Te laat opgestaan

Ik wilde nog iets gezelligs posten, maar daar we te laat zijn en we nu onze wagen moeten gaan "afdroppen" stelt dit postje niets anders voor dan: we're ok. We zijn door Ernesto gereden en het was een lachertje. Ik hoop dat er geen mensen zijn die daarvoor hun vakantie hebben afgezegd. Dit gezegd zijnde: We're off.

Marijke en Kristof: de mening van anderen DEEL TWEE

We zijn nu al een tijdje onderweg: bijna twee derde van de reis zit er op. Overmorgem beginnen we aan de laatste drie weken van onze negen weken durende trip. Kortom: tijd om het lijstje van "wat anderen van ons denken" eens aan te vullen.

Ray, de zwarte leraar Spaans uit Buffalo, New York zei: "Marijke and Kristoff (sic) waren fantastische gasten. Het voelde aan alsof we mekaar al veel langer kenden. Ze zijn alletwee schitterend en als ze een plaatsje nodig hebben om te overnachten, nodig hen uit want je kan je geen betere gasten en vrienden wensen."

Mary Ann uit Jacksonville zegt: "Marijke en Kris (sic) zijn levensgenieters en de perfecte gasten. Wie de mogelijkheid krijgt om hen te hosten of te ontmoeten, zal gezegend worden."

Josh en Mary uit memphis zeiden het volgende: "Marijke and Kristof waren topklasse couchsurfers. Ze vertelden ons al hun verhalen en luisterden geduldig naar de onzen. Ze lieten ons doordrammen over onze saaie stad en duldden ons gezelschap voor een aantal nachten. We hadden een fantastische tijd en hopen hen terug te zien!"

Susan uit Melbourne, Florida vond: "Een fantastische koppel vol levensvreugde, vol nieuwsgierigheid naar de wereld en zijn bewoners. Vrolijk, interessant en een plezier om rond je te hebben. Fantastische gasten. Ik ben blij hen tot mijn vrienden en tot de couchsurfingfamilie te mogen rekenen."

Zijn jullie nu niet trots? ;)

Voor Yoko: de borsthaarcliffhanger

De vochtigheid van Florida heeft haar werk al goed gedaan. Haren dat er uit de porieen van mijn borstkas te voorschijn komen, daar hebt gij, bezoeker, geen gedacht van! Daarom deze beeltenis. Ik heb - ter uwer hulp - reeds aangeduid waar de nieuwste begroeiingen te vinden zijn.

Ernesto: Oepdeet

Het spreekwoord dat in mij opkomt nu is: een storm in een glas water. Ernesto is GEEN orkaan (en dus zeker geen orkaan van de hoogste categorie zoals Katrina) maar een tropische storm. Dat gaat nog steeds gepaard met hevige regen en wind, maar niet met een Armageddon. Men vreesde dat de keys in het zuiden van Florida zouden overspoeld worden, maar ze hadden daar niet eens door dat Ernesto passeerde. Momenteel stuwt de storm over Florida met winden van zo'n 40 mph (60km per uur). Zoals een local gisteren tegen me zei: "orkaan? Maar jongen toch, in Belgie hebben ze hardere winden zonder dat ze van een storm spreken". Wij gaan straks doorrijden richting Miami, een autoritje dat zo'n vijf uur in beslag zal nemen. We passeren Naples en de rest van de Westkust, zullend an via de Everglades Florida oversteken naar miami. Ik heb de autoramen ingesmeerd met Rainex, een goedje dat de ramen neerslagvrij zou moeten houden (mijn vader gebruikt dat frequent, en dat werkt best goed). Het zou namelijk kunnen dat we heel wat onweer tegenkomen, maar we zullen voorzichtig zijn! Beloofd!

En NOG meer foto's!

Marijke heeft de rest van de foto's deze nacht laten opladen op pixagogo. Op dit moment staan er zo'n 3000 plaatjes op de site. Als u drie seconden per foto besteedt, zal u twee uur en een halfje wegdromen. Mooi, niet waar! Bezoek dus nogmaals http://www.pixagogo.com/familie_wouters_hens en klik op de map linksboven met de titel "2006 Amerikareis".

And the winner is...

Amerika is het land van het kapitalisme. Alles draait om geld, bedrijven willen zo veel mogelijk winst maken. Om dat doel te bereiken worden TV-kijkers en radio-luisteraars overstelpt met reclame. Geen vijf minuten gaan voorbij of een uitzending wordt onderbroken door "commercials". Uitermate saai... tot je op zoek gaat naar: het slechtste reclamespotje.

3. Op de derde plaats komt reclame voor een soort kaaschips. De reclamemakers teren op een verschikkelijk taalgrapje: "Crumbled cheese on it, it's crumbelievable". AUWTSJ. Een verdiende bronzen plak voor deze jongens.

2. Rollenspel is een truukje dat altijd werkt, denk maar aan de oeroude reclame voor dreft. De reclamejongens van Volkswagen hebben dat ook door, daarom introduceerden zij... een Duitser (Volkswagen is immers Duits: origineel!). Een man met de clichenaam Wolfgang (waarom niet meteen Adolf?) moet Volkswagen promoten en doet dat op een hilarisch slechte wijze: hij lijkt wel weggelopen uit Allo Allo. Wolfgang wil je een Volkswagen doen kopen omdat de speakers zo goed zijn dat het wel lijkt alsof je in een technoclub bent. Klinkt erg grappig, dat is het ook, maar helaas was dit spotje ernstig bedoeld.

1. De onbetwiste nummer een in onze ogen is Mitsubishi. De basislessen voor reclamemakers: wat heb je nodig? Iets dat blijft hangen! De jongens van dit specifieke, niet meteen tot de verbeelding sprekende automerk besloten om het aloud retorische middel rijm boven te halen. Enige probleem..... er rijmt niet meteen veel op Mitsubishi. Dan het Engels maar zo verkrachten tot het rijmt... en tot het hilarisch slecht wordt. De slogan, die op de koop toe ook noge eens gezongen wordt, gaat als volgt: "Don't you wishi, you had a Mitsubishi". Puur goud!

Een zonsondergang of twee in Florida in afwachting van Ernesto...

Hoewel ik hier met de regelmaat van de klok postjes publiceer die quasi onevenaarbaar zijn op vlak van poetische kwaliteit en linguistische inventiviteit, blijft er natuurlijk wel nog steeds zo'n spreekwoord overeind als "een beeld zegt meer dan duizend woorden". Daarom laat ik u meegenieten van een zonsondergang in Siesta Key Beach, Florida. Dit specifieke strand wordt jaar na jaar "verkozen" tot 'witste strand ter wereld'. Als je hier geen zonnebril draagt, heb je na een uur sneeuwblindheid. Omwille van het feit dat het zand hier wit is, wordt het nooit warm, wat erg aangenaam is voor de voetjes. Tijdens deze zonsondergang was het een gezellige 30 graden Celcius. Toevallig was er ook een groepje Tai Chi-beoefenaars op het strand, wat de relaxte sfeer nog meer in de hand werkte, dat spreekt. Geniet mee vanuit uw luie zetel, starende uit het raam en kijkende naar de Vlaamse regen.




De bizarre wolkenformaties zijn mogelijk te wijten aan de opkomende orkaan. Wolken worden dan immers naar het laagste dichtbijzijnde lagedrukgebied gezogen. Voor meer info: mail Sabine Hagedoorn.
Alsof deze foto's nog niet genoeg waren: vandaag zijn Marijke en ik richting Clearwater Beach gereden (veelbelovende naam, niet waar) alwaar wij alweer mooie plaatjes geschoten hebben van nog een zonsondergang. Zeg nog eens dat jullie niet verwend worden.

Hoezee!

Veer recht van uw stoel, laat alles staan waar u mee bezig bent en doe de kwispeldans want... de eerste foto's van de reis staan op het internet!!!
Alle foto's (letterlijk: ALLE) foto's van de reis tot en met Nashville (dat wil zeggen: Boston, Niagara Falls, Richland Center/Madison, Chicago, Nashville) worden op dit moment op pixagogo gezet. U dient volgende site te bezoeken: www.pixagogo.com/familie_wouters_hens en dan te zoeken naar de folder met de naam "2006 Amerikareis". Opgelet: het betreft nog ongesorteerde foto's. Plaatjes van in Chicago kunnen tussen die van Nashville staan... Als we eens heeeeeel veel tijd hebben, zetten we ze wel eens op volgorde.

Ernesto

Ernesto.
Het klinkt als een gezellig Spaans restaurantje maar dat is het helaas niet. Ernesto is de recentste orkaandreiging in the US. The weatherchannel, dat zich 24 op 24 bezig houdt met het weer, houdt deze orkaan in de gaten. Het feit dat de lancering van de shuttle Atlantis, die we zo graag hadden bijgewoond, is uitgesteld heeft enerzijds te maken met een blikseminslag op het lanceringspad, en anderzijds met de orkaan. NASA is erg voorzichtig geworden.
Wij bevinden ons momenteel in Sarasota, Florida aan de kust van de Golf van Mexico. Twee van de vier computermodellen die de bewegingen van de orkaan trachten te voorspellen, geven aan dat de orkaan deze streek het hardst zal treffen (zie: http://www.wunderground.com/tropical/tracking/at200605.html). Het probleem met computermodellen is echter dat ze niet altijd accuraat zijn. Orkanen, zo leert het verleden ons, laten zich niet voorspellen. Zelden heeft een simulatie het bij het rechte eind gehad. Als je je in Florida bevindt, zoals wij, dan kan je in feite niet aan de orkaan ontsnappen. De grootte van deze tropical storm kan je op deze sattelietfoto goed zien en vergelijken met de breedte van Florida:

Deze orkaan zou wel "slechts" een orkaan van eerste categorie worden op het moment dat hij voet aan wal zet. De mensen hier maken zich ogenschijnlijk niet echt ongerust. Toen onze gastheer zijn vader inlichtte dat Ernesto Sarasota zou kunnen raken, haalde die schijnbaar ongeinteresseerd de schouders op, en vroeg me hoe onze trip tot dusver verlopen was. Mensen kennen "the drill" hier. Iedereen kent de procedure. Onze gastheer kan zijn huis op tien minuten orkaanveilig maken. Misschien zitten we de orkaan hier wel uit... we houden u op de hoogte. Maak u geen zorgen!

Anders nog een themapark?

In afwachting van de lancering van de shuttle, waarover later meer, besloten Marijke en ondergetekende nog maar eens een attractiepark te bezoeken (de vierde dag op rij). De gelukkige die zich ditmaal mocht verblijden over onze nakende komst: Busch Gardens in Tampa. Een autoritje van een drietal uren bracht ons in dit zelfverklaarde Africa-replica. Veel valt er natuurlijk niet te vertellen over een themapark, maar toch een fotootje om jullie Amerika's gekste attractie te tonen. Van 200 feet laat men je naar beneden "vallen" (90 graden!):

Het was natuurlijk onmogelijk om onze gelaatsuitdrukking vast te leggen op camera (en 20 dollar neertellen voor een foto, dat doen we niet meer), dus hebben we de acteur in ons weer laten spreken. Hier een foto waarin we veinzen in een attractie te zitten. Geef toe, ge ziet het verschil niet eens!

Busch Gardens staat bekend om zijn zoo-achtige outlook. Kristof en Marijke en gingen de uitdaging aan en verbroederden met de dieren. Vooral ikzelf voelde me erg thuis.

Van Kristof Hoefkens, uw correspondent ter plaatse

Beste bezoeker,
Het is duidelijk. Als u op de hoogte wil blijven van wat er aan de hand is in (of met) Amerika, dan kan u beter deze blog blijven checken dan te rekenen op het zogenaamde "televisienieuws". Ik blijf het VRT- en VTM-nieuws moeiteloos voor EN bezorg u nog eens een ooggetuigeverslag ook. Couchsurfing, Elvis, New Orleans, de lancering,... Alle items lijken wel door Vlaanderens grootste zenders van deze blog geplukt! Ik verwacht dan ook een jobaanbieding in mijn bus. VRT en VTM: u kan me altijd mailen op Kristof1983@hotmail.com

Geen dank,

uw toekomstige werknemer en correspondent,
Kristof Hoefkens

Space Centers en andere Wet 'n Wilds

Wanneer ik mij na enkele dagen inactiviteit weer aan de computertafel schaar, krijg ik vele vragen, de meeste in de trant van: "Hoe zit het, gade nu eindelijk nog eens iets posten, tamme kloot?" Daar dien ik dan op te antwoorden dat ik niet erg gaarne bij de naam "tamme kloot" word aangesproken en dat ik "kristof" (of "keizer") verkies. Voor het overige geef ik dan meestal toe aan de verzuchtingen des volks on deze blog up to date te houden.
Welaan dan, bij deze!

Wat hebben kristof en marijke de voorbije dagen zoal uitgestoken in de Floridaanse contreien des Amerikaanse staten?
Vooreerst hebben wij ons beziggehouden met het bezoeken van het zogenaamde Kennedy Space Center, Cape Canaveral. Erg interessante, edoch misselijkmakende ervaring: moest u hier ooit eens passeren, dan raad (zonder dt, voor verdere spellingregels, zie comments onder) ik u AF om ooit een G-simulator te doen. 4 G, dat doet uw lichaam allerminst goed.

Hier in midden-Florida wordt alles in gereedheid gebracht voor de lancering van het ruimteveer Atlantis dat enkele stukken zal aankoppelen aan het International Space Station dat momenteel boven onze hoofden zweeft. De lancering is voor morgen gepland, wij blijven hier in de hoop ze te kunnen meemaken, maar tussen ons: ik vrees dat het weder niet zal meewerken. De voorbije dagen hebben zich steeds naar hetzelfde scenario ontplooid: voormiddagen vol zon, namiddagen vol regen en onweer. Aangezien de shuttle dient op te stijgen rond het klokske van de vieren (en als je weet dat NASA nog steeds getraumatiseerd is door de twee falingen enkele jaren gelden), zie ik het somber in... maar je weet maar nooit.

Daarnaast zijn we vandaag naar de prachtige zonsopgang gaan kijken aan de oceaan. Daarvoor zijn we om zes uur uit onze mest gekropen: wie is er nu den tamme kloot? Daarvan heb ik enkele mooie beeltenissen die de schoonheid kunnen weergeven.

In de voormiddag en een stukje van de namiddag zijn we naar Wet 'n Wild geweest, een wild waterpark. Ik heb daar geen foto's van, daar digitale camera's en water meestal geen goede cominatie zijn. En, daarnet zijn we blijven eten bij onze gastfamilie: erg gezellig! Die mensen wonen aan de rivier. We hebben hier enkele manatees, ofte zeekoeien, zien voorbijzwemmen: mooi! De snoet kan je nog net zien in deze foto. Jaloers? You betcha!

Dierbare vrienden,
Ik weet dat ik iets minder post dan voorheen, maar dat heeft alles met het cruisende gehalte van de reis te maken. We doen zoveel op zo'n korte tijd dat het moeilijk is iets te posten. Maar ik denk aan juliie, elke dag, elke minuut ;) En zodra ik kan, post ik een foto van mijn borsthaar!

Reminder: de New Orleans post!

Vergeet de New Orleans niet te checken, en als je 'm als eens gelezen hebt, te herbekijken. Ik heb immers foto's aan de tekst toegevoegd. Vragen staat overigens vrij!

Een uitsmijter: het borsthaar!

Het is omdat ik jullie al een tijdje - naar mijn gevoel althans - te weinig posts heb geschonken EN omdat ik morgen de kaap van de 2000 bezoekers zal overschreiden, dat ik jullie nog eens een foto van mijn borsthaar schenk (een vergiftigd geschenk voor velen, een lang verwacht iets voor anderen (yoko ;)). Er dient wel bij vermeld dat het een foto betreft die in Chicago werd genomen en die dus dateert van begin deze maand. In Florida zal ik er nog een trekken, zodat jullie kunnen vergelijken. How 'bout that! Nu moet ik erkennen dat het hier op deze Chicago-foto nog steeds geen oerwoudachtigvormige bos haren betreft, maar de Floridiaanse vochtigheid zou dra haar werk moeten doen. Ik verwacht er veel van! Desnoods ga ik naar een van de harenimplantaatfabriekjes die hier welig tieren.

Een wist je dat-je!

Wisten jullie dat de door ons (soms) erg beminde komiek CVDD, oftewel Chris van den Durpel, ook in Amerika bekend is. Toen Marijke en ik in Tallahassee televisie aan het kijken waren, viel onze mond open van verbazing (waardoor het stuk pizza dat zich op dat moment in onze mond bevond, eruit viel). Van den Durpel speelde geen typetje (jammer genoeg: ik vraag me af hoe Firmin Crets klinkt in het Amerikaans Engels), neen, hij maakte reclame voor de door velen gehate en door evenveel geliefde Hummer! Vreemd!

The plan!

Hoe ziet de trip er nu verder uit? Ik zit hier al een aantal uren te typen, dus ik hou het kort.
Wel, een ruwe schets zal duidelijkheid scheppen.

Vandaag zullen we nog relaxen in dit nederige stulpje te Melbourne Florida. Morgen trekken we nara het beachhouse, waar we nog wat relaxen en ontspannen van al het reizen. Dan, vrijdag, trekken we naar het Kennedy Space center. Des avonds zullen we waarschijnlijk een feestje bijwonen. Zaterdag is nog wat onzeker, maar zou ons naar Orlando kunnen leiden OF op een mini-cruise met enkele rijke mensen alhier. Zondag trekken we dan naar Saracota. Onderweg zullen we waarschijnlijk Busch Gardens, een attractiepark meepikken. Dan, maandag, overnachten we in Saracota en gaan we naar een klein idyllisch eilandje. Dinsdag trekken we in de voormiddag naar Naples om daar de stranden te verkennen. Tegen de avond aan trekken we door de Everglades naar Miami waar we woensdag de wagen inleveren. Dan blijven we vijf dagen in Miami alwaar we vele dingen zullen doen, waaronder: een feestje bouwen, een fietstocht door the everglades, schildpadjes vrijlaten op het strand (speciaal voor Marijke ;)), snorkelen, parasailen, ... Dan vertrekt vijf dagen later onze vijf dagen durende cruise naar de Bahama's. We houden jullie geinformeerd beste vrienden!

Couchsurfing: the ultimate (cheap) experience!

Ik heb gemerkt dat couchsurfing in het VRT-nieuws geweest is in Belgie. Ik vraag me af of de brieven die ik naar verschilende correspondenten geschreven heb, er voor iets tussen zitten. Ik durf te wedden van wel. ;)
Nu, als je over "couchsurfing" begint, word je vaak met een scheef oog bekeken. De reacties zijn vaak gematigd tot negatief. Mensen vragen zich af of het niet gevaarlijk is te logeren bij gastheren en -dames die je nooit eerder ontmoette. Dit is de post die iedereen definitief moet overtuigen van de fantastische en wereldvernieuwende manier van reizen en leven die couchsurfen is. Neem gerust een kijkje op www.couchsurfing.com terwijl ik mijn verhaal doe.

Via couchsurfing kom je op zo veel verschillende plaatsen terecht, dat het altijd spannend blijft en nooit saai wordt. Een twee maanden durende rondreis dreigt immers soms de monotone kant op te gaan. Die dreiging wordt nu gladjes de kop ingedrukt.
Neem de laatste week. In New Orleans zaten we in een kamer waarvan zelfs een dakloze zou zeggen: "misschien toch maar liever niet". De kakkerlakken waren er zo groot en talrijk dat de residentiele chihuahua zich niet echt veilig voelde, en waarschijnlijk terecht. Van New Orleans ging het met een Greyhound bus naar Tallahassee, waar we een hotelkamer boekten: rustig, gezellig en ruim. Kortom: niks op aan te merken. Daar hebben we pizza laten komen op de kamer en rustig televisie gekeken: relaxt.

Daarna trokken we naar Jacksonville, waar we viavia in contact kwamen met de eigenaar van Venus swimwear: een mens rijker dan de zee diep is, zoals het Vlaamse spreekwoord zegt. Na wat (alweer spreekwoordelijke) vijven en zessen werden we uitgenodigd om te overnachten in zijn nederige stulpje van 11 000 vierkante voet (you do the math!). In dat huis zagen we een pooltafel, een gigantische Griekse hall, een zwembad met jacuzzi en fontein, flipperkasten, vijf slaapkamers, tien badkamers, een bioscoop voor tien mensen,... In zijn garage stonden vier harley's, een porsche, een mercedes, twee ferrari's. Achter zijn huis lag een dok voor zijn jacht. Once in a lifetime. (zijn telefoonnummer houden we goed bij!)



Van daar ging het gisteren naar Saint Augustine, waar we gratis mochten overnachten in een gigantisch cool hostel, een piratenhuis. De eigenaar ziet er ook uit als een piraat is een bijzonder geschifte kerel. ;) We kregen de "tropical room" toegewezen. Een kamer helemaal ingericht als een oerwoud. Fascinerend.


En op dit eigenste moment zit in te typen op het gelijkvloers van een condominium in Merlbourne, Florida met flatscreentv en uitzicht op de haven. Morgen verhuizen we naar het beachhouse, zoals de naam doet vermoeden, vlak aan zee.


We rijden hier trouwens tien dagen rond in een huurauto. We hadden het goedkoopste model gevraagd. Dat was helaas (gelukkig!) niet voorhanden, dus ze moesten ons een gratis upgrade geven. Cool!


En dan heb ik het nog niet gehad over de mensen die we ontmoetten. Fantastische ervaring. We zijn hier aan het netwerken dat het geen naam heeft. Onder de tientallen mensen die we tot onze vriendenkring mogen rekenen horen: een Harvard-student, de broer van de oprichter van couchsurfing, een 17-jarige MENSA-lid, de baas van Venus Swimwear, een barman en stripster, een nek- en rugchirurg, een doctoraatsstudent in de Amerikaanse geschiedenis, de lichtman van de Red Hot Chili Peppers, ... De lijst gaat door. Ik weet niet wat jullie daarvan vinden, maar ik heb daar een prettig Amerikaans woord voor ontdekt: AWESOME!

"We hebben toeristen nodig om te overleven, nu meer dan ooit"

28 augustus zal het exact een jaar geleden zijn dat Orkaan Katrina New Orleans bijna van de map vaagde. Honderd duizenden mensen moesten verplicht evacueren om te ontsnappen aan de mogelijke overstroming die de stad bedreigde en uiteindelijk 80% van New Orleans onder water zette. Honderd duizenden verloren op een dag hun huis en hun baan. Wij trokken naar Louisiana om uit te zoeken hoe het met een van Amerika's mooiste steden gesteld is, een jaar na datum.

Bij het binnenrijden van New Orleans via Canal Street lijkt het alsof de stad nooit onder water stond. Er staan prachtige palmbomen langs de weg, restaurantjes zijn open, taxi's rijden af en aan en de Superdome is hersteld, een bord kondigt de heropening aan van de sporttempel die als laatst schuilplaats diende tijdens de orkaan. Her en der herinneren de door de overstroming stukgeslagen ramen aan het drama van een jaar geleden. Marijke en ik wisselen blikken: we hadden het erger verwacht, dit valt best mee. Alsof hij onze gedachten kan lezen, informeert Chuck ons: "het lijkt mee te vallen, maar laat het uitzicht je niets wijsmaken. Als je door de straten wandelt zal je zien dat de stad nog vol rommel ligt. Ik heb mijn autobanden al minstens tien keer moeten vervangen de laatste vijf maanden. Er zit een spijker in mijn linkerachterband op dit moment, maar ik wacht liever tot hij klapt."
Marijke en ik besluiten Chucks advies op te volgen en op eigen initiatief de stad te verkennen. We wandelen wat rond in Uptown, de wijk waar het koppel woont en die een jaar geleden ook onder liep. "Wij hadden geluk. Er liep water door ons huis, maar het staat er ten minste nog." Wanneer we de huizen van de buren van naderbij bekijken begrijpen we wat Chuck bedoelt. Er ligt ontzettend veel rommel op de stoep, van sofa’s tot ijskasten en flipperkasten. Niet weggevaagde krijtsymbolen, aangebracht door de National Guard, tonen aan dat sommige huizen nog leeg staan. Andere slogans duiden op de machteloosheid van sommige mensen. Op een houten deur staat een wanhopige kreet van een baasje: “ASAP FEED DOG”.Vele mensen die niet op eigen kracht konden evacueren, werden door de hulptroepen de stad uitgeholpen. Enige voorwaarde: geen huisdieren. Daarom lieten bewoners slogans als deze achter, in de hoop dat iemand hun huisdier zou voeden.

In de voortuinen van verschillende huizen staan de zogenaamde FEMA-trailers, woonwagens voorlopig door de regering geschonken aan de bezitters van getroffen woningen. De gezinnen mogen kosteloos in de trailers wonen tot hun huis - uiteindelijk - weer bewoonbaar is. Genereuze giften stromen binnen van over heel de wereld. "Desondanks is het een stressvolle tijd. Duizenden mensen moeten veel uren kloppen om genoeg geld te verdienen om te overleven. Na hun uren werken ze aan hun huis in de hoop er uiteindelijk terug in te kunnen. Het is een plan voor de lange termijn, maar wat kunnen ze anders? In denk dat het tien jaar zal duren voor sommigen in de wijk terug in hun huis kunnen."

Een rondvraag door de USA Today bevestigt zijn idee. Slechts 16% van de ondervraagden heft de draad terug kunnen oppikken, daartegenover staan de 26% die geloven dat hun leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Ondanks de bittere pil is Chuck nog steeds ontzettend fier een inwoner van New orleans te zijn. Met trots toont hij ons zijn tattoo: een rode leliebloem, het symbool van New Orleans.

Becky, een twintigjarige vrijwilligster, windt zich op als ze ons haar verhaal vertelt. "En het ergste is: dit is niet eens de slechte buurt. Er zijn wijken in New Orleans die verdwenen zijn, weg, waar enkel nog de fundering zichtbaar is. En de regering doet niets om die mensen te helpen. In bepaalde wijken mag je niet komen zonder een masker omwille van de giftige walm die er hangt.”




horror
Michelle en Chuck hebben het nog steeds lastig met wat er gebeurd is een jaar geleden. Een foto waarop zij beiden meewandelen in een protestmars siert de schouw. Ze zijn zwijgzaam en zelfs wat asocial, maar na een paar glazen wijn komen de verhalen.
“We zaten een half uurtje buiten de stad tijdens de orkaan. Na de breuk in de dijk zaten we met zijn allen rond de radio in de hoop iets te horen over onze wijk. Elke keer we hoorden dat een bepaalde straat overstroomd was, arceerden we de kaart in gedachten. Toen we hoorden dat onze straat onder water stond, viel de radio uit. We moesten afwachten. Het meest verschrikkelijke was dat de radio hulpkreten bleef spuwen. Mensen riepen: ‘help me! We zitten op het dak” of ‘we zitten hier met een baby en kunnen nergens heen’. En ik wilde terug schreeuwen: ‘er komt geen hulp’. We waren zo machteloos. Onze familie horde drie dagen niets van ons. Mijn kinderen (Michelle is gescheiden nvdr.) wisten niet of ik nog in leven was. Verschrikkelijk. Toen ze eindelijk met me konden telefoneren, huilden ze, net als ik.”

toerisme
Chuck werkt, net als zijn vriendin Michelle, in de wereldberoemde Bourbon Street, een straat die 25% van de inkomsten van de staat Louisiana genereert. Orkaan Katrina heeft een vernietigend effect gehad op de economie. Wat vroeger een van de drukste straten van de wereld was, is nu gereduceerd tot een gezellig druk steegje. De weinige toeristen zitten verspreid over honderden restaurantjes en bars die een gevecht tegen het failliet leveren. “Het begint stilaan terug op gang te komen, maar veel mensen zijn bang van de verhalen die de ronde doen, over criminaliteit en zo.” Michelle zucht, ze is de negatieve propaganda duidelijk beu. Er is minder criminaliteit dan voorheen, Marijke en ik hebben ons geen moment onveilig gevoeld.
De toeristische sector is heel erg hard getroffen. De toeristen blijven weg omdat de stad haar ziel deels kwijt is. The French Quarter staat er nog, en is nog steeds haar prachtige zelf maar de vele jazzartiesten die de stad rijk was, zijn bijna allemaal gevlucht: aangezien zijn tot de arme onderklasse behoren hebben ze geen geld om terug te keren. Tijdens een avondje uit op vrijdagavond was er welgeteld 1 bar die jazzmuziek op het programma had staan. De stad probeert nu de artiesten terug te halen door hen woningen aan te bieden, voorlopig zonder resultaat.

Marijke en ik participeerden zaterdagmorgen in een Creoolse kookles. De vrouwen die de show verzorgden, doorspekten het geheel met verhalen over de orkaan. Ze brengen een positieve boodschap: "de orkaan heeft ons geleerd te genieten van elk moment. Laissez les bon temps rouler". Na uren vertellen en koken, besluiten ze hun show. “Bedankt! We hebben jullie nodig, nu meer dan ooit!” Waarna Marijke en ik, door een gevoel van medelijden overmand, wat Amerikaanse dollars in de New Orleaanse economie pompen. Een druppel op een hete plaat.

Geduld lieve mensen, dat schijnt een schone deugd te wezen!

Dierbare vrienden, sympathisanten, familie, toevallige bezoekers, fans,

We zitten op dit eigenste moment in New Orleans, en het is een ogen-openende tweedaagse geweest tot nu toe. Ik heb een heel verhaal in mijn hoofd dat ik aan jullie kwijt wil, maar ik wil ermee wachten tot we de busrit van morgen achter de rug hebben. We zullen immers door Biloxi rijden, de stad die het hardst getroffen is door orkaan Katrina. Die ervaring kan nog iets veranderen of toevoegen aan het verhaal.
Na de busrit overnachten we in het Holidays Inn in Tallahassee, Florida. De dag daarna (de 21ste) halen we dan onze 's ochtends vroeg een huurauto op en rijden we door naar Jacksonville, waar ik hopelijk terug een computer ter beschikking zal hebben! Als dat het geval is, zal ik urenlang doorwerken om jullie te tonen hoe het er in New orleans aan toe gaat, een jaar na Katrina.

Tot dan,
Read on! Ik beloof dat het de moeite zal wezen!

Memphis round-up

"Then I'm walking in memphis
I'm walking with my feet ten feet off of Beale
...
I saw the ghost of Elvis on union avenue
followed him up through the gates of Graceland
and i watched him walk right through..."

Het wereldberoemde nummer van Marc Cohn (nog bekender in de versie van Bruce Springsteen) heeft voor ons veel meer diepgang gekregen. We hebben op Beale Street gelopen, op Union avenue. We hebben het standbeeld van W.C. Handy gezien, hebben Graceland bezocht,...
Memphis is absoluut een aanrader voor zij die van geschiedenis houden, en dan vooral muziekliefhebbers. Hoewel ikzelf niet meteen een fan ben van elvis, of van Blues, heb ik me geweldig geamuseerd in deze stad. Om mijn enthousiasme over te brengen op mijn trouwe bezoekers, ga ik een van de jeugdboekenreeksen imiteren die ik vorger als kind altijd las, en waarvan ik de titel vergeten ben. Zij hadden zo'n deel dat heette: 'Wist je dat?'. Ik was eraan verslingerd, en wilde elk stukje tekst in die boeken gelezen hebben.

Dus, beste bezoeker, in de hoop dat ook jij elke letter van mijn tekst zal willen lezen:
wist je dat....
* Memphis wordt vernoemd in meer dan 400 nummers. Dat is een record. Geen stad op deze aardbol is meer bezongen dan deze stad. De meeste zangers die nu gelijk geschakeld worden met Memphis zijn hun carriere ooit begonnen in Beale Street, de meest levendige straat in het Zuiden van Amerika.

* het gebouw dat in de film "Walk the Line", over het leven van Johnny Cash, wordt getoond als zijnde Sun Studios in feite niet de echte Sun Studios is, maar een winkeltje?

* Elvis Presley zijn eerste plaat niet gratis kreeg toen hij deze had opgenomen in Sun studios? Hij moest zelf een exemplaar kopen in een lokale record store genaamd Poplar records.

* Elvis geregeld iets ging eten in het Arcade restaurant en dat hij daar vaak een Fried Peanutbutter and banana sandwich at. Wij hebben aan zijn vaste tafel gezeten, maar de sandwich hebben we niet aangedurfd.

* de derde grootste pyramide ter wereld in memphis staat? En dat is niet eens het meeste spectaculaire feit: de gigantische driehoek en voormalige uitvalsbasis van de Memphis Grizzlies (basket) is gebouwd op drijfzand en zakte langzaam maar zeker weg. als je goed kijkt op volgende foto kan je zien dat het gebouw overhelt in de richting van de rivier.

* Memphis ook erg vaak voorkomt in films. Het Arcade restaurant, Graceland, beale Street worden vaak gebruikt als setting. Ook het bekende Ernestine and Hazel's dient vaak als achtergrond voor een Hollywood motion picture (denk aan Elizabethtown met orlando Bloom, om het recenste voorbeeld te noemen). Toevallig waren ze ook de voorbije dagen bezig met opnames.

* Martin Luther King (doctor voor de vrienden) in memphis werd vermoord toen hij in het Lorraine motel verbleef met zijn vrienden. Hij was er om zwarte arbeiders te helpen in hun emancipatiestrijd. Het Civil Rights Museum is met voorsprong het meeste interessante museum dat we al bezocht hebben. De vrouw die jullie in de voorgrond van deze foto zien zitten protesteert al zeventien jaar lang tegen het bestaan het museum, omdat deze volgens haar de arme zwarten heeft gedwongen te verhuizen uit een zwarte buurt. Zij zit al 17 jaar elke dag op datzelfde stoeltje.


Zoals jullie merken zijn Marijke en ik danig onder indruk van memphis.
Bij de weg: we hebben een filmpje geschoten wijlens het wandelen op Beale Street. Een dezer zullen wij dit waarschijnlijk online gooien voor Big ben ;)
Morgen trekken we zoals gezegd met de Amtrak trein naar New Olreans: ik hou mijn hart vast. Please bear with us.

Elvis Lives!

Het was een bizarre avond/nacht daarnet. Het is nu ongeveer 1 uur 's nachts, ik ben mijn foto's en filmpjes van vandaag aan het overzetten op mijn draagbare harde schijf (een dagelijks ritueel) en ik kan nog steeds niet vatten wat ons daarnet overkomen is. We hebben meegewandeld in een 21ste eeuwse pelgrimstocht. Niet naar Lourdes of scherpenheuvel, maar naar het graf van Elvis Presley. Vandaag (woensdag) is het immers 29 jaar geleden dat Elvis overleed op zijn toilet, vermoedelijk door een overdosis. We hebben mensen zien huilen, mensen kleine altaartjes zien maken, mensen zich zien kleden als The King (ik kon natuurlijk niet onderdoen met mijn pet!),...
Nu, er zijn zo van de momenten dat foto's veel meer kunnen zeggen dan woorden. En aangezien ik bijzonder moe ben van het drie uur (DRIE UUR!!!) aanschuiven met een brandend kaarsje in de hand, laat ik me de stilte welgevallen. Ik maak een ruwe en snelle selectie uit het archief, als jullie meer foto's willen zien zijn er twee opties:
a) jullie vragen het me in de comments
b) jullie wachten tot Marijke een deel foto's online gooit op haar fotosite

Until then.... Enjoy the Freakshow. Voor de elvisfans onder mijn vaste fans: don't feel offended ;)

Het Amerikaanse schoolsysteem

Wanneer ik de mensen hier vertel dat ik over drie Universiteitsdiploma's beschik, valt hun mond vaak open van verbazing. Niet omdat ze mijn intellectuele capaciteiten zo hoog inschatten, eerder omdat ze niet snappen hoe ik me (of beter: mijn vader en moeder) zoveel jaren universiteit kan veroorloven. Het Amerikaanse scholensysteem zit immers heel erg anders in mekaar dan het onze, en is in erg hoge mate verantwoordelijk voor de gigantische kloof tussen rijk en arm. Studeren is namelijk verschrikkelijk duur in The States. Dankzij ons Couchsurfing avontuur hebben we de mogelijkheid gehad om met vele mensen in contact te komen, en allemaal zeggen ze hetzelfde: studeren legt een hypotheek op je toekomst als je foute keuzes maakt. Voor een academiejaar aan de Universiteit van Antwerpen betaal je, als inschrijvingsgeld, hoogstens een slordige 800 euro. Hier loopt dat op van 15 000 euro tot meer dan 25000 euro ..... per semester! Weinig mensen kunnen dat betalen, en al zeker de armen niet. Zij die toch willen studeren, kunnen een studentenlening nemen. Dit houdt in dat ze bij een bank geld lenen om hun inschrijvingsgeld te betalen, en dat ze dit pas beginnen terug te betalen zodra ze werken. Vele studenten hebben ook nog een tijdconsumerend en weinig opbrengend studentenjobje om hun uitgangsleven te sponsoren. In langzaam maar zeker geraken vele van deze studenten aan de grond. Want wat als je de verkeerde keuze gemaakt hebt? Stop je na twee jaar als je al zoveel geld geinvesteerd hebt?
Maar ook zij die wel de juiste keuzes maken, hebben het moeilijk in (of moet ik zeggen: omwille van) het Amerikaanse model. In Wisconsin ontmoetten we iemand wiens nichtje, een toekomstige tandarts, maar liefts 320 000 dollar in het rood stond, nog voor ze begon te werken (ja, dat is een goede 13 miljoen oude Belgische Franken). Bereken maar eens hoe lang het zal duren voor zij dat terugverdiend zal hebben, wetende dat ze de straat plaveien met tandartsen in Amerika.
Dus als ik terug ben, en ik wil zagen over het Vlaamse scholenbeleid, dan zal ik mijn tong drie maal ronddraaien, beloofd!

Nashville: een samenvatting

Nashville ligt op dit moment een zestal Zuiderse uren achter de rug van dit enthousiaste Belgische koppel. We zitten nu in memphis (die andere muziekstad in Tennessee), alwaar we weer heuse avonturen zullen beleven (zulke avonturen dat zelfs de Rode Ridder ietwat jaloers de andere kant zou opkijken!). Morgen zullen we namelijk Graceland bezoeken, het Mekka der Elvisfans. Ongelooflijk toevallig maar waar: woensdag is het de "verjaardag" van Elvis' dood in 1977, en wij zullen aanwezig zijn tijdens de festiviteiten om verslag uit te brengen: integraal en exclusief voor de bezoekers van onze blog. Prijs uzelve bij voorbaat gelukkig! Maar goed, dat is voor morgen.
Nu is het eerst hoogdringend tijd om de blog-honger van mijn bezoekers te stillen. Na dagen van windstilte is het - zo gaat toch altijd - tijd voor een journalistieke storm met syntactische wervelwinden en woordenschattelijke stortregens. Haast u onder uw denkbeeldige paraplu's: Kristof zit terug achter zijn (ik moet eigenlijk zeggen: een) klavier voor een snelle samenvatting van de gebeurtenissen in the capital of country-music (het zou de titel kunnen zijn van een Kuifje-album!). Dit is ongetwijfeld the longest - neen, niet the last - post ooit op deze blog verschenen.

Dag 1 in Nashville of: hoe kinderen perfect weergeven hoe fout het er in Amerika aan kan toegaan
We verbleven in Nashville bij pamela Volhofer, een ietwat intimiderend persoon maar de goedheid zelve, en haar moeder en - wat minder goed nieuws was - haar twee neefjes van 10 en 8 (maar bijna negen, hij liet geen moment voorbijgaan om ons daarop te wijzen!). Chandler en Chase lieten al snel blijken dat ze gewelf "de max" vonden. Ongeveer het eerste wat ze tegen me zeiden, vooraleer ik hen vriendelijk kon meedelen dat ze er best sympathiek uit zagen, was "de AK47 is het beste geweer ter wereld". Niet meteen een statement dat ik dacht ooit uit de mond van een jongetje van acht (bijna negen!) te horen. Van een Taliban-strijder, ja (niet dat ik er ken, nu ik er bij stilsta). Van een zwaar betatoeeerde ex-militair, ja. Van een tenger jongetje van acht (bijna negen!) met blond haar tot op zijn schouders, neen.
De leerkracht in mij probeerde zich snel te herstellen van de schok. Ik poogde hem - te vergeefs - te doen inzien dat het kennen van de kwaliteiten van een AK47 niet bepaald "normaal" is voor een jongetje van acht. Waarop hij repliceerde: "bijna negen! En trouwens, heb jij ooit al eens een koe in haar oog geschoten met een plastieken kogel?" Daar sta je dan. Gelukkig sprong Pamela me bij: "Jongens, het enige waarover jullie praten is moorden en doden, jullie horen over sport of auto's te praten. Waarop Chase het zinnetje uitsprak dat me voor een aantal uren van mijn sokken blies: "So? What's wrong with killing?"
Enkele uren later was ik bekomen van de verbazing. Ik zat op het tapijt van het -overigens fantastisch mooie (check http://rapidshare.de/files/29448414/IMGP4023.AVI.html voor een filmpje van de woning!) - huis van Pamela en James (die aan het touren is met the Red Hot Chili Peppers door Europa) het bordspel Risk te spelen met Chandler. Ik had mezelf ervan overtuigd dat het jongetje misschien wel ontzettend slim was, had opgezocht op het internet wat specialisten als het beste geweer ter wereld beschouwden, alle argumenten tegen mekaar had afgewogen en uiteindelijk tot de beslissing was gekomen dat het de AK47 betrof. Het spel deed mijn droomwereld geen goed: het jongetje bleek niet te weten dat Argentinie en Venezuela landen waren, dat Australie niet in Europa ligt, en - na wat over en weer praten - gaf hij toe te denken dat mensen in Belgie in "zandhuizen in het stof" wonen en dat hij gaarne de talen "Europees en zo" zou leren. Tot zover de genie-theorie.
Ik was zwaar ontgoocheld. Een jongetje dat weet hoe hij iemand moet ombrengen met een AK47, maar niet weet hoe de wereld geografisch in mekaar zit. Ik kon de cynicus in mij niet stoppen en dacht: "Er is een carriere in de Amerikaanse politiek weggelegd voor deze jongen."

Dag 2, of hoe Kristof en Marijke de sfeer opsnoven in Nashville EN peekesstoemp maakten
Een dagje Nashville. Een dagje in de stad waar de roots van country liggen. We hebben de Grand ole Opry bezocht en een Honky Tonky bar (tootsies) bezocht. Een impressie via foto's.





Dag 3, of hoe Kristof en Marijke een mini-cruise ondernamen
Moest u ooit eens in Nashville passeren (akkoord, weinigen onder de lezers en lezeressen van mijn blog zullen zich geroepen voelen), dan moet u zeker een tochtje op de General Jackson boot maken. Een prachtig uitzicht, lekker relaxt en nog leuke muziek als achtergrond ook. Enkele van de mooiste foto's






Dag 4, of: het bezoek aan The Hermitage en het afscheid
Nog een aanradertje voor zij die eens willen weten hoe een (in dit geval: de zevende) president van Amerika woont: the Hermitage is een prachtige en authentieke plantation waar Andrew Jackson een groot deel van zijn leven doorbracht (een ander deel bracht hij door op het slagveld, in het witte huis en in New orleans).


En dan kwam het afscheid. Een perfect moment om een koppel fotootjes te schieten (het moet niet altijd een AK47 zijn, zeg ik altijd).



Zo zie! Marijke is hier al enige tijd in slaap gesukkeld, het is rondom mij dan ook akelige stil en ik word zelf ook best moe (het is dan ook 1:25 des nachts). Ik heb een koppel uren aan deze post gewerkt, I hope you guys appreciate it!

We're OK!

Liefste bezorgde ouders/ vrienden / sympathisanten,

Ondanks een verschikkelijke reisdag, hebben we het gehaald. We zijn in Nashville, waar we helaas geen computer ter onzer beschikking hebben en - ramp oh ramp - onze betaalkaart van de GSM is ook op, we moeten herladen. We hebben speciaal dit internetcafe uitgezocht om iedereen gerust te stellen.
Iets meer over de reisdag hoor ik u vragen? Wel: onze reis naar Nashville begon om 10 uur des ochtends, toen we door de immer vriendelijke Tom naar de luchthaven werden gebracht. Daar was het, zoals we in het schoon Vlaams zeggen, een zottenkot. We mochten geen vloeistoffen en dergelijke op het vliegtuig nemen. Vele mensen probeerden dit wel. Resultaat: containers vol deodorant, flesjes water, lenzenproduct,... Uiteindelijk zou onze vlucht met een uur vertraging vertrekken werd ons medegedeeld, voornamelijk omwille van weersomstandigheden. Enkele gate-wijzigingen later zaten we op het vliegtuig. Tegen 4 uur (anderhalf uur te laat) waren we klaar om te vertrekken ... tot plotseling de computer op het vliegtuig verdere medewerking weigerde. Weer terug naar de gate, en wachten. Kwart voor vijf de tweede poging ondernomen. Na extra luchtomzwervingen wegens het slechte weer, waren we om zeven uur in dalende lijn voor Nashville... eindelijk. Plots begon het vliegtuig weer te klimmen: het slechte weer maakte het onmogelijk om te landen (later hoorden we van blikseminslagen en andere natuurverschijnselen). We zouden landen in St. Louis, Missouri. Daar moesten we wachten tot half tien. Uiteindelijk om tien uur weer de lucht in. Om half twaalf waren we in Nashville, waar Pamela (onze couchsurfing-gastvrouw) sinds zes uur op ons had staan wachten. Een autorit van nog eens een dik half uur bracht ons ten huize Volhoffer.
We zouden foto's posten van deze helse dag, maar Kristof heeft ze - tot overmaat van ramp - gewist (den domme kloot ;))

Komende twee dagen zal u niets van ons horen, maar in Memphis hopen we meer "back in the habit" te zijn. Vlaanderen, U hoort nog van ons!

The globetrotters,M + K

P.S. Er blijft nog veel om naar uit te kijken. Nashville is TOP! Stick with us

Terreurdreiging

Het is weer zover: Al Qaeda beheerst het nieuws. Elke TV in Chicago staat aan, iedereen volgt het nieuwe terreurverhaal op de voet. Net nu moeten wij een binnenlandse vlucht nemen van Chicago (de derde grootste stad en luchthaven van Amerika) naar Nashville. We verwachten dan ook erg strenge veiligheidsmaatregelen en vertragingen, ook al omdat we vliegen met American Airlines, een van de vliegmaatschappijen die het doelwit waren van de terroristen. We hebben onze backpacks al dubbel gecheckt zodat we niet voor onaangename verrassingen komen te staan. Alle vloeistoffen, alle elektronische gadgets (MP3-spelers, draagbare harde schijf, ...) hebben we uit de handbagage genomen. Nadat we in Nashville zijn aangekomen, zal ik jullie laten weten hoe het was in te checken onder een Code Rood/Oranje.

Peekesstoemp goes Chicago

De traditie werd ook hier in ere gehouden. In Chicago aten we peekesstoemp op het strand, bij zonsondergang. En ook hier was ons maal een gigantisch succes.

Chicago: een impressie

De eerste verschijnselen van moeheid beginnen op te duiken: Marijke heeft wat last van een kleine keelontsteking (waarvoor we zodadelijk een apoteek zullen opzoeken), en gisteren waren we beiden uitgeput van de drukke week die achter ons ligt.
Toch hebben we al een aardig stukje Chicago bestreken. Hoewel we weinig tijd hebben nu, geef ik jullie graag een impressie mee via een aantal foto's.



en verder nog: ons eigen strand "by night"

Chicago host

Beste bezoeker, we hebben het weer getroffen!
Toen we - gepakt en gezakt - onze kamer in een wijk in Noord-Chicago binnentraden, konden wij onze kaak- en mondspieren niet meer controleren. Resultaat: onze mond viel open van verbazing en bewondering. Ik zou hier ongetwijfeld een prachtige beschrijving van onze nieuwe stulp kunnen neerpennen die zijn gelijke niet kent in de Vlaamse literatuur van de 21ste eeuw, maar zoals aangehaald door Yoko: "een beeld zegt (soms) meer dan duizend woorden". Hier volgt dan ook een foto van het uitzicht vanuit onze kamer.

Planning komende dagen/weken

"Hoe zit het de planning van de Americanauten?" Een vraag die we veel in de maag gesplitst krijgen en die we - eerlijk gezegd - stilaan spuugzat zijn. Gelukkig zijn wij goede toneelspelers en zijn wij in staat telkens weer met een fake glimlach ons schema, schijnbaar geanimeerd, uit de doeken te doen. Edoch, ter vermijding van gewelddadige incidenten en voor het gemak van onze talrijke bezoekers (ongeveer 60 per dag and mounting) post ik hier het plan voor de komende maand augustus. Dus als u weer eens de nood voelt opwellen vanuit uw binnenste om ons te vragen waar de reis ons verder heen zal leiden, keer dan op uw stappen terug, ga even zitten en herlees deze post. Hou wel in het achterhoofd dat er een uurverschil van maar liefst zeven uur geldt tussen Vlaanderen en den amerique.

* Binnen een uurtje verlaten we Richland Center en The Calnins. Katie zal ons afzetten in Madison, vanwaar een bus ons richting Chicago zal leiden. Daar blijven we tot donderdagochtend.


* Donderdagochtend nemen Kristof en Marijke het vliegtuig naar Nashville, Tennessee. Daar blijven we tot zondag.

* Zondag rijdt een Greyhoundbus ons in een uur of vier naar Memphis, Tennessee.

* Donderdag 17 augustus trekken we dan naar het geteisterde New Orleans.

* Maandag 21 trekken we naar Tallahasse, Florida alwaar we een huurauto zullen oppikken. Met deze wagen zullen we Florida doorkruisen. Hoe, wat, wanneer en vooral waarom.... dat blijft voorlopig een vraagteken. Wel weten we dat we de wagen op 31 augustus de wagen zullen afzetten in Miami Beach.

Dingen om naar uit te kijken voor de trouwe bezoekers van deze blog:
- het vervolgverhaal: Richland Center was onder de indruk van mijn snelgroeiende bos borsthaar, u - waarde bezoeker - moet nog even op uw honger blijven zitten.
- Dra - bij het ter beschikking hebben van een snelle internetverbinding - zullen enkele filmpjes van het huwelijk online gezet worden. De moeite! Zo kan u immers vanop uw luie kont de sfeer van een Amerikaans huwelijk inademen.
- Hoe zal het Kristof en Marijke in Het Zuiden vergaan? Zullen zij aangevallen worden door Hillbillies, of blijft het allemaal beschaafd?
- Kan Kristof zijn ambities om het als countryzanger/oer-Rocker te maken kracht bijzetten, of strandt hij eervol op een zucht van een platencontract?
- Hoe gaat het met New orleans? Een zo modest, respectvol en eerlijk mogelijk live-verslag over hoe een van Amerika's mooiste steden stilaan herstelt van een allesvernietigende natuurramp. Deze blog zal u tonen hoe Hurricane Katerina moeilijk verteerd wordt en wat de bewoners van deze stad ervan vinden. We logeren bij mensen die werken op Bourbon Street, en zullen dus een beeld van achter de schermen kunnen bieden.
- Klopt het dat Kristof en Marijke een gigantisch condo in Melbourne, Florida - met zicht op de Oceaan - gratis ter hunner beschikking krijgen?
- wat vindt Amerika nu eigenlijk van president Bush en de oorlog en Irak? Via een mini-fotoreportage probeert Kristof een beeld te schetsen van de hoogoplaaiende emoties.

Soon on computers near you..... the wild adventures of Kristof and Marijke, live and exclusive on this blog!

Gun Control

Het moest er ooit van komen op deze blog: kritiek op de wapenpolitiek in Amerika. In the US mag iedereen - behalve veroordeelde misdadigers - een wapen bezitten. De achterliggende argumentatie is dat dit het geweld indijkt: "als iedereen een wapen heeft, zal men het zijne niet zo snel gebruiken". Hoewel het verleden getoond heeft dat deze redenering niet klopt, weigert Amerika ervan af te stappen. Ondermeer omwille van de ijzersterke, machtige lobby van de NRA (National Rifle Association) mag men ook nu nog een wapen onder het kussen leggen. De meest gehoorde onwaarheid over dit wapenbezit is "dat het in de grondwet geschreven staat". Dat klopt niet. Meer zelfs: elke zaak die the NRA - op basis van the First Amendment - heeft ingespannen in the Supreme Court, heeft het verloren. Het eerste amendement van The Bill of Rights zegt namelijk helemaal niet dat individuen wapens mogen bezitten.

De reden dat ik deze post nu publiceer, is een verhaal dat ik hoorde over een meisje dat school liep in dezelfde universiteit als Marijke. Dit meisje, van Aziatische afkomst, was net afgestudeerd en was zich in het appartement van haar vriend aan het klaarmaken voor de officiele proclamatie. Haar zus, die speciaal was overgevlogen uit Azie, was bij haar. Nadat zij zich hadden uitgedost, ging haar vriend in de badkamer. Hij nam een douche, legde zijn haar goed, en hoorde een geweerschot. Hij snelde naar de woonkamer waar hij de zus van zijn vriendin dood zag liggen op de grond. Ze hadden zijn pistool gevonden - dat geladen was! - en hadden aan mekaar getoond hoe zo'n ding werkt. Op een gegeven moment ging het ding af, terwijl het meisje het pistool in haar hand had, en doodde haar zus. Een tragedie. Het meisje heeft jaren doorgebracht in de cel, beschuldigd van moord.

Een bordje dat de gevoeligheid rond wapenbezit- en de vreemde trots van wapenbezitters - perfect weergeeft

Vrijwilligerswerk

Het alle-aandacht-opeisende huwelijk zit er jammer genoeg op. De katers zijn weggespoeld, de laatste stukjes taart zijn - als symbolische daad - opgegeten, de vele fantastische foto's zijn opgeslagen. Met andere woorden: alles gaat terug zijn normale gangetje. Zo vergaat het ook deze blog. Geen posts meer over huwelijken, rehearsal dinners of bachelor parties, terug naar de posts van alledag.
Vandaag heb ik - het wordt stilaan een traditie - een positieve post, en een negatieve post over the United States: het evenwicht is erg belangrijk voor me aangezien ik probeer een zo realistisch mogelijk beeld te schetsen in mijn blog.

De Amerikaanse en Europese maatschappij verschillen ontzettend van elkaar. Een onderdeel van het maatschappelijke leven dat erg anders is in the US, is het vrijwilligerswerk. Akkoord, ook in Europa zijn er vrijwilligers aan het werk: als afgevaardigde bij het locale voetbalteam, als chauffeur voor de schoolbus,... Maar toch, in Amerika is "volunteering" diepgeworteld, hoewel je dat niet zou verwachten in een liberale maatschappij die vooral gericht is op het individu. Het gaat zelfs zover dat het aantal vrijwilligersbanen meespeelt bij het accepteren van studenten in universiteiten: zij die meer als vrijwilliger gewerkt hebben, hebben meer kans om toegelaten te worden. Op die manier ontstaat er een sociale verplichting om aan sociaal werk te doen. Bijna iedereen die ik hier ontmoet heb, doet aan vrijwilligerswerk op de een of andere manier, ook (en misschien wel vooral) de jongeren. Zo worden zij die het nodig hebben, door de maatschappij geholpen. Niet financieel, zoals in Europa, maar op basis van menselijk contact. Henk stopte me een magazine in de handen dat speciaal opgericht is om het verdelen van vrijwilligersbanen te vergemakkelijken. Jobbeschrijvingen, telefoonnnummers,... Maar liefst 300 000 mensen doen aan vrijwilligerswerk in Milwaukee County: dat is ontzettend veel. Misschien iets waar we wat van kunnen leren in Europa.

The American Wedding

Het zit erop. Liters bier, wijn en tranen zijn gevloeid op de trouwpartij van gisteravond - het koppel zit gehuwd en wel in Mexico - en het moet gezegd: het was een mooi huwelijk. De ceremonie vond plaats in de prachtige Olbrich Gardens (http://www.olbrich.org/) in Madison. Norbert, de vader van Chris, was de priester van dienst en hij deed dat goed. Het limonadestandje was echter de blikvanger van de dag, met een wondermooie-in-het-nieuw-uitgedoste Marijke en een zekere Kristof (eveneens in het nieuw uitgedost) aan de tapkraan.



Het feest vond plaats op de hoogste verdieping van het Inn at the Park hotel in Madison, Wisconsin met een adembenemend uitzicht op the Capitol en Lake Monona. Emotionele momenten volgden elkaar in sneltempo op met als hoogtepunt de toast-ronde: zij die er zin in hadden mochten naar voren komen en toasten op de toekomst van de newlyweds (een dezer zal ik proberen om Marijkes speech op het net te zetten). Wat later volgde is ietwat blurry. Ik weet wel dat we uiteindelijk op een of andere hotelkamer beland zijn met een groepje erg toffe mensen :) En nog belangrijker is: Marijke heeft het bruidsboeket niet gevangen, en ik de enkelband eveneens niet. Dus ouders: wees gerust, een trouwpartij zit er nog niet meteen in!


Nu - liefste bezoeker - er moet me nog iets van het hart. Ik voel me een beetje schuldig voor het opstaan op vrijdagochtend met volgend (erg cynische) kwatrijn in het achterhoofd. Ik wilde het niet afmaken, dat zou me pas echt met een schuldgevoel opgezadeld hebben.

Jaren zijn voorbij gevlogen
van ons gedroomde huwelijk
Ik heb jou, en jij hebt mij bedrogen
en we voelen ons afschuwelijk

Bij deze - ook al begrijpen ze geen Nederlands - wil ik Christopher en April even toespreken:
Excuses voor dit kwatrijn, ik kon er niet aan doen, het ontwikkelde zich in mijn slaap! Ik wens jullie het allerbeste toe, ik hoop dat jullie vele kindertjes voortbrengen die dezelfde karaktertrekken en schoonheid als jullie uitstralen, dan zal de wereld een betere plaats zijn om te wonen.

Morgen vertrekken we naar Chicago, en dat zal het einde van ons Wisconsin-hoofdstuk zijn. Met pijn in het hart zullen we hier vertrekken. Ik heb hier in een week tijd veel vrienden gemaakt. De Calnins zijn een fantastische familie (iedere Calnin is een prachtig persoon), dan zijn er ook Henk en Linda, alle mensen op het huwelijksfeest (waarvan er een aantal Belgie zullen bezoeken), ... Meegewerkt hebben aan de voorbereidsel van het rehearsal dinner & het eigenlijke huwelijk was een fantastische ervaring. Zij die het interesseert zal ik vertellen in hoeverre een Amerikaans huwelijk verschilt van een Europese versie.

Als uitsmijter volgende foto:
WIE IS ER HIER DRONKEN?

The Rehearsal dinner

Het Rehearsal Dinner, zoals ik vooraf al aanhaalde, is een Amerikaanse traditie die al eeuwenlang meegaat. De ouders van de bruidegom organiseren een etentje voor de naaste familie en vrienden die actief zullen deelnemen in het huwelijk. In dit geval waren er 30 mensen opgedaagd om de ceremonie in te studeren. Marijke en ik - verantwoordelijk voor het limonadestandje - konden toekijken en genieten: geen stress voor ons! Het diner zelf was overheerlijk en erg gezellig.

Bachelor/Bachelorette party

Gisteravond was het vrijgezellenavond. April en Christopher gingen - apart van elkaar - hun laatste avond als vrijgezel vieren.

Story A: de vrouwen
De vrouwen hadden een heel programma voorbereid. Ze trokken Madison in voor een picknick aan het meer (met bijhorende cocktails), een etentje in een Mexicaans restaurant (als dessert werd een cake in de vorm van een penis geserveerd...), en daarna een dansavond in pubs en clubs. Als "grap" had Katie (de zus van April en bruidsmeid van dienst) een T-shirt in mekaar geknutseld: een aantal snoepjes waren op het lichaam van April geplakt en tegen betaling konden mannen er een met hun mond afeten. De rug was 5 dollar waard, de streek rond de borsten 20, ...
Op deze foto zien we de bruid in het midden, in het wit.


Story B: de mannen
De mannen hadden helemaal niets voorbereid, aangezien we de hele dag in de weer waren om de tuin in orde te krijgen. Tegen 9 uur trokken we het bos in en de berg op met: een hoop bier, pretzels & chips, een gitaar. Aan het kampvuur kwamen dan de dronken, sappige verhalen boven. Tegen het einde van de avond besloot een dronken tocht door het bos de laatste nacht als vrijgezel.
De bruidegom in het groene shirt.

Voorbereiding rehearsal dinner

Het huwelijk komt dichterbij. Vanavond is het rehearsal dinner, een Amerikaanse traditie. De ouders van de Groom (de man dus) worden geacht om een repititie-avond te organiseren voor de naaste familie. Daarvoor moeten allerlei dingen in orde gebracht worden. Op dit ogenblik is het hier een gekkenhuis: verschillende gasten komen aan en nemen hun intrek in de blokhutten, de laatste details moeten worden geregeld, het eten moet gekookt, de tuin moet er perfect bijliggen. Gisteren hebben Norbert en ik tot laat in de avond gewerkt om de zogenaamde hoola af te krijgen (een soortement afdak waaronder gedinneerd zal worden). En al zeg ik het zelf: het ziet er erg mooi uit!

Matroesjka's goes USA!

Onze vorige host heet Ray. Dat deed ons meteen denken aan de in Vlaanderen wereldberoemde Ray van Mechelen uit de topserie Matroesjka's. Daarom lieten we onze Engelssprekende vriend enkele zinnetjes uit de serie nazeggen, wat - volgens ons - geestig materiaal oplevert.
We hebben deze scenes op rapidshare gezet. Voor de leken onder ons: deze website werkt als volgt. U klikt op de link. Daarna scrollt u naar onderaan de site en klikt op Free (onder al de vinkjes).Dan begint in het midden van de webpagina een timer te tikken. U wacht tot deze op nul staat. Daarna tikt u de letters die in het vakje verschijnen.
Klik op volgende link voor scene 1: http://rapidshare.de/files/28066327/IMGP3126.AVI.html

Klik op volgende link voor scene 2:
http://rapidshare.de/files/28067450/IMGP3127.AVI.html

Als u nog problemen heeft met het downloaden, let me know!

Ons eigen stulpje in het bos!

Hier in Richland Center, Wisconsin verblijven we bij de Calnins, de familie waar Marijke al enkele maanden bij verbleef in 2004 (foto's volgen later!). De voorbereidingen voor het huwelijk zijn volop aan de gang en we proberen te helpen waar we kunnen. Zo hebben we de treurwilg al een haircut gegeven, en straks zal ik helpen een afdak te maken voor het rehearsal dinner.
Marijke blijkt hier in Wisconsin overigens (terecht) heel erg geliefd te zijn. De Calnins, onze gastfamilie, hebben ons aangeboden om in een van de Cabins te overnachten. Normaliter worden deze chalets verhuurd aan $150 per nacht, wij krijgen ze gratis ter onzer beschikking.

Only in the USA!

Na de vorige post, over het gemeenschapsgevoel in Amerika, is dit weer zo'n post voor zij die gaarne met Amerika lachen. Jullie merken dat ik het evenwicht probeer te bewaren!
Zoals jullie allen weten heeft Amerika een probleem met obesitas, AKA dikke mensen (een trend die overigens, samen met Micky D's, de oceaan is overgewaaid). Wie al eens rondgewandeld heeft in the Joenaaited Steets weet dat overgewicht een frequent voorkomende fysieke handicap is.
Verschillende groeperingen proberen daar iets aan te doen. Heelder campagnes werden opgezet om mensen bewust te maken van het feit dat ongezond voedsel een aanslag op je gezondheid betekent. Dat is natuurlijk niet leuk voor de bedrijven die zoeternijen/vetzakkerij verkopen. Zij proberen hun klanten er dan ook van te overtuigen dat hun voedsel wel degelijk gezond is.
Voor ons Europeanen is deze foto hilarisch!

Realtime USA

We zitten hier in Richland Center, de op een na armste county van heel Wisconsin (ook niet meteen de rijkste staat van de US) en dat zie je. The other day ging ik samen met Norbert (onze gastheer)oud ijzer wegvoeren naar een Junk Yard. Wat ik daar te zien kreeg was van een andere wereld. Twee oude mensen in een smerige saloped zaten op een stoeltje een pijp te roken met een vliegenmepper in de hand.
En het gaat de slechte kant uit met deze county; meer en meer mensen glijden af naar een status van totale armoede. Wat ooit grote boerderijen waren, zijn nu leegstaande ruines. Wat ooit mooie stroken land waren, is nu de setting voor een troep stacaravans. Marijkes "mentor" Henk heeft ons meegenomen op een tour door de streek om ons te tonen hoe arme mensen wonen in Amerika. Trailerparken zonder water of riool, schrijnend. Kleine huisjes waarin een familie met vier kinderen moet zien te overleven.
En toch... Ondanks de toenemende armoede (door het dramatisch slechte economie-beleid van de regering Bush)blijft Richland Center niet stom. Groepjes vrijwilligers proberen het lot van arme mensen te verbeteren. Zo is er de Neighborhood Construction Community: arme mensen bouwen in groep een aantal huizen zelf met de logistieke hulp van timmermannen en bouwvakkers. Pas als alle huizen af zijn mogen ze verhuizen. Dit zorgt niet enkel voor erg mooie en betaalbare huizen, maar ook voor een hechte band tussen enerzijds de arme mensen onderling, maar ook tussen de gemeenschap en deze groep - voormalige - outcasts.

Een foto van het trailerpark

Marijke en Kristof: de meningen van anderen!

Op de website van couchsurfing kan je je ei kwijt over mensen die je ontmoet hebt of die bij je overnacht hebben. Tot dusver hebben acht mensen zich de moeite getroost om hun mening over ons te formuleren. Een (toegegeven niet al te) willekeurige greep uit het aanbod:

Jesse Fenton, onze gastheer in Boston, zei het volgende (en ik vertaal): "Marijke en kristof zijn bij de beste gasten die we ooit gehad hebben. Ze zijn tof, lief, vrijgevig (sic) en leuk om in je buurt te hebben. Ze hielpen met de afwas, hielpen ons kuisen en kookten een overheerlijke Belgische maaltijd voor ons. We werden goede vrienden in een erg korte tijdspanne. We zien hen vertrekken met pijn in het hart. Als u de kans krijgt om hen te ontmoeten, grijp ze!"

Ai Tran, een Australier die we ontmoetten op een barbecue (en die aan Harvard studeert), wist het volgende te vertellen: "Als u "toffe mensen" opzoekt in een woordenboek vindt u een foto van deze twee. Ze zijn rustig en flexibel, en willen u graag uren uitleggen waarom ze mayonaise op hun frieten doen."

Eric Smiley, een man van Seattle die ook bij Jesse logeerde (en die zes talen spreekt), sprak: "Ik kon het niet helpen maar ik was altijd goed gezind in het gezelschap van deze twee. Ze zien er niet alleen uit als internationale topmodellen, ze zijn leuk om mee te praten en om plezier mee te maken. Zorg dat ze "stamppot" maken...mmmm. (en dan gaat ie verder in het nederlands) Ik wens je goede reizen toe, hopenlijk (sic) op een dag ook naar Seattle toe!"

Als je ons zo ziet, dan kan je toch niet anders dan ons lief vinden!

The Marcellekespost

Ik heb gemerkt dat het internet gonst van de activiteit. Bezoekers willen weten hoe een "marcelleke" genoemd wordt in het Engels, en waarom. Sommigen bellen zelfs naar overzeese vrienden om het raadsel op te lossen. De nervositeit zwelt aan, boze mails vullen mijn mailbox. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik zover verwijderd ben van mijn Vlaanderenland, anders zouden represailles mijn deel zijn. We laten jullie niet langer op jullie honger zitten, de verklaring volgt!

Een "marcelleke" heet in het Engels "a wifebeater". Letterlijk vertaald in het Vlaams: "ne vrouwenslager". De oorsprong hiervan is dat veel white trash mannen (arme blanke mensen, voornamelijk in het Zuiden van the States, die wonen in woonwagen of kleine houten huisjes) hun vrouw slaan. Deze mannen zijn/waren, zo vertelde onze gastheer in Boston ons, vaak gekleed in marcellekes omdat deze goedkoop en makkelijk te dragen zijn EN ze tonen de spieren.

Uiteraard sla ik Marijke nooit (eerder andersom!), dus in ons geval is de naam niet gerechtvaardigd!



(als uitsmijter: "de druppel die de emmer doet overlopen" wordt vertaald als "the straw that broke the camel's back")

University of Wisconsin

Ik zit op dit ogenblik - in het gezelschap van een hele hoop Japannerkes - in de computerroom van de universiteit van Wisconsin (Richland Center dus), waar Marijke me rondleidt. Zij heeft hier een jaar lang school gelopen via het uitwisselingsprogramma van YFU. Zo toont ze me waar ze piano gespeeld heeft, waar ze fitnesste, ... Nu, om eerlijk te zijn is deze campus - in vergelijking met wat we in Europa gewend zijn - allesbehalve indrukwekkend. Meer zelfs: de campus is zo klein dat de map ervan gebouwd is met schaal 1 op 1.

Nee, ernstig nu. Marijke heeft hier duidelijk - aan het enthousiasme en het vuur in haar ogen te zien - een fantastische tijd beleefd. Ze heeft hier veel mensen leren kennen die nu heel erg belangrijk voor haar zijn.
Na emo-tv introduceren wij een heel nieuw medium: emo-blog. Wij willen onze bezoekers ontroeren en tot tranen bewegen. Daarom: om de ontmoeting tussen Marijke en Anoek (haar Nederlandse vriendin) te vieren, hebben we een bloemetje neergelegd waar zij malkander voor het eerst ontmoetten. Haal de zak- en snotterdoeken boven!

vervolg schema

Alweer voor de duidelijkheid van de groeiende groep mensen die onze reis hier volgt, een update van het reisschema:

Morgenvroeg vertrekken we - met het vliegtuig - richting Chicago. Daar zullen we de bus nemen naar Madison, waar we een bus nemen (of opgepikt worden) naar Richland Center. In dit kleine dorpje in de Midwest zullen Marijke en ik een week blijven. Ik kijk er naar uit om een aantal redenen:

- ik zal eindelijk de mensen ontmoeten waarbij Marijke een jaar lang heeft gelogeerd toen zij een uitwisselingsstudente was

- ik krijg de mogelijkheid om een American Christian Wedding bij te wonen. Vrijdag is het Rehearsal Dinner (vrij vertaald: generale repititie). In dit geval betekent dat een kampvuur. Zaterdag is het huwelijk zelf (5 augustus). Ergens deze week is het normaliter vrijgezellenavond.

- ik krijg de mogelijkheid om een dorpje te bezoeken in the Midwest, waar ik tot dusver enkel steden en National Parks heb bezocht.

7 of 8 augustus (dat moeten we nog beslissen) trekken we dan naar Chicago. Hierna volgt een nieuwe update van het schema. I'l keep you guys posted as much as I can! Dingen om naar uit te kijken deze week:

- Hoe zit het met de Fainting adventures van Marijke. Zijn deze enkel beperkt gebleven tot Boston, of kunnen anderen regio's van de VS ook genieten van dit natuurfenomeen.

- Het vervolgverhaal! Hoe zit het met het borsthaar? Groeit het? Valt het uit? Verkleurt het?

- Hoe zit het met "peekesstoemp goes USA"? Vonden de mensen in Buffalo het ook een succes, of zitten ze op dit eigenste moment over te geven op hun Amerikaanse toilet?

-Heeft Kristof nieuwe woorden geleerd? Hoe heet een marcelleke in het Engels? Wat is de vertaling van kuieren?

- Welke scene van Matroesjka's hebben Kristof en Marijke hun gastheer Ray laten naspelen? (dit komt u enkel te weten als we erin slagen een video clip te uploaden; info is welkom!)

- Wat vonden de mensen die Kristof en Marijke tot dusver ontmoet hebben van deze twee vreemde Vlamingen? Het commentaar van maar liefst acht mensen volgt dra!

Zijn jullie nerveus? Wij ook!

Fort Niagara

OK, het komt een beetje streber-achtig over, maar ik moest en zou Fort Niagara bezoeken. Waarom? Omdat Fort Niagara een van de belangrijkste en meest strategische militaire vestingen was in Noord-Amerika in het Koloniale Tijdperk aangezien het de doorgang naar Amerika vanaf het Noorden controleerde. Het Franse en het Britse leger vochten - letterlijk - om dit fort, beiden gesteund door hun stammen indianen (de Mohawks, Seneca,...). Toen de Fransen door de Britten gedwongen werden om het Fort op te geven rond 1815 betekende dat ook het einde van de French-Indian War. Stel je voor dat de Fransen het toen wel gehaald hadden, dan had Amerika nu misschien Frans gesproken: ironisch, gezien hun alles behalve optimale relatie met Frankrijk op dit moment.

Ook tijdens de revolutie speelde het Fort een rol, zij het geen belangrijke. Loyalists - Amerikanen die de Britse koning steunden - verschansden zich in het Fort, of beter: probeerden zich te verschansen, aangezien een Britse raid het Fort verpulverde.

Vergeef me deze kleine geschiedenisles en mijn enthousiasme, maar de vorige post maakte veel goed, niet? ;) Ik hoop dat mijn collega's van de American Studies (waar ik trouwens mee moet afspreken als ik terugben!) er wat aan hebben. Naar goede gewoonte; een fotootje van het Fort: