina heeft een vernietigend effect gehad op de economie. Wat vroeger een van de drukste straten van de wereld was, is nu gereduceerd tot een gezellig druk steegje. De weinige toeristen zitten verspreid over honderden restaurantjes en bars die een gevecht tegen het failliet leveren. “Het begint stilaan terug op gang te komen, maar veel mensen zijn bang van de verhalen die de ronde doen, over criminaliteit en zo.” Michelle zucht, ze is de negatieve propaganda duidelijk beu. Er is minder criminaliteit dan voorheen, Marijke en ik hebben ons geen moment onveilig gevoeld.
De toeristische sector is heel erg hard getroffen. De toeristen blijven weg omdat de stad haar ziel deels kwijt is. The French Quarter staat er nog, en is nog steeds haar prachtige zelf maar de vele jazzartiesten die de stad rijk was, zijn bijna allemaal gevlucht: aangezien zijn tot de arme onderklasse behoren hebben ze geen geld om terug te keren. Tijdens een avondje uit op vrijdagavond was er welgeteld 1 bar die jazzmuziek op het programma had staan. De stad probeert nu de artiesten terug te halen door hen woningen aan te bieden, voorlopig zonder resultaat.

Marijke en ik participeerden zaterdagmorgen in een Creoolse kookles. De vrouwen die de show verzorgden, doorspekten het geheel met verhalen over de orkaan. Ze brengen een positieve boodschap: "de orkaan heeft ons geleerd te genieten van elk moment. Laissez les bon temps rouler". Na uren vertellen en koken, besluiten ze hun show. “Bedankt! We hebben jullie nodig, nu meer dan ooit!” Waarna Marijke en ik, door een gevoel van medelijden overmand, wat Amerikaanse dollars in de New Orleaanse economie pompen. Een druppel op een hete plaat.

Geduld lieve mensen, dat schijnt een schone deugd te wezen!

2006-08-20T01:24:00.000+02:00

Dierbare vrienden, sympathisanten, familie, toevallige bezoekers, fans,

We zitten op dit eigenste moment in New Orleans, en het is een ogen-openende tweedaagse geweest tot nu toe. Ik heb een heel verhaal in mijn hoofd dat ik aan jullie kwijt wil, maar ik wil ermee wachten tot we de busrit van morgen achter de rug hebben. We zullen immers door Biloxi rijden, de stad die het hardst getroffen is door orkaan Katrina. Die ervaring kan nog iets veranderen of toevoegen aan het verhaal.
Na de busrit overnachten we in het Holidays Inn in Tallahassee, Florida. De dag daarna (de 21ste) halen we dan onze 's ochtends vroeg een huurauto op en rijden we door naar Jacksonville, waar ik hopelijk terug een computer ter beschikking zal hebben! Als dat het geval is, zal ik urenlang doorwerken om jullie te tonen hoe het er in New orleans aan toe gaat, een jaar na Katrina.

Tot dan,
Read on! Ik beloof dat het de moeite zal wezen!

Memphis round-up

2006-08-17T06:26:00.000+02:00

"Then I'm walking in memphis
I'm walking with my feet ten feet off of Beale
...
I saw the ghost of Elvis on union avenue
followed him up through the gates of Graceland
and i watched him walk right through..."

Het wereldberoemde nummer van Marc Cohn (nog bekender in de versie van Bruce Springsteen) heeft voor ons veel meer diepgang gekregen. We hebben op Beale Street gelopen, op Union avenue. We hebben het standbeeld van W.C. Handy gezien, hebben Graceland bezocht,...
Memphis is absoluut een aanrader voor zij die van geschiedenis houden, en dan vooral muziekliefhebbers. Hoewel ikzelf niet meteen een fan ben van elvis, of van Blues, heb ik me geweldig geamuseerd in deze stad. Om mijn enthousiasme over te brengen op mijn trouwe bezoekers, ga ik een van de jeugdboekenreeksen imiteren die ik vorger als kind altijd las, en waarvan ik de titel vergeten ben. Zij hadden zo'n deel dat heette: 'Wist je dat?'. Ik was eraan verslingerd, en wilde elk stukje tekst in die boeken gelezen hebben.

Dus, beste bezoeker, in de hoop dat ook jij elke letter van mijn tekst zal willen lezen:
wist je dat....
* Memphis wordt vernoemd in meer dan 400 nummers. Dat is een record. Geen stad op deze aardbol is meer bezongen dan deze stad. De meeste zangers die nu gelijk geschakeld worden met Memphis zijn hun carriere ooit begonnen in Beale Street, de meest levendige straat in het Zuiden van Amerika.

* het gebouw dat in de film "Walk the Line", over het leven van Johnny Cash, wordt getoond als zijnde Sun Studios in feite niet de echte Sun Studios is, maar een winkeltje?

* Elvis Presley zijn eerste plaat niet gratis kreeg toen hij deze had opgenomen in Sun studios? Hij moest zelf een exemplaar kopen in een lokale record store genaamd Poplar records.

* Elvis geregeld iets ging eten in het Arcade restaurant en dat hij daar vaak een Fried Peanutbutter and banana sandwich at. Wij hebben aan zijn vaste tafel gezeten, maar de sandwich hebben we niet aangedurfd.

* de derde grootste pyramide ter wereld in memphis staat? En dat is niet eens het meeste spectaculaire feit: de gigantische driehoek en voormalige uitvalsbasis van de Memphis Grizzlies (basket) is gebouwd op drijfzand en zakte langzaam maar zeker weg. als je goed kijkt op volgende foto kan je zien dat het gebouw overhelt in de richting van de rivier.

* Memphis ook erg vaak voorkomt in films. Het Arcade restaurant, Graceland, beale Street worden vaak gebruikt als setting. Ook het bekende Ernestine and Hazel's dient vaak als achtergrond voor een Hollywood motion picture (denk aan Elizabethtown met orlando Bloom, om het recenste voorbeeld te noemen). Toevallig waren ze ook de voorbije dagen bezig met opnames.

* Martin Luther King (doctor voor de vrienden) in memphis werd vermoord toen hij in het Lorraine motel verbleef met zijn vrienden. Hij was er om zwarte arbeiders te helpen in hun emancipatiestrijd. Het Civil Rights Museum is met voorsprong het meeste interessante museum dat we al bezocht hebben. De vrouw die jullie in de voorgrond van deze foto zien zitten protesteert al zeventien jaar lang tegen het bestaan het museum, omdat deze volgens haar de arme zwarten heeft gedwongen te verhuizen uit een zwarte buurt. Zij zit al 17 jaar elke dag op datzelfde stoeltje.

Zoals jullie merken zijn Marijke en ik danig onder indruk van memphis.
Bij de weg: we hebben een filmpje geschoten wijlens het wandelen op Beale Street. Een dezer zullen wij dit waarschijnlijk online gooien voor Big ben ;)
Morgen trekken we zoals gezegd met de Amtrak trein naar New Olreans: ik hou mijn hart vast. Please bear with us.

Elvis Lives!

2006-08-16T08:20:00.000+02:00

Het was een bizarre avond/nacht daarnet. Het is nu ongeveer 1 uur 's nachts, ik ben mijn foto's en filmpjes van vandaag aan het overzetten op mijn draagbare harde schijf (een dagelijks ritueel) en ik kan nog steeds niet vatten wat ons daarnet overkomen is. We hebben meegewandeld in een 21ste eeuwse pelgrimstocht. Niet naar Lourdes of scherpenheuvel, maar naar het graf van Elvis Presley. Vandaag (woensdag) is het immers 29 jaar geleden dat Elvis overleed op zijn toilet, vermoedelijk door een overdosis. We hebben mensen zien huilen, mensen kleine altaartjes zien maken, mensen zich zien kleden als The King (ik kon natuurlijk niet onderdoen met mijn pet!),...
Nu, er zijn zo van de momenten dat foto's veel meer kunnen zeggen dan woorden. En aangezien ik bijzonder moe ben van het drie uur (DRIE UUR!!!) aanschuiven met een brandend kaarsje in de hand, laat ik me de stilte welgevallen. Ik maak een ruwe en snelle selectie uit het archief, als jullie meer foto's willen zien zijn er twee opties:
a) jullie vragen het me in de comments
b) jullie wachten tot Marijke een deel foto's online gooit op haar fotosite

Until then.... Enjoy the Freakshow. Voor de elvisfans onder mijn vaste fans: don't feel offended ;)

Het Amerikaanse schoolsysteem

2006-08-16T01:55:00.000+02:00

Wanneer ik de mensen hier vertel dat ik over drie Universiteitsdiploma's beschik, valt hun mond vaak open van verbazing. Niet omdat ze mijn intellectuele capaciteiten zo hoog inschatten, eerder omdat ze niet snappen hoe ik me (of beter: mijn vader en moeder) zoveel jaren universiteit kan veroorloven. Het Amerikaanse scholensysteem zit immers heel erg anders in mekaar dan het onze, en is in erg hoge mate verantwoordelijk voor de gigantische kloof tussen rijk en arm. Studeren is namelijk verschrikkelijk duur in The States. Dankzij ons Couchsurfing avontuur hebben we de mogelijkheid gehad om met vele mensen in contact te komen, en allemaal zeggen ze hetzelfde: studeren legt een hypotheek op je toekomst als je foute keuzes maakt. Voor een academiejaar aan de Universiteit van Antwerpen betaal je, als inschrijvingsgeld, hoogstens een slordige 800 euro. Hier loopt dat op van 15 000 euro tot meer dan 25000 euro ..... per semester! Weinig mensen kunnen dat betalen, en al zeker de armen niet. Zij die toch willen studeren, kunnen een studentenlening nemen. Dit houdt in dat ze bij een bank geld lenen om hun inschrijvingsgeld te betalen, en dat ze dit pas beginnen terug te betalen zodra ze werken. Vele studenten hebben ook nog een tijdconsumerend en weinig opbrengend studentenjobje om hun uitgangsleven te sponsoren. In langzaam maar zeker geraken vele van deze studenten aan de grond. Want wat als je de verkeerde keuze gemaakt hebt? Stop je na twee jaar als je al zoveel geld geinvesteerd hebt?
Maar ook zij die wel de juiste keuzes maken, hebben het moeilijk in (of moet ik zeggen: omwille van) het Amerikaanse model. In Wisconsin ontmoetten we iemand wiens nichtje, een toekomstige tandarts, maar liefts 320 000 dollar in het rood stond, nog voor ze begon te werken (ja, dat is een goede 13 miljoen oude Belgische Franken). Bereken maar eens hoe lang het zal duren voor zij dat terugverdiend zal hebben, wetende dat ze de straat plaveien met tandartsen in Amerika.
Dus als ik terug ben, en ik wil zagen over het Vlaamse scholenbeleid, dan zal ik mijn tong drie maal ronddraaien, beloofd!

Nashville: een samenvatting

2006-08-15T06:42:00.001+02:00

Nashville ligt op dit moment een zestal Zuiderse uren achter de rug van dit enthousiaste Belgische koppel. We zitten nu in memphis (die andere muziekstad in Tennessee), alwaar we weer heuse avonturen zullen beleven (zulke avonturen dat zelfs de Rode Ridder ietwat jaloers de andere kant zou opkijken!). Morgen zullen we namelijk Graceland bezoeken, het Mekka der Elvisfans. Ongelooflijk toevallig maar waar: woensdag is het de "verjaardag" van Elvis' dood in 1977, en wij zullen aanwezig zijn tijdens de festiviteiten om verslag uit te brengen: integraal en exclusief voor de bezoekers van onze blog. Prijs uzelve bij voorbaat gelukkig! Maar goed, dat is voor morgen.
Nu is het eerst hoogdringend tijd om de blog-honger van mijn bezoekers te stillen. Na dagen van windstilte is het - zo gaat toch altijd - tijd voor een journalistieke storm met syntactische wervelwinden en woordenschattelijke stortregens. Haast u onder uw denkbeeldige paraplu's: Kristof zit terug achter zijn (ik moet eigenlijk zeggen: een) klavier voor een snelle samenvatting van de gebeurtenissen in the capital of country-music (het zou de titel kunnen zijn van een Kuifje-album!). Dit is ongetwijfeld the longest - neen, niet the last - post ooit op deze blog verschenen.

Dag 1 in Nashville of: hoe kinderen perfect weergeven hoe fout het er in Amerika aan kan toegaan
We verbleven in Nashville bij pamela Volhofer, een ietwat intimiderend persoon maar de goedheid zelve, en haar moeder en - wat minder goed nieuws was - haar twee neefjes van 10 en 8 (maar bijna negen, hij liet geen moment voorbijgaan om ons daarop te wijzen!). Chandler en Chase lieten al snel blijken dat ze gewelf "de max" vonden. Ongeveer het eerste wat ze tegen me zeiden, vooraleer ik hen vriendelijk kon meedelen dat ze er best sympathiek uit zagen, was "de AK47 is het beste geweer ter wereld". Niet meteen een statement dat ik dacht ooit uit de mond van een jongetje van acht (bijna negen!) te horen. Van een Taliban-strijder, ja (niet dat ik er ken, nu ik er bij stilsta). Van een zwaar betatoeeerde ex-militair, ja. Van een tenger jongetje van acht (bijna negen!) met blond haar tot op zijn schouders, neen.
De leerkracht in mij probeerde zich snel te herstellen van de schok. Ik poogde hem - te vergeefs - te doen inzien dat het kennen van de kwaliteiten van een AK47 niet bepaald "normaal" is voor een jongetje van acht. Waarop hij repliceerde: "bijna negen! En trouwens, heb jij ooit al eens een koe in haar oog geschoten met een plastieken kogel?" Daar sta je dan. Gelukkig sprong Pamela me bij: "Jongens, het enige waarover jullie praten is moorden en doden, jullie horen over sport of auto's te praten. Waarop Chase het zinnetje uitsprak dat me voor een aantal uren van mijn sokken blies: "So? What's wrong with killing?"
Enkele uren later was ik bekomen van de verbazing. Ik zat op het tapijt van het -overigens fantastisch mooie (check http://rapidshare.de/files/29448414/IMGP4023.AVI.html voor een filmpje van de woning!) - huis van Pamela en James (die aan het touren is met the Red Hot Chili Peppers door Europa) het bordspel Risk te spelen met Chandler. Ik had mezelf ervan overtuigd dat het jongetje misschien wel ontzettend slim was, had opgezocht op het internet wat specialisten als het beste geweer ter wereld beschouwden, alle argumenten tegen mekaar had afgewogen en uiteindelijk tot de beslissing was gekomen dat het de AK47 betrof. Het spel deed mijn droomwereld geen goed: het jongetje bleek niet te weten dat Argentinie en Venezuela landen waren, dat Australie niet in Europa ligt, en - na wat over en weer praten - gaf hij toe te denken dat mensen in Belgie in "zandhuizen in het stof" wonen en dat hij gaarne de talen "Europees en zo" zou leren. Tot zover de genie-theorie.
Ik was zwaar ontgoocheld. Een jongetje dat weet hoe hij iemand moet ombrengen met een AK47, maar niet weet hoe de wereld geografisch in mekaar zit. Ik kon de cynicus in mij niet stoppen en dacht: "Er is een carriere in de Amerikaanse politiek weggelegd voor deze jongen."

Dag 2, of hoe Kristof en Marijke de sfeer opsnoven in Nashville EN peekesstoemp maakten
Een dagje Nashville. Een dagje in de stad waar de roots van country liggen. We hebben de Grand ole Opry bezocht en een Honky Tonky bar (tootsies) bezocht. Een impressie via foto's.

Dag 3, of hoe Kristof en Marijke een mini-cruise ondernamen
Moest u ooit eens in Nashville passeren (akkoord, weinigen onder de lezers en lezeressen van mijn blog zullen zich geroepen voelen), dan moet u zeker een tochtje op de General Jackson boot maken. Een prachtig uitzicht, lekker relaxt en nog leuke muziek als achtergrond ook. Enkele van de mooiste foto's

Dag 4, of: het bezoek aan The Hermitage en het afscheid
Nog een aanradertje voor zij die eens willen weten hoe een (in dit geval: de zevende) president van Amerika woont: the Hermitage is een prachtige en authentieke plantation waar Andrew Jackson een groot deel van zijn leven doorbracht (een ander deel bracht hij door op het slagveld, in het witte huis en in New orleans).

En dan kwam het afscheid. Een perfect moment om een koppel fotootjes te schieten (het moet niet altijd een AK47 zijn, zeg ik altijd).

Zo zie! Marijke is hier al enige tijd in slaap gesukkeld, het is rondom mij dan ook akelige stil en ik word zelf ook best moe (het is dan ook 1:25 des nachts). Ik heb een koppel uren aan deze post gewerkt, I hope you guys appreciate it!

We're OK!

2006-08-12T19:03:00.000+02:00

Liefste bezorgde ouders/ vrienden / sympathisanten,

Ondanks een verschikkelijke reisdag, hebben we het gehaald. We zijn in Nashville, waar we helaas geen computer ter onzer beschikking hebben en - ramp oh ramp - onze betaalkaart van de GSM is ook op, we moeten herladen. We hebben speciaal dit internetcafe uitgezocht om iedereen gerust te stellen.
Iets meer over de reisdag hoor ik u vragen? Wel: onze reis naar Nashville begon om 10 uur des ochtends, toen we door de immer vriendelijke Tom naar de luchthaven werden gebracht. Daar was het, zoals we in het schoon Vlaams zeggen, een zottenkot. We mochten geen vloeistoffen en dergelijke op het vliegtuig nemen. Vele mensen probeerden dit wel. Resultaat: containers vol deodorant, flesjes water, lenzenproduct,... Uiteindelijk zou onze vlucht met een uur vertraging vertrekken werd ons medegedeeld, voornamelijk omwille van weersomstandigheden. Enkele gate-wijzigingen later zaten we op het vliegtuig. Tegen 4 uur (anderhalf uur te laat) waren we klaar om te vertrekken ... tot plotseling de computer op het vliegtuig verdere medewerking weigerde. Weer terug naar de gate, en wachten. Kwart voor vijf de tweede poging ondernomen. Na extra luchtomzwervingen wegens het slechte weer, waren we om zeven uur in dalende lijn voor Nashville... eindelijk. Plots begon het vliegtuig weer te klimmen: het slechte weer maakte het onmogelijk om te landen (later hoorden we van blikseminslagen en andere natuurverschijnselen). We zouden landen in St. Louis, Missouri. Daar moesten we wachten tot half tien. Uiteindelijk om tien uur weer de lucht in. Om half twaalf waren we in Nashville, waar Pamela (onze couchsurfing-gastvrouw) sinds zes uur op ons had staan wachten. Een autorit van nog eens een dik half uur bracht ons ten huize Volhoffer.
We zouden foto's posten van deze helse dag, maar Kristof heeft ze - tot overmaat van ramp - gewist (den domme kloot ;))

Komende twee dagen zal u niets van ons horen, maar in Memphis hopen we meer "back in the habit" te zijn. Vlaanderen, U hoort nog van ons!

The globetrotters,M + K

P.S. Er blijft nog veel om naar uit te kijken. Nashville is TOP! Stick with us

Terreurdreiging

2006-08-10T17:24:00.000+02:00

Het is weer zover: Al Qaeda beheerst het nieuws. Elke TV in Chicago staat aan, iedereen volgt het nieuwe terreurverhaal op de voet. Net nu moeten wij een binnenlandse vlucht nemen van Chicago (de derde grootste stad en luchthaven van Amerika) naar Nashville. We verwachten dan ook erg strenge veiligheidsmaatregelen en vertragingen, ook al omdat we vliegen met American Airlines, een van de vliegmaatschappijen die het doelwit waren van de terroristen. We hebben onze backpacks al dubbel gecheckt zodat we niet voor onaangename verrassingen komen te staan. Alle vloeistoffen, alle elektronische gadgets (MP3-spelers, draagbare harde schijf, ...) hebben we uit de handbagage genomen. Nadat we in Nashville zijn aangekomen, zal ik jullie laten weten hoe het was in te checken onder een Code Rood/Oranje.

Peekesstoemp goes Chicago

2006-08-09T17:48:00.000+02:00

De traditie werd ook hier in ere gehouden. In Chicago aten we peekesstoemp op het strand, bij zonsondergang. En ook hier was ons maal een gigantisch succes.

Chicago: een impressie

2006-08-09T17:29:00.000+02:00

De eerste verschijnselen van moeheid beginnen op te duiken: Marijke heeft wat last van een kleine keelontsteking (waarvoor we zodadelijk een apoteek zullen opzoeken), en gisteren waren we beiden uitgeput van de drukke week die achter ons ligt.
Toch hebben we al een aardig stukje Chicago bestreken. Hoewel we weinig tijd hebben nu, geef ik jullie graag een impressie mee via een aantal foto's.

en verder nog: ons eigen strand "by night"

Chicago host

2006-08-09T04:14:00.000+02:00

Beste bezoeker, we hebben het weer getroffen!
Toen we - gepakt en gezakt - onze kamer in een wijk in Noord-Chicago binnentraden, konden wij onze kaak- en mondspieren niet meer controleren. Resultaat: onze mond viel open van verbazing en bewondering. Ik zou hier ongetwijfeld een prachtige beschrijving van onze nieuwe stulp kunnen neerpennen die zijn gelijke niet kent in de Vlaamse literatuur van de 21ste eeuw, maar zoals aangehaald door Yoko: "een beeld zegt (soms) meer dan duizend woorden". Hier volgt dan ook een foto van het uitzicht vanuit onze kamer.

Planning komende dagen/weken

2006-08-07T22:23:00.000+02:00

"Hoe zit het de planning van de Americanauten?" Een vraag die we veel in de maag gesplitst krijgen en die we - eerlijk gezegd - stilaan spuugzat zijn. Gelukkig zijn wij goede toneelspelers en zijn wij in staat telkens weer met een fake glimlach ons schema, schijnbaar geanimeerd, uit de doeken te doen. Edoch, ter vermijding van gewelddadige incidenten en voor het gemak van onze talrijke bezoekers (ongeveer 60 per dag and mounting) post ik hier het plan voor de komende maand augustus. Dus als u weer eens de nood voelt opwellen vanuit uw binnenste om ons te vragen waar de reis ons verder heen zal leiden, keer dan op uw stappen terug, ga even zitten en herlees deze post. Hou wel in het achterhoofd dat er een uurverschil van maar liefst zeven uur geldt tussen Vlaanderen en den amerique.

* Binnen een uurtje verlaten we Richland Center en The Calnins. Katie zal ons afzetten in Madison, vanwaar een bus ons richting Chicago zal leiden. Daar blijven we tot donderdagochtend.

* Donderdagochtend nemen Kristof en Marijke het vliegtuig naar Nashville, Tennessee. Daar blijven we tot zondag.

* Zondag rijdt een Greyhoundbus ons in een uur of vier naar Memphis, Tennessee.

* Donderdag 17 augustus trekken we dan naar het geteisterde New Orleans.

* Maandag 21 trekken we naar Tallahasse, Florida alwaar we een huurauto zullen oppikken. Met deze wagen zullen we Florida doorkruisen. Hoe, wat, wanneer en vooral waarom.... dat blijft voorlopig een vraagteken. Wel weten we dat we de wagen op 31 augustus de wagen zullen afzetten in Miami Beach.

Dingen om naar uit te kijken voor de trouwe bezoekers van deze blog:
- het vervolgverhaal: Richland Center was onder de indruk van mijn snelgroeiende bos borsthaar, u - waarde bezoeker - moet nog even op uw honger blijven zitten.
- Dra - bij het ter beschikking hebben van een snelle internetverbinding - zullen enkele filmpjes van het huwelijk online gezet worden. De moeite! Zo kan u immers vanop uw luie kont de sfeer van een Amerikaans huwelijk inademen.
- Hoe zal het Kristof en Marijke in Het Zuiden vergaan? Zullen zij aangevallen worden door Hillbillies, of blijft het allemaal beschaafd?
- Kan Kristof zijn ambities om het als countryzanger/oer-Rocker te maken kracht bijzetten, of strandt hij eervol op een zucht van een platencontract?
- Hoe gaat het met New orleans? Een zo modest, respectvol en eerlijk mogelijk live-verslag over hoe een van Amerika's mooiste steden stilaan herstelt van een allesvernietigende natuurramp. Deze blog zal u tonen hoe Hurricane Katerina moeilijk verteerd wordt en wat de bewoners van deze stad ervan vinden. We logeren bij mensen die werken op Bourbon Street, en zullen dus een beeld van achter de schermen kunnen bieden.
- Klopt het dat Kristof en Marijke een gigantisch condo in Melbourne, Florida - met zicht op de Oceaan - gratis ter hunner beschikking krijgen?
- wat vindt Amerika nu eigenlijk van president Bush en de oorlog en Irak? Via een mini-fotoreportage probeert Kristof een beeld te schetsen van de hoogoplaaiende emoties.

Soon on computers near you..... the wild adventures of Kristof and Marijke, live and exclusive on this blog!

Gun Control

2006-08-07T17:39:00.001+02:00

Het moest er ooit van komen op deze blog: kritiek op de wapenpolitiek in Amerika. In the US mag iedereen - behalve veroordeelde misdadigers - een wapen bezitten. De achterliggende argumentatie is dat dit het geweld indijkt: "als iedereen een wapen heeft, zal men het zijne niet zo snel gebruiken". Hoewel het verleden getoond heeft dat deze redenering niet klopt, weigert Amerika ervan af te stappen. Ondermeer omwille van de ijzersterke, machtige lobby van de NRA (National Rifle Association) mag men ook nu nog een wapen onder het kussen leggen. De meest gehoorde onwaarheid over dit wapenbezit is "dat het in de grondwet geschreven staat". Dat klopt niet. Meer zelfs: elke zaak die the NRA - op basis van the First Amendment - heeft ingespannen in the Supreme Court, heeft het verloren. Het eerste amendement van The Bill of Rights zegt namelijk helemaal niet dat individuen wapens mogen bezitten.

De reden dat ik deze post nu publiceer, is een verhaal dat ik hoorde over een meisje dat school liep in dezelfde universiteit als Marijke. Dit meisje, van Aziatische afkomst, was net afgestudeerd en was zich in het appartement van haar vriend aan het klaarmaken voor de officiele proclamatie. Haar zus, die speciaal was overgevlogen uit Azie, was bij haar. Nadat zij zich hadden uitgedost, ging haar vriend in de badkamer. Hij nam een douche, legde zijn haar goed, en hoorde een geweerschot. Hij snelde naar de woonkamer waar hij de zus van zijn vriendin dood zag liggen op de grond. Ze hadden zijn pistool gevonden - dat geladen was! - en hadden aan mekaar getoond hoe zo'n ding werkt. Op een gegeven moment ging het ding af, terwijl het meisje het pistool in haar hand had, en doodde haar zus. Een tragedie. Het meisje heeft jaren doorgebracht in de cel, beschuldigd van moord.

Een bordje dat de gevoeligheid rond wapenbezit- en de vreemde trots van wapenbezitters - perfect weergeeft

Vrijwilligerswerk

2006-08-07T17:06:00.000+02:00

Het alle-aandacht-opeisende huwelijk zit er jammer genoeg op. De katers zijn weggespoeld, de laatste stukjes taart zijn - als symbolische daad - opgegeten, de vele fantastische foto's zijn opgeslagen. Met andere woorden: alles gaat terug zijn normale gangetje. Zo vergaat het ook deze blog. Geen posts meer over huwelijken, rehearsal dinners of bachelor parties, terug naar de posts van alledag.
Vandaag heb ik - het wordt stilaan een traditie - een positieve post, en een negatieve post over the United States: het evenwicht is erg belangrijk voor me aangezien ik probeer een zo realistisch mogelijk beeld te schetsen in mijn blog.

De Amerikaanse en Europese maatschappij verschillen ontzettend van elkaar. Een onderdeel van het maatschappelijke leven dat erg anders is in the US, is het vrijwilligerswerk. Akkoord, ook in Europa zijn er vrijwilligers aan het werk: als afgevaardigde bij het locale voetbalteam, als chauffeur voor de schoolbus,... Maar toch, in Amerika is "volunteering" diepgeworteld, hoewel je dat niet zou verwachten in een liberale maatschappij die vooral gericht is op het individu. Het gaat zelfs zover dat het aantal vrijwilligersbanen meespeelt bij het accepteren van studenten in universiteiten: zij die meer als vrijwilliger gewerkt hebben, hebben meer kans om toegelaten te worden. Op die manier ontstaat er een sociale verplichting om aan sociaal werk te doen. Bijna iedereen die ik hier ontmoet heb, doet aan vrijwilligerswerk op de een of andere manier, ook (en misschien wel vooral) de jongeren. Zo worden zij die het nodig hebben, door de maatschappij geholpen. Niet financieel, zoals in Europa, maar op basis van menselijk contact. Henk stopte me een magazine in de handen dat speciaal opgericht is om het verdelen van vrijwilligersbanen te vergemakkelijken. Jobbeschrijvingen, telefoonnnummers,... Maar liefst 300 000 mensen doen aan vrijwilligerswerk in Milwaukee County: dat is ontzettend veel. Misschien iets waar we wat van kunnen leren in Europa.

The American Wedding

2006-08-07T03:12:00.000+02:00

Het zit erop. Liters bier, wijn en tranen zijn gevloeid op de trouwpartij van gisteravond - het koppel zit gehuwd en wel in Mexico - en het moet gezegd: het was een mooi huwelijk. De ceremonie vond plaats in de prachtige Olbrich Gardens (http://www.olbrich.org/) in Madison. Norbert, de vader van Chris, was de priester van dienst en hij deed dat goed. Het limonadestandje was echter de blikvanger van de dag, met een wondermooie-in-het-nieuw-uitgedoste Marijke en een zekere Kristof (eveneens in het nieuw uitgedost) aan de tapkraan.

Het feest vond plaats op de hoogste verdieping van het Inn at the Park hotel in Madison, Wisconsin met een adembenemend uitzicht op the Capitol en Lake Monona. Emotionele momenten volgden elkaar in sneltempo op met als hoogtepunt de toast-ronde: zij die er zin in hadden mochten naar voren komen en toasten op de toekomst van de newlyweds (een dezer zal ik proberen om Marijkes speech op het net te zetten). Wat later volgde is ietwat blurry. Ik weet wel dat we uiteindelijk op een of andere hotelkamer beland zijn met een groepje erg toffe mensen :) En nog belangrijker is: Marijke heeft het bruidsboeket niet gevangen, en ik de enkelband eveneens niet. Dus ouders: wees gerust, een trouwpartij zit er nog niet meteen in!

Nu - liefste bezoeker - er moet me nog iets van het hart. Ik voel me een beetje schuldig voor het opstaan op vrijdagochtend met volgend (erg cynische) kwatrijn in het achterhoofd. Ik wilde het niet afmaken, dat zou me pas echt met een schuldgevoel opgezadeld hebben.

Jaren zijn voorbij gevlogen
van ons gedroomde huwelijk
Ik heb jou, en jij hebt mij bedrogen
en we voelen ons afschuwelijk

Bij deze - ook al begrijpen ze geen Nederlands - wil ik Christopher en April even toespreken:
Excuses voor dit kwatrijn, ik kon er niet aan doen, het ontwikkelde zich in mijn slaap! Ik wens jullie het allerbeste toe, ik hoop dat jullie vele kindertjes voortbrengen die dezelfde karaktertrekken en schoonheid als jullie uitstralen, dan zal de wereld een betere plaats zijn om te wonen.

Morgen vertrekken we naar Chicago, en dat zal het einde van ons Wisconsin-hoofdstuk zijn. Met pijn in het hart zullen we hier vertrekken. Ik heb hier in een week tijd veel vrienden gemaakt. De Calnins zijn een fantastische familie (iedere Calnin is een prachtig persoon), dan zijn er ook Henk en Linda, alle mensen op het huwelijksfeest (waarvan er een aantal Belgie zullen bezoeken), ... Meegewerkt hebben aan de voorbereidsel van het rehearsal dinner & het eigenlijke huwelijk was een fantastische ervaring. Zij die het interesseert zal ik vertellen in hoeverre een Amerikaans huwelijk verschilt van een Europese versie.

Als uitsmijter volgende foto:
WIE IS ER HIER DRONKEN?

The Rehearsal dinner

2006-08-07T02:55:00.000+02:00

Het Rehearsal Dinner, zoals ik vooraf al aanhaalde, is een Amerikaanse traditie die al eeuwenlang meegaat. De ouders van de bruidegom organiseren een etentje voor de naaste familie en vrienden die actief zullen deelnemen in het huwelijk. In dit geval waren er 30 mensen opgedaagd om de ceremonie in te studeren. Marijke en ik - verantwoordelijk voor het limonadestandje - konden toekijken en genieten: geen stress voor ons! Het diner zelf was overheerlijk en erg gezellig.

Bachelor/Bachelorette party

2006-08-04T20:58:00.000+02:00

Gisteravond was het vrijgezellenavond. April en Christopher gingen - apart van elkaar - hun laatste avond als vrijgezel vieren.

Story A: de vrouwen
De vrouwen hadden een heel programma voorbereid. Ze trokken Madison in voor een picknick aan het meer (met bijhorende cocktails), een etentje in een Mexicaans restaurant (als dessert werd een cake in de vorm van een penis geserveerd...), en daarna een dansavond in pubs en clubs. Als "grap" had Katie (de zus van April en bruidsmeid van dienst) een T-shirt in mekaar geknutseld: een aantal snoepjes waren op het lichaam van April geplakt en tegen betaling konden mannen er een met hun mond afeten. De rug was 5 dollar waard, de streek rond de borsten 20, ...
Op deze foto zien we de bruid in het midden, in het wit.

Story B: de mannen
De mannen hadden helemaal niets voorbereid, aangezien we de hele dag in de weer waren om de tuin in orde te krijgen. Tegen 9 uur trokken we het bos in en de berg op met: een hoop bier, pretzels & chips, een gitaar. Aan het kampvuur kwamen dan de dronken, sappige verhalen boven. Tegen het einde van de avond besloot een dronken tocht door het bos de laatste nacht als vrijgezel.
De bruidegom in het groene shirt.

Voorbereiding rehearsal dinner

2006-08-04T20:22:00.000+02:00

Het huwelijk komt dichterbij. Vanavond is het rehearsal dinner, een Amerikaanse traditie. De ouders van de Groom (de man dus) worden geacht om een repititie-avond te organiseren voor de naaste familie. Daarvoor moeten allerlei dingen in orde gebracht worden. Op dit ogenblik is het hier een gekkenhuis: verschillende gasten komen aan en nemen hun intrek in de blokhutten, de laatste details moeten worden geregeld, het eten moet gekookt, de tuin moet er perfect bijliggen. Gisteren hebben Norbert en ik tot laat in de avond gewerkt om de zogenaamde hoola af te krijgen (een soortement afdak waaronder gedinneerd zal worden). En al zeg ik het zelf: het ziet er erg mooi uit!

Matroesjka's goes USA!

2006-08-03T20:49:00.000+02:00

Onze vorige host heet Ray. Dat deed ons meteen denken aan de in Vlaanderen wereldberoemde Ray van Mechelen uit de topserie Matroesjka's. Daarom lieten we onze Engelssprekende vriend enkele zinnetjes uit de serie nazeggen, wat - volgens ons - geestig materiaal oplevert.
We hebben deze scenes op rapidshare gezet. Voor de leken onder ons: deze website werkt als volgt. U klikt op de link. Daarna scrollt u naar onderaan de site en klikt op Free (onder al de vinkjes).Dan begint in het midden van de webpagina een timer te tikken. U wacht tot deze op nul staat. Daarna tikt u de letters die in het vakje verschijnen.
Klik op volgende link voor scene 1: http://rapidshare.de/files/28066327/IMGP3126.AVI.html

Klik op volgende link voor scene 2:
http://rapidshare.de/files/28067450/IMGP3127.AVI.html

Als u nog problemen heeft met het downloaden, let me know!

Ons eigen stulpje in het bos!

2006-08-03T20:34:00.000+02:00

Hier in Richland Center, Wisconsin verblijven we bij de Calnins, de familie waar Marijke al enkele maanden bij verbleef in 2004 (foto's volgen later!). De voorbereidingen voor het huwelijk zijn volop aan de gang en we proberen te helpen waar we kunnen. Zo hebben we de treurwilg al een haircut gegeven, en straks zal ik helpen een afdak te maken voor het rehearsal dinner.
Marijke blijkt hier in Wisconsin overigens (terecht) heel erg geliefd te zijn. De Calnins, onze gastfamilie, hebben ons aangeboden om in een van de Cabins te overnachten. Normaliter worden deze chalets verhuurd aan $150 per nacht, wij krijgen ze gratis ter onzer beschikking.

Only in the USA!

2006-08-03T20:26:00.000+02:00

Na de vorige post, over het gemeenschapsgevoel in Amerika, is dit weer zo'n post voor zij die gaarne met Amerika lachen. Jullie merken dat ik het evenwicht probeer te bewaren!
Zoals jullie allen weten heeft Amerika een probleem met obesitas, AKA dikke mensen (een trend die overigens, samen met Micky D's, de oceaan is overgewaaid). Wie al eens rondgewandeld heeft in the Joenaaited Steets weet dat overgewicht een frequent voorkomende fysieke handicap is.
Verschillende groeperingen proberen daar iets aan te doen. Heelder campagnes werden opgezet om mensen bewust te maken van het feit dat ongezond voedsel een aanslag op je gezondheid betekent. Dat is natuurlijk niet leuk voor de bedrijven die zoeternijen/vetzakkerij verkopen. Zij proberen hun klanten er dan ook van te overtuigen dat hun voedsel wel degelijk gezond is.
Voor ons Europeanen is deze foto hilarisch!

Realtime USA

2006-08-03T18:36:00.000+02:00

We zitten hier in Richland Center, de op een na armste county van heel Wisconsin (ook niet meteen de rijkste staat van de US) en dat zie je. The other day ging ik samen met Norbert (onze gastheer)oud ijzer wegvoeren naar een Junk Yard. Wat ik daar te zien kreeg was van een andere wereld. Twee oude mensen in een smerige saloped zaten op een stoeltje een pijp te roken met een vliegenmepper in de hand.
En het gaat de slechte kant uit met deze county; meer en meer mensen glijden af naar een status van totale armoede. Wat ooit grote boerderijen waren, zijn nu leegstaande ruines. Wat ooit mooie stroken land waren, is nu de setting voor een troep stacaravans. Marijkes "mentor" Henk heeft ons meegenomen op een tour door de streek om ons te tonen hoe arme mensen wonen in Amerika. Trailerparken zonder water of riool, schrijnend. Kleine huisjes waarin een familie met vier kinderen moet zien te overleven.
En toch... Ondanks de toenemende armoede (door het dramatisch slechte economie-beleid van de regering Bush)blijft Richland Center niet stom. Groepjes vrijwilligers proberen het lot van arme mensen te verbeteren. Zo is er de Neighborhood Construction Community: arme mensen bouwen in groep een aantal huizen zelf met de logistieke hulp van timmermannen en bouwvakkers. Pas als alle huizen af zijn mogen ze verhuizen. Dit zorgt niet enkel voor erg mooie en betaalbare huizen, maar ook voor een hechte band tussen enerzijds de arme mensen onderling, maar ook tussen de gemeenschap en deze groep - voormalige - outcasts.

Een foto van het trailerpark

Marijke en Kristof: de meningen van anderen!

2006-08-02T22:17:00.000+02:00

Op de website van couchsurfing kan je je ei kwijt over mensen die je ontmoet hebt of die bij je overnacht hebben. Tot dusver hebben acht mensen zich de moeite getroost om hun mening over ons te formuleren. Een (toegegeven niet al te) willekeurige greep uit het aanbod:

Jesse Fenton, onze gastheer in Boston, zei het volgende (en ik vertaal): "Marijke en kristof zijn bij de beste gasten die we ooit gehad hebben. Ze zijn tof, lief, vrijgevig (sic) en leuk om in je buurt te hebben. Ze hielpen met de afwas, hielpen ons kuisen en kookten een overheerlijke Belgische maaltijd voor ons. We werden goede vrienden in een erg korte tijdspanne. We zien hen vertrekken met pijn in het hart. Als u de kans krijgt om hen te ontmoeten, grijp ze!"

Ai Tran, een Australier die we ontmoetten op een barbecue (en die aan Harvard studeert), wist het volgende te vertellen: "Als u "toffe mensen" opzoekt in een woordenboek vindt u een foto van deze twee. Ze zijn rustig en flexibel, en willen u graag uren uitleggen waarom ze mayonaise op hun frieten doen."

Eric Smiley, een man van Seattle die ook bij Jesse logeerde (en die zes talen spreekt), sprak: "Ik kon het niet helpen maar ik was altijd goed gezind in het gezelschap van deze twee. Ze zien er niet alleen uit als internationale topmodellen, ze zijn leuk om mee te praten en om plezier mee te maken. Zorg dat ze "stamppot" maken...mmmm. (en dan gaat ie verder in het nederlands) Ik wens je goede reizen toe, hopenlijk (sic) op een dag ook naar Seattle toe!"

Als je ons zo ziet, dan kan je toch niet anders dan ons lief vinden!

The Marcellekespost

2006-08-02T22:09:00.000+02:00

Ik heb gemerkt dat het internet gonst van de activiteit. Bezoekers willen weten hoe een "marcelleke" genoemd wordt in het Engels, en waarom. Sommigen bellen zelfs naar overzeese vrienden om het raadsel op te lossen. De nervositeit zwelt aan, boze mails vullen mijn mailbox. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik zover verwijderd ben van mijn Vlaanderenland, anders zouden represailles mijn deel zijn. We laten jullie niet langer op jullie honger zitten, de verklaring volgt!

Een "marcelleke" heet in het Engels "a wifebeater". Letterlijk vertaald in het Vlaams: "ne vrouwenslager". De oorsprong hiervan is dat veel white trash mannen (arme blanke mensen, voornamelijk in het Zuiden van the States, die wonen in woonwagen of kleine houten huisjes) hun vrouw slaan. Deze mannen zijn/waren, zo vertelde onze gastheer in Boston ons, vaak gekleed in marcellekes omdat deze goedkoop en makkelijk te dragen zijn EN ze tonen de spieren.

Uiteraard sla ik Marijke nooit (eerder andersom!), dus in ons geval is de naam niet gerechtvaardigd!

(als uitsmijter: "de druppel die de emmer doet overlopen" wordt vertaald als "the straw that broke the camel's back")

University of Wisconsin

2006-08-02T22:01:00.000+02:00

Ik zit op dit ogenblik - in het gezelschap van een hele hoop Japannerkes - in de computerroom van de universiteit van Wisconsin (Richland Center dus), waar Marijke me rondleidt. Zij heeft hier een jaar lang school gelopen via het uitwisselingsprogramma van YFU. Zo toont ze me waar ze piano gespeeld heeft, waar ze fitnesste, ... Nu, om eerlijk te zijn is deze campus - in vergelijking met wat we in Europa gewend zijn - allesbehalve indrukwekkend. Meer zelfs: de campus is zo klein dat de map ervan gebouwd is met schaal 1 op 1.

Nee, ernstig nu. Marijke heeft hier duidelijk - aan het enthousiasme en het vuur in haar ogen te zien - een fantastische tijd beleefd. Ze heeft hier veel mensen leren kennen die nu heel erg belangrijk voor haar zijn.
Na emo-tv introduceren wij een heel nieuw medium: emo-blog. Wij willen onze bezoekers ontroeren en tot tranen bewegen. Daarom: om de ontmoeting tussen Marijke en Anoek (haar Nederlandse vriendin) te vieren, hebben we een bloemetje neergelegd waar zij malkander voor het eerst ontmoetten. Haal de zak- en snotterdoeken boven!

vervolg schema

2006-08-01T02:38:00.000+02:00

Alweer voor de duidelijkheid van de groeiende groep mensen die onze reis hier volgt, een update van het reisschema:

Morgenvroeg vertrekken we - met het vliegtuig - richting Chicago. Daar zullen we de bus nemen naar Madison, waar we een bus nemen (of opgepikt worden) naar Richland Center. In dit kleine dorpje in de Midwest zullen Marijke en ik een week blijven. Ik kijk er naar uit om een aantal redenen:

- ik zal eindelijk de mensen ontmoeten waarbij Marijke een jaar lang heeft gelogeerd toen zij een uitwisselingsstudente was

- ik krijg de mogelijkheid om een American Christian Wedding bij te wonen. Vrijdag is het Rehearsal Dinner (vrij vertaald: generale repititie). In dit geval betekent dat een kampvuur. Zaterdag is het huwelijk zelf (5 augustus). Ergens deze week is het normaliter vrijgezellenavond.

- ik krijg de mogelijkheid om een dorpje te bezoeken in the Midwest, waar ik tot dusver enkel steden en National Parks heb bezocht.

7 of 8 augustus (dat moeten we nog beslissen) trekken we dan naar Chicago. Hierna volgt een nieuwe update van het schema. I'l keep you guys posted as much as I can! Dingen om naar uit te kijken deze week:

- Hoe zit het met de Fainting adventures van Marijke. Zijn deze enkel beperkt gebleven tot Boston, of kunnen anderen regio's van de VS ook genieten van dit natuurfenomeen.

- Het vervolgverhaal! Hoe zit het met het borsthaar? Groeit het? Valt het uit? Verkleurt het?

- Hoe zit het met "peekesstoemp goes USA"? Vonden de mensen in Buffalo het ook een succes, of zitten ze op dit eigenste moment over te geven op hun Amerikaanse toilet?

-Heeft Kristof nieuwe woorden geleerd? Hoe heet een marcelleke in het Engels? Wat is de vertaling van kuieren?

- Welke scene van Matroesjka's hebben Kristof en Marijke hun gastheer Ray laten naspelen? (dit komt u enkel te weten als we erin slagen een video clip te uploaden; info is welkom!)

- Wat vonden de mensen die Kristof en Marijke tot dusver ontmoet hebben van deze twee vreemde Vlamingen? Het commentaar van maar liefst acht mensen volgt dra!

Zijn jullie nerveus? Wij ook!

Fort Niagara

2006-08-01T02:18:00.000+02:00

OK, het komt een beetje streber-achtig over, maar ik moest en zou Fort Niagara bezoeken. Waarom? Omdat Fort Niagara een van de belangrijkste en meest strategische militaire vestingen was in Noord-Amerika in het Koloniale Tijdperk aangezien het de doorgang naar Amerika vanaf het Noorden controleerde. Het Franse en het Britse leger vochten - letterlijk - om dit fort, beiden gesteund door hun stammen indianen (de Mohawks, Seneca,...). Toen de Fransen door de Britten gedwongen werden om het Fort op te geven rond 1815 betekende dat ook het einde van de French-Indian War. Stel je voor dat de Fransen het toen wel gehaald hadden, dan had Amerika nu misschien Frans gesproken: ironisch, gezien hun alles behalve optimale relatie met Frankrijk op dit moment.

Ook tijdens de revolutie speelde het Fort een rol, zij het geen belangrijke. Loyalists - Amerikanen die de Britse koning steunden - verschansden zich in het Fort, of beter: probeerden zich te verschansen, aangezien een Britse raid het Fort verpulverde.

Vergeef me deze kleine geschiedenisles en mijn enthousiasme, maar de vorige post maakte veel goed, niet? ;) Ik hoop dat mijn collega's van de American Studies (waar ik trouwens mee moet afspreken als ik terugben!) er wat aan hebben. Naar goede gewoonte; een fotootje van het Fort:

It's the Law!

2006-07-31T18:05:00.000+02:00

In Amerika is the Constitution een Heilig Document. Wat in de wet staat wordt nageleefd, daar worden verder geen vragen bij gesteld. Ziehier een bord in New York City:

"Buckle Up New York, It's The Law!" (Doe je gordel om, het is de wet!)
Niet echt een doorslaggevend argument in Belgie (niet waar Koen Van Put? ;))

Nu, Amerika is ook het land van de advocaten en de belachelijke rechtzaken. Bedrijven/particulieren worden voor het stomste aangeklaagd: zo was er een man die een rechtzaak won van een electronica-bedrijf en ettelijke miljoenen dollars opstreek. Wat was er gebeurd? De man was met zijn camper aan het rijden toen hij plots zin kreeg in een kopje thee. Hij zette zijn cruise control op en ging achterin zijn camper thee zetten. Uiteraard crashte het ding - stuurloos! - tegen een boom. Resultaat: camper kapot, man in het ziekenhuis. De man besloot een rechtzaak in te spannen tegen het bedrijf dat het apparaat had gefabriceerd. Hij won omdat nergens in de handleiding stond dat men bij het gebruiken van cruise control het stuurwiel NIET mag verlaten. Only in the US.

Zulke rechtzaken hebben ervoor gezorgd dat Amerika paranoia geworden is. Iedereen probeert zich in te dekken tegen een mogelijke rechtzaak. Overal waar je komt zie je dingen die in het leven geroepen zijn om verantwoordelijkheden te ontlopen. Dit levert hilarische taferelen op. Laatst waren we in een wasserette, en daar zagen we volgende gebruiksaanwijzing die we jullie niet wilden onthouden! Check de eerste regel op deze wasmachine!

Niagara Falls

2006-07-31T06:21:00.000+02:00

Since you guys love to follow us: een snelle update.
Vandaag hebben we de Canadese zijde van The Niagara Falls bezocht. Het is allemaal bijzonder toeristisch (inclusief de prijzen), maar het natuurfenomeen blijft adembenemend. Zeker vanop the maid of the mist (een boot die met de passagiers tot aan de voet van de waterval vaart) lijken de falls gigantisch. Later hebben we ook vanop de Skylon Tower een panoramisch zicht van de regio bewonderd. En daarnet hebben we een vuurwerksessie meegepikt om een leuke dag af te sluiten. Wij gaan slapen, maar als jullie morgen opstaan dan kunnen jullie dat doen met volgende leuke foto's.

Deze eerste is er eentje die we gekocht hebben aan het Maid of the mist-standje (totale rip-off ook qua prijs, maar soms mag je daar niet naar kijken/aan denken)

De tweede is er eentje van de Horseshoe Falls

Couchsurfing: tweede host

2006-07-30T18:16:00.000+02:00

Hier in Buffalo verblijven we bij Raymond Neil (kortweg Ray). Een 42-jarige zwarte leraar Spaans. Een uitermate geanimeerd persoon die ons overal mee naartoe neemt (zo zijn we een cadeautje gaan kopen voor het huwelijk in Madison, hebben we een nieuwe Amerikaanse GSM gekocht aangezien de onze hier niet schijnt te werken en zijn we Buffalo Wings gaan eten waar men ze voor het eerste serveerde in 1964). Gisteren zijn we naar twee films gaan kijken. Lady in the Water in een gewone bioscoop, en Superman Returns in Imax. Superman die om je heen vliegt in 3D, we kunnen niet wachten tot zoiets in Vlaanderen wordt geintroduceerd: a thrilling experience. Straks zullen we de Niagara Falls bezoeken, morgen waarschijnlijk Fort Niagara. Dinsdagochtend vliegen we dan van Buffalo naar Chicago (de angst slaat me al om de oren!). Opgelet: vanaf Chicago zijn we nog een uur verder verwijderd van Vlaanderen, 7!

Dit is Ray die Marijke helpt bij het spelen van The Entertainer van Joplin

Dit is onze kamer in Buffalo, met een knus (en iets te klein) bed.

United Sates of Greyhound

2006-07-30T17:45:00.000+02:00

De reis van Boston naar Buffalo heeft geduurd van half negen 's avonds tot kwart na acht 's morgens. Veel slapen doe je niet op zo'n bus, aangezien er gemiddeld om de de twee uren gestopt wordt, waarna mensen afstappen en anderen weer opstappen.

Als je niet kan slapen, dan ga je uiteraard wat praten of - een andere leuke hobby - mensen-kijken. Wat me daarbij opviel is hoe zo'n Greyhoundbus een mooi beeld schetst van de Amerikaanse maatschappij: elke leeftijd, ethniciteit, ... Allerlei mensen met verschillende sociologische achtergrond zitten samen te wachten tot ze op hun bestemming aankomen. Ruw geschetst waren dit de mensen om ons heen: Achter ons zaten twee Amerikaanse tienermeisje (met bijhorend gegiechel), links achter ons zat een priester van een jaar of vijftig. Links naast ons zat een alternatieve Canadees met Jezusbaard (erg sympathieke mens trouwens) naast een ghetto-rapper met bloemenbos (hij nam de telefoon op met: "What's up my nigga?"). Voor ons zat een verslaafde (met tics en nood aan nicotine en suiker) naast een Turkse immigrant.

Dat kan tellen qua verscheidenheid denk ik zo.

Op weg

2006-07-28T23:46:00.000+02:00

Gewoon maar even posten dat we nu vertrekken naar South Station in Boston, om de Greyhoundbus te nemen naar Buffalo, New York. Die busreis zal ongeveer een tiental uren in beslag nemen. De eerste stopplaats van onze reis zit er daarmee onherroepelijk op. Het was een leuke ervaring, mooie stad en erg toffe mensen. Hopelijk valt de rest van de reis evengoed mee!

Commentaren: the sequel

2006-07-28T19:50:00.000+02:00

Potverdekke, wat een soep! Een of andere freggel heeft blijkbaar mijn gastenboek van het internet gehaald. Sneu!

Nu, er is een aantal mensen waarvan ik weet dat ze geen lid zijn van blogspot die toch comments hebben gepost (Rachid, Sebastian, Anoek). DUS, Moeke van Marijke en andere probleemgevallen, volgens ons kan je gewoon op comments klikken, je naam achterlaten, en iets posten! ;)

Let the comments roll in, part TWO

gedicht (omdat het al zo lang geleden is)

2006-07-28T19:06:00.000+02:00

Zoals gezegd is een ferrytocht niet altijd even interessant. Daar zit je dan, met Marijke slapend op je schoot, omringd door stilte en duisternis terug op weg naar Boston. Dan zit er weinig anders op dan muziek te luisteren en wat kruiswoordpuzzels op te lossen. Tot je in de verte de lichten van Logan International Airport ziet.

Lichten dansen met
elkaar.
Een vuurtoren
verwelkomt
een schip
in een Bostoniaanse nacht
als was het een vriend
die hij
al jarenlang
verwacht.
Een na een
vallen vliegtuigen
als lichtdruppels
uit de lucht
op weg naar nieuwe dromen
of - anders -
voor iets op de vlucht.

27.07 de annalen in

2006-07-28T18:48:00.000+02:00

Ik zeg het niet vaak, maar de woordspeling in de titel van deze post vind ik goed gevonden van mezelf. Laat mij de dubbelzinnigheid (ambiguiteit voor zij die eens lekker intellectueel willen doen) ervan even uit de spreekwoordelijke doeken doen.

1) Gisteren gaat de annalen/geschiedenisboeken in omdat het voor ons een fantastische dag was. We zijn naar Cape Cod geweest, hebben er aan het strand in de zon gelegen (en dat voelen we nu nog aan onze schouders en nek), hebben mountainbikes gehuurd en het door "Big Ben" aangeraden seafood tot ons genomen.

2) Daar Provincetown in Cape Cod gekend staat over heel de US als meest homoseksuele stad van het land, is een woord als annalen wel grappig, niet (hahaha,....) ? (om het flauwe grapje goed te maken: een mooie foto van provincetown bij zonsondergang)

Boston Ferry

2006-07-28T18:25:00.000+02:00

In het begin is een Ferrytocht leuk. Je hebt mooie landschappen die voor je uitgespreid liggen. Je hebt de Boston skyline. Je hebt de zee. Maar na een tijdje gaat zulks al gauw vervelen, en zoek je naar ontspanning om je heen. Een ruziend koppel is dan qua entertainmentgehalte van het beste dat er is.

Het gesprekje van daarnet had de sfeer van wat een leuke uitstap naar Cape Cod had moeten worden, behoorlijk verziekt. Ze zaten nog steeds op de Fast Ferry die de overtocht in zo'n anderhalfuurtje moest klaren. Op dit moment veinsde hij interesse in een boekje over "fietsen te huur" (hoewel hij, aan zijn lichaamsbouw te zien, nou niet meteen de nieuwe Lance Armstrong was), terwijl zij gekwetst naar de horizon staarde. Het was onschuldig begonnen, een kwartiertje geleden.

"Wat zou het laatste zijn dat je tegen me zou zeggen, moest deze boot kapsijzen," vroeg ze, terwijl ze ongemakkelijk met haar haren speelde. Af en toe bracht ze haar rechterhand naar haar linkeroor alsof ze daar iets hoopte te vinden. Ze zocht naar bevestiging, dat was duidelijk.

Hij was kwaad geworden: "Kapsijzen? F*ck! Je weet dat ik bang ben op schepen, boten, vliegtuigen, zo ongeveer alles... En jij begint over kapsijzen?"

-"Neen, schat, dat bedoel ik niet. Natuurlijk zullen we niet kapsijzen. Zo'n Ferry doet die overtocht duizenden keren op een jaar, maar ik zeg maar, stel je voor dat ..." Ze keek hem onzeker aan, terwijl rondom haar toeristen van over heel de wereld probeerden de Boston skyline op foto vast te leggen. De Ferry zocht dansend zijn weg tussen de golven van een zee die behoorlijk onrustig was vandaag.

- "Hou er toch 'ns over op. Het laatste dat ik zou zeggen? F*ck, weet ik het? Help of zo?" Hij stond recht en wandelde geirriteerd naar de reling van het schip om te kijken of nergens een walvis te bespeuren was in de wijdse Oceaan. Ze volgde hem. Ze had dit soort gesprekken al veel te veel op zijn beloop gelaten.

- "Je moet niet gaan lopen. Het is toch niet alsof ik je vraag om met me te trouwen? Ik wil gewoon weten wat het laatste zou zijn dat je..."

- "Shut the fuck up! Wat denk je daarvan als laatste zin die tegen je zou zeggen!"

En daar sta je dan, als Vlaamse toerist, vlak naast een ruziend toeristenkoppel. Neen, dat gesprekje verziekte de uitstap voor ons compleet.

Commentaren

2006-07-28T04:47:00.000+02:00

Hey there Folks! We zijn net terug van een dagje uit naar Gay....euhm... Cape Cod. Daarover morgen (of later) meer. Eerst even snel een praktisch announcementje voor we naar een pub trekken.

Een aantal mensen hebben ons laten weten dat commentaren achterlaten onder de desbetreffende entries onmogelijk is tenzij je zelf lid bent van blogspot (we vonden het al vreemd dat niemand een comment achterliet ;)). Uiteraard moeten jullie niet allemaal massaal lid worden van blogspot, da's teveel moeite. Wat je WEL kan doen, is je commentaren achterlaten op het guestbook dat ik speciaal voor jullie geconstrueerd heb! Daar kan je ons aanmoedigen, afbreken, huilen, juichen, nieuws uit Belgie posten,... whatever you feel like!

Zoek op de rechterzijde van de pagina, onder het archief, en onder het icoontje van "power e-blog" (of iets dergelijks).

Let the comments roll in!

K-tov & Magic

Programma van de reis

2006-07-27T01:37:00.000+02:00

Om tot een overzichtelijk schema te komen voor onze bezoeker, zal ik even het programma voor komende dagen uit de doeken doen. Zo kan u zich afvragen: Hoe zou het met Kristof en Marijke zijn op dit moment?

- Morgen trekken we een dag naar Cape Cod, wat een mooi stukje natuur schijnt te zijn. Waarschijnlijk zullen we er een fiets huren, wat zwemmen en seafood eten (op aanraden van Marijkes vader, aan wie ik zal refereren met "Big Ben").

- Vrijdag bezoeken we Harvard / the Boston Tea Party Ship. 's Avonds vertrekken we naar Buffalo/ Niagara Falls

- Zaterdagochtend komen we aan in Buffalo, waar we drie dagen zullen blijven.

Zo! Ik hoop dat u er wat aan heeft.

Quack Quack! / Meuh

2006-07-27T01:15:00.000+02:00

Deze post is door The Boston Globe verkozen tot beste dierenpost op het internet van 26.07.06. De journalist noemde deze blog erg geestig, tof en inspirerend. (noot: info meegedeeld op deze blog is niet altijd waar)

1) Ooit van een ducktour gehoord? Neen? Wij ook niet, tot eergisteren.
Met een oud US Army amfibievoertuig zijn we, onder begeleiding van een hilarische gids, Boston ingetrokken. Een stuk van de tour ging over het water, een ander deel over land. Humor werd gemixt met intelligente info (sounds like me, doesn't it :))

2) Op dit moment staat Boston vol met geschilderde koeien. Ze weten het hier niet maar het idee werd ongetwijfeld gestolen in het wereldberoemde land van bier en frieten ("Belgium? Is that one of the -stans, like Turkmenistan or Kurdistan").

Vervolgverhaal

2006-07-27T00:54:00.000+02:00

Een snelle berekening (niet meteen mijn sterkste punt, dat zullen mjn leraars wiskunde beamen) leert me dat we gemiddeld een vijfentwintigtal vaste bezoekers hebben per dag. Daar zijn waarschijnlijk moeders, vaders, zusters, broeders en andere familieleden bij. Niet slecht, maar we mikken op meer, ambitieuze inwoners van de bloggosphere die we zijn.

Vergaderingen werden belegd, koppen werden bij elkaar gestoken, brain storming sessies vulden onze reeds erg volle dagen. Ideeen werden gewikt, gewogen, geevalueerd en - vaak - afgevoerd. Uiteindelijk was er 1 geniaal idee dat het heeft gehaald. Volgens ons kan dit niet falen. We verwachten, binnen een aantal weken, dan ook een verdubbeling van het aantal bezoekers op onze blog!

Het idee? Een vervolgverhaal. Briljant eenvoudig, eenvoudigweg briljant. Bezoekers zullen vastgekluisterd blijven aan het scherm om meer te weten te komen... Zijn er ontwikkelingen? Hoe gaat het met het hoofdpersonage? ...

Het onderwerp? Mijn borsthaar. Voorlopig ziet het er niet erg indrukwekkend uit, maar het warme en vochtige klimaat van the USA zal mijn bos waarschijnlijk wierig telen. We houden u op de hoogte. Spannend, niet waar?

Peekesstoemp goes Boston

2006-07-27T00:44:00.000+02:00

Om onze hosts te bedanken voor het openstellen van hun woning, huis, stulp ende condo hebben wij (lees: Marijke) voor hen gekookt. Na lang en wijs beraad viel de menukeuze op "peekesstoemp met spekskes". Met angst in de ogen en in het hart, schepten wij om half acht lokale tijd het eerste bord stoemp op. De eerste hap..... en daarna de bevrijdende "it's really good". Triomf! Pure, culinaire triomf! Enkele uren en een onverwachte gast (Erik from Seattle) later waren de ruim vijf kilo(!) stoemp van de aardkorst verdwenen.

Ziehier een appetijtelijke foto van ons culinair meesterwerk. Zij die een kok zoeken voor hun feest, huwelijk of verjaardag, kunnen vanaf 22 september bellen naar 0478 57 ** **.

Edit Marijke - Kristof heeft wel een beetje geholpen, mijn eeuwige dank voor het schillen van de patatten (want ze waren talrijk)

Problem Solved!

2006-07-26T18:36:00.000+02:00

Het probleem van het uploaden van de foto's is (hopelijk definitief) de wereld uit. Hieronder kunt u posts bekijken van de voorbije dagen, over flauwvallende Marijkes, Boston bezoekende Belgen, en allerlei andere dolle avonturen waarbij Superman en Jommeke verbleken.

Have Fun!

coming soon!

2006-07-26T17:17:00.000+02:00

Na enkele dagen stilte, zouden onze trouwe lezers wel 's kunnen denken dat we hier geen dolle avonturen meer beleven. Niets is minder waar!

(we ervaren enkel kleine problemen met het uploaden van foto's op deze blog )

De verhalen over Marijke die flauwvalt tussen de doden, Kristof die wordt achternagezeten door dolle koeien en ons beiden die de plaatselijke bevolking een indigeste bezorgen met een experimentele pekesstoemp: coming soon...

The Kid in the ToyStore

2006-07-25T15:36:00.000+02:00

Voor mezelf, als Amerika-adept, is rondlopen in Boston ongeveer wat de Efteling moet zijn voor kleine kinderen (of Wembley voor voetbalfans, of Parijs voor Romantici, Wallonie voor pedofielen (grapje!): you cath my drift). Allerlei feiten en vertelsels die enkel in geschreven vorm bestonden, komen tot leven. Allerlei tours, landschappen, monumenten, vertellen over The American Revolution, The Boston Tea Party, ... Heerlijk. Marijke en ik proberen zoveel mogelijk te doen/ zien om zo de nerd in ons te voeden met kennis.
We laten u - oh dierbare lezer - gaarne meegenieten van het uitzicht van het observation deck van the Prudential Tower: vlak voor u The John Hancock Building, met er links onder The trinity Church. In de achtergrond ziet u Downtown Boston. Ik zeg het niet vaak, maar op de foto klikken voor een uitvergroting is ditmaal zeker de moeite.

Marijke Wouters' Crazy Boston Fainting Adventures

2006-07-25T15:28:00.000+02:00

Maandagmorgen, tijdens een "guided walking tour" is Marijke flauwgevallen van de hitte: van hare sus gedraaid voor vijfentwintig man. Voor mezelf best een beangstigende ervaring, aangezien ik dat nog nooit eerder had gezien. Je vriendin met wijdopengesperde ogen - vreemde geluiden makend - bewusteloos zien liggen (op de pinnen van een hek) zet in ieder geval de prioriteiten in de juiste volgorde voor de rest van de reis ;)
Achteraf konden we er al wat beter om lachen, gingen we terug naar de plek des onheils (toevallig de begraafplaats van Samuel Adams? "Maybe we said something he didn't like") en namen volgende foto.

Couchsurfing: eerste ervaring

2006-07-23T21:41:00.000+02:00

Ik realiseerde me net dat ik nog niet aan iedereen heb uitgelegd hoe het komt dat wij een reis van twee maanden kunnen betalen (we krijgen die vraag namelijk vaak!). Nu, dat komt voornamelijk doordat wij bij mensen thuis overnachten via de website www.couchsurfing.com . De voorbije maanden hebben we (lees: Marijke) emails gestuurd naar verschillende mensen op verschillende locaties met de vraag of we bij hen mogen blijven slapen.

Hier in Boston verblijven we bij de broer en schoonzus van de oprichter van de couchsurfing website. We "wonen" in een wijk vlak buiten Boston (waar het op dit ogenblik overigens regenachtig is). Erin en Jesse zijn erg lieve mensen die ons ontzettend goed opgevangen hebben: we zijn al uitgeweest in een technobar waar we veel nieuwe mensen hebben ontmoet, nog een voordeel van couchsurfen.

We mogen in een achterkamertje op een airbed slapen. Best comfortabel eigenlijk. Meer hebben Marijke en ik niet nodig.

When you're in Rome...

2006-07-23T21:28:00.000+02:00

When you're in Rome, do as the Romans do. Zo luidt een Engels spreekwoord. Volgens ons gaat dat niet enkel op voor Romeinen, maar ook voor Amerikanen, daarom trokken we vanmorgen naar IHOP (the international House of Pancakes) om te genieten van een typisch Amerikaans pannenkoekenontbijt. Ik nam een foto van de menukaart en van hetgeen ik uiteindelijk bestelde (Five Star Breakfast).

Waarschuwing voor de bezoekers met een zwakke maag; het is een beetje ranzig!